3d9f6d09

Jong én oud

Fri, 24 Apr 2026 10:31:55 GMT

Door Jesse Nutma

Misschien is het je weleens opgevallen: als er een gastspreker komt die onze gemeente niet heel geregeld bezoekt, verbaast diegene zich vaak positief over het aantal kinderen, tieners en jongeren in onze kerk. Het voelt voor mij zo normaal om zo’n grote groep jeugdigen om me heen te hebben, dat het bemoedigend is om van iemand van buiten te horen dat dat zo vanzelfsprekend niet is. Daar mogen we dankbaar voor zijn!

In de Bijbel wordt de jeugd niet voor niets aangemoedigd. Verschillende jongeren worden er opgeroepen om zich niet te laten weerhouden door hun jonge leeftijd. Denk aan Jeremia (‘Ik ben veel te jong!’ God: ‘Zeg niet dat je te jong bent.’), of Timoteüs, die van Paulus te horen krijgt dat niemand vanwege zijn leeftijd op hem mag neerkijken.

Die boodschap lijkt aan te slaan, ook nu nog. In vele christelijke media, podcasts en op andere plekken hoor je vaak dat er juist onder jongeren een nieuwe ‘geloofsopleving’ is, dat steeds meer Gen-Y’ers en Gen-Z’ers zich aansluiten bij kerken en christelijke events bezoeken. En aan events voor jongeren geen gebrek trouwens. Hemelvaart en Pinksteren komen er weer aan, met alle bijbehorende conferenties, en het hele jaar door kun je bijna elk weekend wel naar een aanbiddingsavond voor jongeren (of, in iets hippere, uiteraard Engelse bewoording: Youth Nights). Geweldig dat dit allemaal georganiseerd wordt; ik weet uit eigen ervaring hoe vormend dit kan zijn voor je geloofsleven.

Maar …

Ik begin me als jongere (daar schaar ik me voor het gemak even onder) wel wat zorgen te maken. Want door al dat jongerengeweld lijkt een belangrijke groep volledig onder te sneeuwen. De schouders waar de jonge generatie op mag staan. Degenen van wie de jeugd mag afkijken hoe geloof in de praktijk werkt. De ervaren krachten. De mentoren. De seniors (of senioren). De boomers. De oude(re)n van dagen.

(Ik noem trouwens met opzet geen leeftijd; je (of wellicht passender: u) voelt vaak zelf haarfijn aan tot welke groep je/u behoort.)

Gelukkig bemoedigt God niet alleen de jongeren, maar ook de oudere generatie in Zijn Woord. Mijn favoriete vers-voor-ouderen is toch wel deze, uit Spreuken: ‘Grijsheid is een sierlijke kroon, ze wordt gevonden op de weg van de gerechtigheid.’

En ook de jeugd mag die oudere generatie bemoedigen. Want het moge duidelijk zijn: we kunnen niet zonder elkaar. Jong heeft oud nodig om zich aan op te trekken, om van te leren. En oud heeft jong nodig voor nieuwe perspectieven, voor hernieuwd, kinderlijk, oprecht enthousiasme.

Wat is het mooi dat onze gemeente alle generaties vertegenwoordigd heeft. En wat zou het mooi zijn als een voorganger aan het begin van zijn preek eens zou beginnen met de constatering: wat mooi, al die jongeren én oude(re)n van dagen in de kerk!

Ode aan de postbode

Fri, 17 Apr 2026 10:47:13 GMT

Door Thea Beukema

Eerlijk gezegd ken ik haar niet zo goed, maar “iedereen” weet wie ze is. Ze brengt al jaren de post, kent ongetwijfeld veel mensen. De één wat langer dan de ander, maar het mooiste is: ze groet iedereen hetzelfde. Ze groet met zoveel energie en enthousiasme dat het lijkt alsof je haar beste vriend bent en ze je al járen kent. Prachtig, wat een uitstraling!

De eerste keer dat ik haar zag, was ik verbaasd en vroeg ik me af of ze misschien dacht dat ik iemand anders was. Tot ik erachter kwam dat ze iedereen op die manier groet.

Wat een schril contrast met mijn ervaringen. Een tijd geleden luisterde ik naar zo’n lekker kort stukje van Max Lucado waarin hij vertelde dat, als je iemand groet, je daarmee zegt dat diegene het waard is om gegroet te worden. Daarmee straal je dus een heel klein stukje van Gods liefde uit.

Dus … ik mensen groeten! (Alleen niet in een drukke stad…). Dat deed ik anders ook wel, maar nu is het anders. Nu zeg ik: ‘Hoi!’, maar denk ik: jij bent waardevol.

Het raakt me als ik zie dat zoveel mensen zich afsluiten van de buitenwereld met oortjes en koptelefoons. Het ergste vind ik nog dat mensen (ook zonder oortjes!) me recht in het gezicht aankijken zonder ook maar een spier te vertrekken als ik ze groet. Zo hard, zo koud.

Tóch heb ik er inmiddels een gewoonte van gemaakt. Ik heb niet het enthousiasme van de postbode, maar wel Gods liefde in mijn hart.

‘Even in just a smile they can see the Father’s love’

Voorbeeld

Fri, 10 Apr 2026 13:45:02 GMT

Door Nico Zwart

Ik heb een voorbeeld in de kerk, iemand op wie ik meer wil lijken. Misschien hebben we allemaal wel zo iemand, want bewust of onbewust zijn we voortdurend aan het vergelijken, al doen we dat vaak op de verkeerde manier.

Meestal zetten we ons namelijk tegen iemand af. Je ziet iemand het verkeerde pad inslaan en in plaats van diegene snel aan te schieten om liefdevol te behoeden, snellen we naar iemand anders om er heerlijk over te roddelen.

Ondertussen voelen we ons beter, omdat wij minder grof in de mond zijn, ons leven beter op orde hebben, trouwer de Bijbel lezen of een mooiere taak in de gemeente hebben. We spreken het niet uit, want dat betaamt een goede christen niet te doen, maar ergens denken we het wel.

Het kan bijna niet anders dan dat God meer van jou houdt dan van die ander.

Of andersom trouwens.

Je vergelijkt jezelf met iemand die verder lijkt te zijn met Jezus. Iemand die zo mooi bidt tijdens het open gebed in de kerk, of altijd de juiste woorden vindt als er een getuigenis gedeeld mag worden. Je kringgenoot die elke ochtend vroeg opstaat om stille tijd te houden, terwijl jij je wekker nog vijf keer snoozet en met moeite je stinkende nest uitkomt. Met de laatste haren en snaren ben je net op tijd.

Het kan bijna niet anders dan dat God minder van jou houdt dan van die ander.

Je snapt natuurlijk dat dit niet de manier is waarop we naar onze broers en zussen moeten kijken. Maar er zijn ook andere manieren. Iedereen bewandelt zijn eigen weg met Jezus. Matthias Deleu liet dat een tijdje geleden mooi zien met zijn cirkel.

In mijn geval ben ik reformatorisch opgevoed. Niets mis mee trouwens. Wat zeg ik; ik ervaar het als een rijke zegen. Bijbelverzen, psalmen, namen, feiten en de hele catechismus zijn er bij mij ingestampt. Hoe heilig God is, heb ik goed geleerd.

De relatie daarentegen weer wat minder. Je kunt niet alles hebben. Maar gelukkig mag je onderweg leren.

Hoe ik groot ben geworden, heeft ervoor gezorgd dat ik een bepaald vuur in mij heb, alleen zie je dat in de kerk nauwelijks terug. Zet mij in een oranje shirt voor het Nederlands elftal en ik schreeuw het behang van de muur. Mocht je ooit trouwen, dan dans ik tot de lichten aangaan op je bruiloft.

En hoewel alles in mijn lichaam erom vraagt, in de kerk beweeg ik amper. Ik juich niet en aan mijn handen hangen twee zware zakken zand, waardoor ik ze de lucht niet in krijg.

En daarom kijk ik elke zondag vol bewondering naar Klaas. Hij staat als eerste bij het zingen, z’n handen in de lucht, hij dartelt ervan. Met de meest prachtige glimlach op zijn gezicht.

Ooit …

Loslaten

Fri, 03 Apr 2026 08:25:15 GMT

Door Tikva Smid - van der Mark

De meest gelukkige momenten die ik in mijn leven heb beleefd, waren op een paardenrug. Met een bloedgang over het strand, de wind in mijn gezicht, het geklepper van de hoeven op het harde zand onder me, de zon in mijn gezicht, tranen over mijn wangen (of, door de snelheid, in mijn oren) en dan helemaal de teugels loslaten en volledig vertrouwen op mijn paard.

Puur geluk!

Ik ben me er onlangs bewust van geworden dat ik best wel een controlfreak ben. Niet per se iets om trots op te zijn, maar wel een eyeopener.

Ik las een stukje over mensen die altijd ergens minimaal vijftien minuten te vroeg zijn. Zulke mensen zouden niet stipt, maar angstig zijn. Ze calculeren alles wat er onderweg mis kan gaan van tevoren al in en komen daardoor ruim op tijd aan, maar in plaats van rust geeft het juist spanning, omdat ze vervolgens weer moeten wachten.

Dat ben ik.

Ruim op tijd weggaan en uitgaan van het ergste, dan kan het nooit tegenvallen. En dat zorgt inderdaad nooit voor rust.

Mensen die net vijf minuutjes te laat komen schijnen veel relaxter te zijn. Persoonlijk word ik dan weer helemaal niet blij van die mensen, want die maken dat ik twintig minuten op ze moet wachten, in plaats van die vijftien minuten die ik al te vroeg was. Ik ben me bewust van het feit dat dat me een minder leuk mens maakt.

En misschien ook een beetje jaloers...

Ik kan er ook maar moeilijk mee omgaan als ik geen invloed heb op een situatie en lijdzaam toe moet kijken en af moet wachten tot dingen verbeteren. Ik wil iets dóén! De schouders eronder! Aanpakken! Voorkomen dat het (helemaal) misgaat!

Maar soms is er helemaal niets wat we kunnen doen.

Soms moeten we wachten.

Soms kan alleen God het doen.

Het enige wat wij dan kunnen doen is bidden en loslaten. En vooral dat laatste vind ik zó moeilijk!

Loslaten...

Terwijl ik op de gelukkigste momenten in mijn leven toch letterlijk de teugels losliet.

Vasthouden en controle houden maken mij eigenlijk helemaal niet gelukkig. Het lukt ook vrijwel nooit. Daarom wil ik proberen om de teugels weer los te laten. Of ze in ieder geval niet telkens weer terug te pakken.

Dat is nog wel even een dingetje... Toch wil ik het leren. Ik wil leren om gewoon te luisteren naar het geklepper van de hoeven en met de wind in mijn gezicht en soms de tranen in mijn ogen, volledig te vertrouwen op God en proberen te genieten van de rit.

Saevis tranquillus in undis

Fri, 27 Mar 2026 09:13:48 GMT

Door Matthias Kuiterman

Sinds mijn tienerjaren heb ik al een interesse in geschiedenis. Zo kwam het dat ik een tijdje geleden een fragment bekeek van de inhuldiging van koningin Juliana in 1948. Tijdens haar inhuldigingsrede sprak de kersverse koningin haar moeder en voorganger, koningin Wilhelmina, toe.

Juliana sprak: ‘Ik zelf en allen hadden altijd het gevoel dat ge er waart, als een rots. Toen de stormen kwamen, merkte men dat pas goed. Want die rots stond daar onwrikbaar: Saevis tranquillus in undis, rustig te midden der woelige golven .’

Koningin Juliana sprak haar moeder toe, die in een periode van vijftig jaar Nederland door twee wereldoorlogen heen had geleid. Hoewel over de rol van Wilhelmina in deze oorlogen nogal wat discussie bestaat, stond voor haar dochter in ieder geval vast dat deze koningin als een rots het land door de stormen heen had geleid.

Toen ik hier later nog eens over nadacht, moest ik denken aan de gelijkenis van Jezus over de wijze man die zijn huis bouwde op een rots, en de dwaze man die zijn huis bouwde op het zand. De kern van deze gelijkenis: wie Christus als zijn fundament heeft, kan alle stormen van het leven doorstaan.

Vroeger of later krijgen we allemaal in ons leven met stormen te maken. Juist op die momenten komt het erop aan. Durven we op Jezus te vertrouwen? Dat klinkt gemakkelijk als het zo geschreven staat, maar dat is het zeker niet. Ik kan erover meepraten. Maar waar ik ook over kan meepraten, is de rust die je ervaart wanneer je Jezus betrekt bij de stormen in je leven.

Koningin Juliana typeerde haar moeder als een onwrikbare rots. Maar aardse koningen komen en gaan, en ook aan de regeerperiode van Wilhelmina’s achterkleinzoon (Willem-Alexander) komt ooit een eind. Maar de Koning der koningen blijft. Hij laat het werk waaraan Hij begonnen is niet los. En als wij ons leven op dat fundament bouwen, dan zorgt Hij ervoor dat wij in de stormen overeind blijven.

Onze Rots, rustig te midden van de woelige golven.

Jubel het uit!

Fri, 20 Mar 2026 12:46:07 GMT

Door Timo van 't Ende

Samuel Aklilu Mezmur. Ik weet niet hoe je zijn achternaam soepel kunt uitspreken, maar ik wil jullie toch voorstellen aan Samuel.

Afgelopen weekend was ik op bezoek bij mijn schoonfamilie in België. Wanneer ik mijn schoonfamilie bezoek, probeer ik ook even de twee Nehemianen te bezoeken die op de ETF in Leuven Theologie studeren (Rudmer van der Bijl en Naomi van Delden), maar afgelopen weekend waren zij allebei in Friesland. We hadden dus tijd vrij, waardoor Lies en ik besloten een vriend van mij te bezoeken: Samuel.

Ik heb met Samuel Theologie gestudeerd aan de ETF. Hij komt uit Ethiopië en heeft een grote liefde voor Gods woord. Dit blijkt ook wel uit zijn besluit om door te studeren en een doctoraat te halen. Dat houdt in dat hij de komende zes jaar, voor minder dan het minimumloon, bezig is met onderzoek naar de Bijbel. Hij onderzoekt hoe de metafoor van wortelen en ontwortelen wordt gebruikt door Jeremia, de voormalige profeten (Jozua – 2 Koningen) en door Paulus. Ik vind het heel interessant en kan wel uren met Samuel praten over de Bijbel, maar we hadden een andere gespreksonderwerp die middag.

Lies en ik wilden graag zijn vrouw leren kennen. Zij was vorige week net gearriveerd in België. We hadden het zaterdagmiddag vooral over hun bruiloft in Ethiopië. Lies en ik waren uitgenodigd voor de bruiloft, maar het lukte ons niet om de reis te maken naar Ethiopië.

We kregen wel een beetje FOMO toen we de foto’s zagen van de Ethiopische bruiloft (oftewel: spijt dat we niet zijn geweest). Zo’n bruiloft ziet er anders uit dan wij gewend zijn. Er worden geen papieren ondertekend in het gemeentehuis, er is geen dansfeest en geen groot feestmaal met familie en vrienden. De dag bestaat vooral uit twee dingen: foto’s maken en de kerkdienst. Dan denk je misschien dat je snel klaar bent op die dag, maar dan schat je de Ethiopiërs verkeerd in. Foto’s maken duurt al lang, maar wat nog veel langer duurt dan bij ons, is de kerkdienst.

Om je een beetje mee te nemen, lopen we de dienst even door. Het begint met een openingsgebed. Vergelijkbaar als bij ons, maar het openingsgebed duurt bijna een uur lang! Een uur lang wordt er samen gebeden. Na een paar liederen wordt de preek gehouden, die duurt ook bijna een uur. Daarna vindt het aanbiddingsblok plaats. Die duurt niet drie tot vier liedjes, zoals bij Nehemia, maar bijna drie uur lang. Het grootste kenmerk van die aanbidding, is feest. Er wordt gedanst, gejubeld en gezongen. Ze nemen de opdracht uit Psalm 95:1 heel serieus: ‘Kom laten wij jubelen voor de HEER’. Of Psalm 81:2: ‘Jubel voor God, onze sterkte, juich voor de God van Jakob’. Of Psalm 100:1: ‘Juich de Heer toe, heel de aarde’.

Ze zingen het uit, want God is het waard om te bejubelen. Hij die de dood heeft overwonnen, Hij die trouw is tot in eeuwigheid, Hij die liefde is, Hij die heilig is, Hij die rechtvaardig is, Hij die machtig is, Hij die waardig is om te ontvangen alle glorie en eer. We mogen samen met de engelen blijven zingen dat Hij waardig is. Zoals het in Openbaringen 5:12 staat: ‘Met luide stem riepen ze: ‘Het lam dat geslacht is, komt alle macht, rijkdom en wijsheid toe, en alle kracht, eer, lof en dank.’

God komt toe alle aanbidding, alle eer.

Het aanbidden van God door Friezen ziet er natuurlijk anders uit dan bij Ethiopiërs. Desondanks blijft de opdracht hetzelfde: jubel en vier feest. Daar hoef je niet mee te wachten tot zondagochtend, daar kunnen we nú al mee beginnen

Reset

Fri, 13 Mar 2026 10:23:22 GMT

Door Renske Willems

Het is zaterdag en de hele dag is het gezellig druk met de familie Spaeth in huis. Zoals altijd zorgen we dat het hen aan niets ontbreekt: koffiekoeken bij de koffie en een lunch die bijna feestelijk genoemd kan worden. Maar vandaag is het anders. Vandaag is het 24‑uursgebed met vasten, en dus gaan al die lekkernijen aan mij voorbij.

Pas als je niets neemt, valt op hoe groot de rol van eten eigenlijk is. Hoe vanzelfsprekend het is om gastvrijheid in hapjes en schalen te gieten. Terwijl de zalm en brie langskomen, denk ik aan Jezus in de woestijn. Zijn woorden klinken ineens heel dichtbij: “Want in de Boeken staat dat eten niet het belangrijkste is, maar dat de mens ook leeft van ieder woord dat God spreekt.” (Mattheüs 4:4)

Maar hoe werkt dat dan, leven van Gods woorden? Misschien is dat waarom ik samen met een groep vrouwen het Oude Testament in een jaar probeer te lezen. Als Zijn woorden dagelijks brood zijn, wil ik daar elke dag van eten.

’s Avonds stap ik de bidruimte binnen. Het kruis met de doornenkroon, de sjofar, de steen met Bijbeltekst, de namen van God aan de muur, alles ademt eerbied. De gebeden volgen elkaar op als vanzelf: voor de regering, voor het land, voor de gemeente, voor zieken. Het voelt als thuiskomen, als eenheid. Een plek waar kwetsbaarheid veilig is en waar we God vragen te voorzien in wat wij niet kunnen veranderen.

Daar, in die rust, komt de spiegel van het vasten. Het dwingt me te kijken naar mijn leven. Leef ik zoals Romeinen 12:1 beschrijft? “Laat uw lichaam een levend offer zijn, heilig, zodat het een vreugde voor God is. Dat is de beste manier waarop u God kunt dienen.” En 1 Korintiërs 6:19 klinkt ook: “Of weet u niet dat uw lichaam een tempel is van de Heilige Geest? ... U bent niet van uzelf! God heeft u tegen de allerhoogste prijs gekocht! Gebruik daarom ieder deel van uw lichaam om God eer te geven.”

Ik weet waar het bij mij wringt: zelfzorg. Wanneer spanningen in de nabije kring oplopen, glijd ik ongemerkt weg in destructieve patronen. Nachten waarin ik pas om twee uur naar bed ga. Lege chipszakken, wikkels en lege verpakkingen in de prullenbak die getuigen van een snackaanval en waar ik ’s ochtends balend van wakker word. De dagen erna zit ik gevangen in het alles-of-niets denken: “Het is nu toch al mislukt, het maakt nu toch niks meer uit.” Het is een cyclus waarin schuld en schaamte elkaar voeden, en voor ik het weet ben ik een week verder en voel ik me uitgeput, lichamelijk én geestelijk.

Daarom voelt dit etmaal zonder eten als een reset. Een onderbreking van een patroon waarin ik mijzelf dreig te verliezen. Want diep van binnen weet ik: mijn lichaam is een tempel van de Heilige Geest. Ik ben gekocht, geliefd, kostbaar. En dus mag mijn lichaam zorg, rust en goede keuzes ontvangen. Niet uit egoïsme, maar uit rentmeesterschap. Als een vorm van aanbidding.

Daarom bid ik om kracht. Om wijsheid en zelfbeheersing. Om hulp, zo te kunnen leven zoals God het bedoeld heeft, elke dag opnieuw.

Kan niet wachten

Fri, 06 Mar 2026 08:38:46 GMT

Door Jesse Nutma

‘Vandaag besteld, vandaag in huis.’ Met één klik op de knop kun je ervoor zorgen dat er later op de dag een bestelbus langsrijdt met wat jij maar wilt: kleding, witgoed, een maaltijd, noem maar op. Niet over een week, niet morgen, maar vandaag. Ik wil het nu, ik krijg het nu.

De maatschappij leert ons dat alles meteen mogelijk is, dat onze behoeften instant vervuld kunnen worden. Alles naar wens van de veeleisende mens. En daarmee leert de maatschappij ons ook vakkundig af om te wachten. Neem de zelfscankassa, dé oplossing voor als de rij bij de kassa tot in de gangpaden staat. Of nou ja, heel eerlijk, zelfs als er helemaal geen rij staat en er een caissière zielig en verveeld zit te wachten op een klant, kies ik soms alsnog voor de zelfservice. Shame on me. Ik heb nog veel te leren.

De versnellende maatschappij plus mijn licht ongeduldige inborst maakt me soms gefrustreerd tegenover een God die alle tijd lijkt te hebben en te nemen. (Of die ongeduldige inborst komt doordat ik een product ben van diezelfde maatschappij, of door erfelijke genen, mag u zelf bepalen.) Meer dan eens keer ik me tot God met de vraag: Waar wacht U op?

Waar wacht U op? Ik heb nú een nieuw onderwerp voor een column nodig. Ik heb nú nieuwe energie nodig. Dit bevriende stel heeft nú herstel nodig. Andere vrienden hebben nú duidelijkheid nodig. Wij hebben nú hoop en perspectief nodig. De kerk heeft nú een nieuw, groter gebouw nodig. Ik heb nú … nodig.

U kunt toch genezen, waarom geneest U niet nú?

U kunt toch oorlogen stoppen en vrede brengen, waarom niet nú?

Maar gelukkig zijn wij God niet. Stel je eens voor, dat we volledig op onszelf waren aangewezen. Dat we alle inspiratie, kracht en kunde helemaal uit onszelf moesten halen. Dat we zelf verantwoordelijk zijn voor ons eigen geluk, en daarmee dus ook persoonlijk falen als dat onszelf niet lukt.

Godzijdank werkt God anders, doet Hij het op Zijn wijze manier. Op Zijn tijd. Naar Zijn wil. En ja, dat blijft soms frustrerend, omdat je de uitkomst (nog) niet ziet.

David zat ook in de wachtkamer bij God, blijkt uit Psalm 27. ‘Wacht op de Heer’, schrijft hij. Gaat dat vanzelf, dat wachten? Nee. David schrijft dat daar dapper- en vastberadenheid voor nodig zijn. En geduld, als je het mij vraagt. Heel. Veel. Geduld.

Waar wacht jij nog op?

Mijn lievelingslabel

Fri, 27 Feb 2026 09:43:41 GMT

Door Daniëlle Groen

Toen ik ruim een jaar geleden tot geloof mocht komen, voelde het alsof er een nieuw leven begon. Ik voelde me letterlijk opnieuw geboren: kwetsbaar, afhankelijk, klein. Ik kan me helaas niet herinneren hoe het is om een baby te zijn, maar ik denk dat het er aardig bij in de buurt kwam. Voor mijn bekering leefde ik vooral vanuit de rollen en verwachtingen die ik dacht te moeten dragen. Ik dacht altijd dat ik mezelf moest vinden, dat ik ergens diep vanbinnen een soort ‘echte ik’ zou ontdekken. Maar sinds ik Jezus heb aangenomen, merk ik dat mijn ware identiteit niet in mijzelf ligt, maar in Hem. Pas als kind van God kom ik écht thuis.

Hoe bijzonder is het om God als Vader te mogen leren kennen. Een vader hebben waar je op kunt rekenen is geen vanzelfsprekendheid; niet iedereen groeit op in een veilig nest waar je volledig kind kunt zijn. Misschien herken jij dat ook wel. We dragen allemaal gebrokenheid in en met ons mee in deze wereld. Volgens de Nederlandse wet ben ik volwassen, maar ik voel me meer kind dan ooit. Waarom? Omdat ik nu mijn échte Vader mag kennen.

En dat mag ik alleen zijn dankzij Jezus Christus. Door Zijn offer ben ik verzoend met God. Hij heeft de weg geopend naar de Vader. Niet omdat ik het verdien, maar omdat Hij genadig is. Door Jezus ben ik aangenomen als kind van God, en dat geeft een diepe rust. Ik mag alles met mijn Vader delen, Hem overal bij betrekken, wetende dat Hij niet moe wordt van mij en niet denkt: daar is ze weer .

Wat een cadeau om alles te mogen overgeven aan Hem, wetende dat Hij alles in Zijn hand heeft.

Betekent dat dan dat ik maar kan doen wat ik wil? De Bijbel laat zien dat het zo niet werkt, en je zult vast ook wel herkennen dat je vanuit de relatie bepaalde dingen ook niet meer wílt doen. God is liefdevol en geduldig, maar Hij is ook heilig en rechtvaardig. Hij verlangt naar onze gehoorzaamheid. En hoe meer ik Hem leer kennen, hoe meer ik Hem wíl gehoorzamen – niet uit angst, maar uit liefde. Ik wil zoeken naar Zijn wil en die volgen, omdat Hij mij eerst heeft liefgehad.

We leven vaak vanuit de rollen of labels die anderen ons geven of die we onszelf opleggen. Moeder, vader, dochter, zoon, collega, vriend, vriendin, juf, meester, dominee, kinderwerker, oudste, mantelzorger, werknemer, baas, buurman, buurvrouw … Of misschien wel persoonlijkheidsrollen, aangeleerd of als overlevingsmechanisme: de bemiddelaar, de helper, de clown, de rebel, de regelaar.

We zijn van alles in dit leven. Maar laten we – hoe lang we ook in dit aardse lichaam wonen of hoe volwassen we ook zijn – nooit vergeten wat het belangrijkste is dat we mogen zijn: opnieuw geboren kinderen van de Allerhoogste

Hier zit een luchtje aan

Fri, 20 Feb 2026 14:42:50 GMT

Door Nico Zwart

Johannes 17 vers 14, is jullie waarschijnlijk allemaal bekend. En toch schrijf ik ’m even uit, voor degenen voor wie de Bijbelkennis net als mij weleens wat beter kan:

Ik heb hun Uw woord gegeven, en de wereld heeft hen gehaat, omdat zij niet van de wereld zijn, zoals Ik niet van de wereld ben.

In de kerk waarin ik opgroeide, betekende deze tekst vooral dat je veel plekken moest vermijden.
De kroeg. De discotheek. Festivals. Bioscopen en theaters. Maar ook buurtborrels, de plaatselijke voetbalclub, sportwedstrijden. En ga zo maar door.

Zelfs andere kerken waren verboden terrein, want daar was de wereld ook langzaam naar binnen geslopen.

Streng zeg, denk je misschien.

En toch …

Nee, wacht. Ik wacht nog even met streng zijn.

Tegenwoordig denk ik er namelijk iets anders over. Het is prachtig om zondag eensgezind verenigd te zijn, te midden van onze veilige kerkmuren. Om opgebouwd te worden, aangevuurd of soms gecorrigeerd. En daarna? Dan mogen we onze vleugels weer uitslaan.
Met beide benen in de samenleving.
Of misschien beter gezegd: met je poten in de modder.

Want laten we wel wezen: buiten is het een bende. Het is vies en goor en soms lijkt die modder wel een moeras, waarin je maar moeilijk staande blijft.

Nou, Nico. Dat valt wel mee joh. Zo moeilijk heb ik het niet. Oh?

Vanaf hier begint het strenge gedeelte.

Zou het kunnen dat de wereld jou niet haat?
En zou dat misschien komen omdat je nauwelijks van haar te onderscheiden bent?

Ik geloof oprecht dat christenen midden in de samenleving horen te staan.
Op je werk.
Op het sportveld.
In de muziek.
In het theater.
In de supermarkt.
In de buurtvereniging.

Maar … Wel als volgeling van Jezus. En dat laatste betekent nogal wat.

Dan lach je niet mee om seksistische grappen op de werkvloer.
Dan roddel je niet mee, hoe lekker dat ook voelt.
Dan ken je je grenzen tijdens de borrel.
Dan spreek je met respect over politici, je baas of je voorganger.

Sterker nog. Jij bent degene die niet alleen ander gedrag laat zien, maar je corrigeert de ander ook in liefde. Ja, dat laatste is lastig, maar het kan niet anders dan dat je dat doet.

Waarom?
Omdat jij gelooft dat je gered bent door het offer van Jezus.
Omdat God jou het waard vond Zijn Zoon te geven.
En omdat je Hem wilt volgen.

En dat zal de wereld weten ook.
Mensen merken het. Ze horen het. Ze voelen het.
Ze ruiken je al van verre aankomen.
En nee, niet omdat je stinkt, maar omdat je de geur van Christus met je meedraagt.

En daarom zul je soms gehaat worden.

Dus kom op.
Niet morgen. Niet als het beter uitkomt. Vandaag.

Want de wereld heeft geen behoefte aan nog meer mensen die op haar lijken. Ze heeft mensen nodig die ruiken naar Christus.

Krokusjes

Fri, 13 Feb 2026 14:38:44 GMT

Door Tikva Smid - van der Mark

Januari en februari vind ik altijd de ergste maanden van het jaar. De feestdagen zijn voorbij, maar de dagen zijn nog steeds guur, donker en koud. Er hangt geen blad meer aan de bomen, de natuur ziet er dood en troosteloos uit.

Ik wéét dat de zomer weer gaat komen, maar het lijkt nog zo eindeloos lang te duren en ik heb het nú nodig!

Dat is gelukkig ook de tijd dat er ineens overal krokusjes omhoog ploppen. Als een stille, kleurrijke belofte dat het voorjaar echt weer gaat komen, ook al lijkt het er nog lang niet op.

We zagen ze het hele jaar niet, maar ze waren er altijd al. Onder de grond en onder het gras, daar waar we het niet konden zien, werd al maanden heel hard gewerkt aan een nieuw krokusje.

Om boven te ploppen, niet in de zomer, wanneer alles bloeit, maar juist wanneer alles dood en troosteloos lijkt en we het zo ontzettend hard nodig hebben.

Ik heb mogen ervaren dat God in mijn leven net zo werkt. Op momenten dat het leven er guur en troosteloos uitziet, stuurt hij ook zijn zegeningen. Als kleine krokusjes ploppen ze op in mijn leven en maken het net iets kleurrijker.

Een stille belofte dat er echt weer betere tijden komen.

Het herinnert mij eraan dat hij er altijd al was. Misschien diep onder de grond, daar waar ik het niet kan zien, werkt hij hard aan dingen waar ik geen weet van heb.

Het geeft mij het vertrouwen dat het voorjaar weer gaat komen. Niet wanneer ik het wil, maar op zijn tijd.

En in de tussentijd geeft hij ons krokusjes.

Een ode aan de vriendschap

Thu, 05 Feb 2026 19:30:00 GMT

Door Matthias Kuiterman

We gaan terug naar het jaar 2008. De schooldag is voorbij en de dan 10-jarige Matthias fietst vanaf zijn basisschool net buiten het Overijsselse dorp Dalfsen terug naar huis. Ik ben nog maar net onderweg wanneer twee klasgenootjes het fietspad blokkeren en mij tegenhouden. Wat volgt had ik niet voor mogelijk gehouden: beide jongens spugen mij meermaals in het gezicht.

Het bovenstaande is iets wat ik niemand toewens. Het is zo diep vernederend dat je voelt dat je in je waardigheid bent aangetast. Deze periode op de basisschool waarin pesten vaak centraal heeft gestaan en de school helaas niet daadkrachtig optrad heeft mij littekens bezorgd die ik tot op de dag van vandaag met mij meedraag.

Fast forward naar 2022: ik verhuis vanuit de omgeving van Dalfsen naar Kollum. Mijn sociale leven laat ik in Overijssel achter en moet ik hier weer zien op te bouwen. En hoe kan je dat beter doen dan via de kerk?

Na een zoektocht kwam ik bij Nehemia terecht. Hier trof ik een mooie groep mensen van mijn eigen leeftijd. Maar de littekens van vroeger speelden mij parten. Ik vond het lastig om mijzelf open te stellen, om mijn kwetsbare kant te laten zien.

Het heeft mij dan ook flink wat tijd gekost om hierin stappen te zetten. Maar wat ben ik blij dat ik uiteindelijk, ondanks de littekens uit het verleden, een stap naar voren heb gezet. Het heeft geresulteerd in nieuwe, hechte vriendschappen. Vrienden die er voor je zijn in de mooie momenten, maar juist ook wanneer het tegenzit. Het is iets waar ik hen, maar bovenal God dankbaar voor ben.

Deze vrienden zijn mij heel dierbaar. Maar er is maar één Vriend die mij door en door kent. Die bereid was aan jou en mij gelijk te worden. Die eeuwen geleden al iets soortgelijks meemaakte als wat ik in 2008 heb meegemaakt. En zo zullen we allemaal onze eigen herkenningspunten in het leven van Jezus zien.

Wat ben ik dankbaar dat er een God is die er niet voor koos om op afstand te blijven, maar bereid was om dicht bij ons te komen. Een God die ten diepste begrijpt wat wij meemaken en hoe het leven ons kan tekenen. Mensen kunnen ons soms teleurstellen en in de steek laten, maar deze Vriend is trouw tot in eeuwigheid.

Soli Deo gloria!

‘Als soms vrienden ons verlaten,

gaan wij biddend tot de Heer.

In Zijn armen zijn wij veilig,

Hij verlaat ons nimmermeer.’

- Lied ‘Welk een vriend is onze Jezus’

Het begint klein

Thu, 29 Jan 2026 17:58:50 GMT

Door Timo van 't Ende

Vanochtend werd ik wakker, en ik vond dat de wekker te vroeg was afgegaan. Gelukkig had Lies dezelfde mening. Dus snoozen dan maar, en dan na een paar minuten nog een keer snoozen. Mijn voornemen om elke ochtend tijd te nemen voor het lezen van de Bijbel en voor gebed is soms heel lastig. Lang genoeg snoozen zorgt voor tijdsnood, waardoor Lies en ik soms snel moeten handelen. Snel omkleden, snel ontbijten, snel vertrekken naar onze afspraken en te midden van al die haast is er een ding gesneuveld… Mijn belangrijkste afspraak van de dag: tijd doorbrengen met God.

Stille tijd is zo belangrijk, de tijd doorbrengen met onze Vader, maar zo snel kan deze tijd het onderspit delven voor andere afspraken. We weten allemaal wel dat goede gewoontes zoals bijbellezen, bidden of echt tijd nemen voor een gesprek belangrijk zijn, maar zo vaak gaat het mis. Zo vaak komen we niet toe aan bijbellezen of zijn we tijdens gesprekken met onze echtgenoot of vriend meer bezig met de volgende afspraak dan met de persoon die voor onze neus staat. We zijn bezig met onze taken en gaan haastend door het leven. We vergeten om stil te staan.

Dit deed me denken aan de ethische avond van afgelopen zondag over echtscheiding. Ik heb het nog even opgezocht, maar elk jaar eindigen in Nederland ongeveer 25 duizend huwelijken in echtscheiding. 25 duizend! Ik vind dat echt veel. Een aantal dingen vind ik bijzonder aan deze tendens. Ten eerste dat niemand aan zijn of haar huwelijk begint met de intentie om te gaan scheiden. Ten tweede dat iedereen hoogmoedig genoeg is om te denken dat het niet zou gebeuren in zijn of haar eigen huwelijk. De terugkerende vraag op zondagavond: hoe kunnen wij voorkomen dat ons huwelijk of de huwelijken van mensen om ons heen niet eindigen in een echtscheiding?

Een echtscheiding begint, zoals een huisbrand, klein. Eerst is er een klein vlammetje en als je niet oplet staat op een gegeven moment je hele huis in de fik. Hetzelfde geldt voor ons huwelijk: de problemen beginnen klein. Het begint met een dag langs elkaar heen lopen. Het gaat verder met dagen waarbij alleen het noodzakelijke samen wordt besproken. Het gaat steeds verder, totdat je erachter komt of beseft dat je met een vreemde in een huis woont. Het begint klein maar de gevolgen zijn groot. Mijn voorstel is dus om net als met je auto, een APK in te plannen. Ga een keer samen naar een huwelijkscursus. Neem de tijd om écht met elkaar te praten. Doe iets leuks samen, iets wat niet noodzakelijk is. Wees open over de mooie dingen en de uitdagingen van je huwelijk bij je huiskring. Maak het bespreekbaar. Een huis in brand wordt lastig om te blussen, maar een vuurtje kunnen we samen blussen!

Bid voor alles

Thu, 22 Jan 2026 20:50:38 GMT

Door Renske Willems

‘Abba Vader, voor U is alles mogelijk.’ – Marcus 14:36

Nog voordat ik de tekst kan noteren, gaat Herman Boon alweer verder. Het tempo ligt hoog, en ik moet opnieuw even bij Alice spieken voor het bijbehorende Bijbelvers. We zitten met z’n drieën op een rijtje: Sheila, Alice en ik. De bidden-en-vastenconferentie van Herman Boon Ministries wordt dit keer gehouden in Amersfoort. Met 650 mensen vasten we een week lang, en de dagen vullen zich met aanbidding en onderwijs.

Op dag twee krijgen we les over gebed. Herman spoort ons aan om elke dag minimaal één uur met God door te brengen in Bijbelstudie en gebed. Hij verwijst naar Jezus, die Zijn leerlingen vroeg om wakker te blijven terwijl Hij bad. Toen ze in slaap vielen, sprak Jezus Petrus aan met zijn oude naam – een verwijzing naar zijn oude natuur: ‘Simon, slaap je? Kon je niet eens één uur wakker blijven?’

Het herinnert ons eraan hoe gemakkelijk we in oud gedrag terugvallen. Juist daarom moeten we geestelijk wakker blijven. Bidden beschermt tegen verleiding en geeft kracht. Herman benadrukt dat een krachtig gebedsleven oefening vergt: dagelijks kiezen om af te rekenen met onze eigen wil en de Heilige Geest de ruimte te geven. Maar God geeft geweldige beloften:

‘Bid, en je zult krijgen’ (Matteüs 7:7);
‘Wat je vraagt in Mijn naam, zal Ik doen’ (Johannes 14:13);
‘Vertel in gebed aan God wat je nodig hebt’ (Filippenzen 4:6).

Vol enthousiasme moedigt Herman ons aan gebeden op te schrijven, zodat zichtbaar wordt waar God heeft geantwoord. ‘Als je dit doet, groeit je geloof als een speer!’, aldus Herman.

Hij vervolgt: ‘Waarom maken we geen wonderen mee? Omdat we niet bidden! Bid voor alles. Voor een vastgevroren autodeur, een kapot apparaat, een cadeau dat je nog moet kopen. Niets is onmogelijk voor God, maar je moet het wél vragen.’ Hij haalt Jakobus 4:2 aan: ‘U krijgt niets omdat u niet bidt.’ We moeten ons geloof laten zien door op deze beloften te gaan staan.

Op de laatste dag van de conferentie, geldt code oranje vanwege stuifsneeuw, gladheid en slecht zicht. Ondanks Hermans advies om niet eerder te vertrekken – ‘Eerder weggaan is heel dom, het is de mooiste dag!’ – kiezen we toch voor veiligheid. We willen vóór het donker thuis zijn en de spits vermijden. Want … had Herman ons ook niet geleerd te luisteren naar innerlijke waarschuwingen (Handelingen 27)? En, niet onbelangrijk, Joost had duidelijk aangegeven dat vroeg vertrekken verstandig was.

De terugreis verloopt gelukkig voorspoedig. Als ik de Willemstrjitte oprijd, opgelucht omdat Sheila en Alice veilig thuis zijn en ik mijn huis al kan zien, stuur ik iets naar rechts om een passerende auto ruimte te geven. En dan gebeurt het. Ik zit vast. Muurvast. Beide rechterwielen zakken in de modder.

Aangemoedigd door de gebedslessen spreek ik mijn auto toe: ‘In Jezus’ naam: rij!’ Maar hoe vaak ik het ook herhaal – vooruit, achteruit, vooruit, achteruit – er gebeurt niets. Het gat wordt alleen maar dieper.

Gelukkig is Joost vlakbij. God heeft mij tenslotte een man gegeven om mij te helpen. Wat een zegen! Joost komt met planken, een buurman sluit aan. Ondanks alle pogingen komt er geen beweging in de auto.

Teleurgesteld kijk ik toe. Wat een deceptie. Op het moment dat ik de moed begin te verliezen, zie ik Joost naar iets zwaaien buiten mijn gezichtsveld. Dan draait een grote kraan de Willemstrjitte op. Wat een “toeval” dat die kraan daar precies op dat moment langsrijdt. Binnen een mum van tijd sta ik met vier wielen weer op de weg.

Geloof betekent óók: niet zelf de oplossing verzinnen, maar vertrouwen dat God het op Zijn manier oplost.

Winterwonderland

Fri, 16 Jan 2026 12:49:41 GMT

Door Jesse Nutma

De mensheid heeft laten zien tot veel in staat te zijn. Er zijn in het verleden geniale uitvindingen gedaan, waardoor we nu met elkaar kunnen bellen, waardoor we naar de andere kant van de wereld kunnen vliegen, waardoor mensen zoals ik ondanks een visuele beperking scherp kunnen zien en waardoor jij deze column vanaf een scherm(pje) kunt lezen.

Toch blijkt de mens niet tot álles in staat, zo maakte de winterse neerslag van de afgelopen tijd duidelijk. Met man en macht werd er gestrooid, gegleden, geschoven, ge-de-iced en geschrabd, maar de sneeuw en het ijs kwamen zonneklaar als winnaar uit de strijd. Wegen onbegaanbaar, voetgangers onderuit, wisselstoringen op het spoor, auto’s die in de berm belandden, vliegtuigen die aan de grond bleven staan.

We kunnen zoveel uitvinden, zoveel man- en vrouwkracht inzetten, maar uiteindelijk zijn we in onszelf maar nietige wezens. Een laagje sneeuw, en de hele zorgvuldig opgebouwde maatschappij is een paar dagen totaal ontwricht.

De sneeuw maakte ons mensen nederig. Die nederigheid is ons als christenen (als het goed is) niet geheel vreemd. Wij hadden de wetenschap al dat we het niet zelf kúnnen doen. Wij geloven in een God die altijd machtiger is dan mensen. Daar hebben wij geen code geel, oranje of rood voor nodig.

God heeft de schepping en natuur in zijn hand. En God kan ons laten genieten van die schepping. Want wat gaf het fraaie plaatjes, die práchtige witte wereld. En wat bracht het (naast alle ongemakken) ook veel moois: kinderen die (voor het eerst, want hoe lang was dit geleden?!) van steile witte heuvels konden sleeën, buren die elkaars stoep schoonschoven, mensen die op hun werk sliepen zodat de zorg ook in barre omstandigheden kan doorgaan. Het winterse weer gaf gelegenheid voor mooie verhalen.

Dat de dooi nu weer is ingetreden, betekent trouwens niet dat de mooie verhalen hoeven te stoppen. Daarvoor blijft God altijd gelegenheid geven. Je hoeft er alleen maar je ogen voor te openen en om je heen te kijken.

Vreugde die blijft

Fri, 09 Jan 2026 16:59:08 GMT

Door Daniëlle Groen

De afgelopen maanden merkte ik dat de vreugde in mijn leven stiller werd. Niet weg, maar gedempt. Alsof er een laag overheen lag. Langzaam begon ik te zien wat die laag was: mijn vreugde was nog steeds te afhankelijk van … mij. Van wat ík dacht, vond, voelde, meemaakte. Van mijn eigen gedachten over mezelf. En niet van wie God is.

Kortom, mijn blik was (en is) nog te vaak op mezelf gericht, terwijl God het middelpunt hoort te zijn. Maar gelukkig is Gods trouw groter dan mijn tekortkomingen.

Door het lezen en bestuderen van de Bijbel en het luisteren naar preken begon ik in te zien hoe belangrijk volgorde is, voor het ervaren van vreugde. Eerst de waarheid kennen, dan geloven dat die waarheid ook écht waar is … en dááruit ontstaat vreugde. Niet vanuit iets wat ik doe, of ergens waarin ik gehoorzaam, hopen dat er daarna rust of blijdschap komt. Zo werkt het niet. Tenminste, niet bij mij.

Nee, echte blijvende vreugde ontstaat uit het mogen kennen van Hem, onze Schepper. Zo’n grote almachtige God, die naar ons persoonlijk omkijkt … Wow. Als je je verdiept in wie Hij is en wie Hij voor jou wil zijn, krijg je dan niet automatisch een lach op je gezicht?

Geloven wat Hij zegt, ook wanneer dat botst met wat ik zelf denk of voel. Dat kan soms nederig lijken, maar is het niet eerder valse bescheidenheid, en uiteindelijk een vorm van ongeloof? Wat er in een preek een aantal maanden geleden werd gezegd staat me nog steeds bij: ‘Je moet niet minder van jezelf denken, maar minder áán jezelf’.

Ik hoef niets te bewijzen en kan niets volbrengen. Hij heeft alles volbracht, aan het kruis van Golgotha. Daar mag ik naar kijken, in diepe dankbaarheid. Rustend in wie Hij is, breng ik bewust tijd door in Zijn nabijheid.

Misschien herken je dat geniepige stemmetje dat je oplegt dat je dingen ‘moet’ doen, omdat het goed zou zijn. Ik merk dat vreugde die na dat soort omstandigheden of bepaald gedrag volgt, bij mij nooit echt standhoudt. De vreugde van de Heere daarentegen staat vast. En die vreugde geeft juist kracht, motivatie en moed om gehoorzaam te zijn. Niet andersom. Je schiet zo het ‘werken’ in, heb ik gemerkt.

Ik ontdek steeds opnieuw dat ik geen vaste grond ben om op te bouwen. God is dat wel.

Het is ironisch: jarenlang zocht ik het in zelfontwikkeling en new (c)age. Alles draaide om omarmen van je eigen kracht, je zogenaamde potentieel. Ik heb er een allergie van gekregen, want die ‘kracht’ bleek gewoon vermomde zelfredzaamheid. Nu leer ik iets anders: mijn denken wordt niet vernieuwd door mijn eigen wijsheid, maar door de waarheid van God, waaraan ik mij leer toevertrouwen.

Ik probeer mijn denken te vernieuwen. In Zijn Woord.

Vreugde die blijft, omdat ze komt van Hem. Ik ben zo enorm veranderlijk, maar Hij is en blijft altijd dezelfde.

We vieren kerst verkeerd

Fri, 02 Jan 2026 10:37:25 GMT

Door Nico Zwart

Nee, niet de mensen buiten de kerk.
Wij.

De mensen buiten de kerk doen het sowieso verkeerd. Kerst is onlosmakelijk verbonden aan Jezus. Maar het grootste deel van Nederland kent Hem niet, en viert toch kerst. Dan gaat het mis. Dat verwijt ik hen niet. Dat is geen onwil, maar een gebrek aan kennis.

Maar wij vieren het ook verkeerd.
En dat verwijt ik ons wel.

Wij hebben die kennis namelijk wél.

Ik vond dat Timo het mooi verwoordde in zijn preek tijdens de kerstnachtdienst. December is een marathon geworden. We beginnen bij Sinterklaas, gaan door naar Kerst en sluiten af met Oud en Nieuw. En maar rennen, vliegen, haasten. Op adem komen lukt niet. Wat een drukte.

En ja, wij vieren kerst in de kerk. We staan er uitgebreid bij stil. Kijk eens wat we allemaal organiseren als kerken in de omgeving: een kerst-sing-in, een kerstkuier, kerstnachtdiensten, een kerstfeest voor de kinderen, kerstgezinsdiensten. Kerst dit, kerst dat.

‘Mooi toch?’, hoor ik je zeggen.
Dat is toch juist de bedoeling? Stilstaan bij de geboorte van Jezus.

Dit was het eerste jaar dat ik niet betrokken was bij de organisatie van een kerstdienst. Niet bij het kinderkerstfeest, niet bij de kerstgezinsdienst en niet bij de kerstnachtdienst. Ook in de kerk van mijn ouders hielp ik andere jaren altijd mee. Dit jaar niet.

Het lukte simpelweg niet. Ik ben gestopt met mijn werk en begin in het nieuwe jaar een sociale werkplaats in Dokkum. Maar juist doordat ik dit keer aan de zijlijn stond, werd ik me extra bewust van alle kerstdrukte. Druk met alles wat we organiseren. Met alles wat we moeten.

En laat ik duidelijk zijn: ik denk dat het goed is dat we onze tijd steken in de geboorte van Jezus.

Maar daarnaast is er alles wat er ook nog bij hoort. Kerstdiners met je eigen gezin. Met schoonfamilie. Met vrienden. Of juist kerst overleven, omdat iedereen leuke dingen doet, behalve jij. Je zou graag aanschuiven aan tafel, maar de uitnodiging blijft uit.

Misschien mist er iemand aan je tafel. Iemand die weggevallen is, dit jaar of eerder. Of er zit juist iemand aan tafel die je er liever niet bij zou hebben.

En als het dan eindelijk januari is, zijn we kapot.
Van al die gezelligheid.
Van alle verplichtingen.
Van al dat moeten.

Moe. Kapot.

En wat blijft er dan hangen?

Kerst draait om de geboorte van Jezus.
Alleen dat.

Dat was geen schattig tafereeltje. Dat was bittere noodzaak.

Denk aan Hem, hangend aan het kruis, roepend naar Zijn Vader:
Mijn God, Mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?

Dat begint met kerst.
Daar worden Vader en Zoon van elkaar gescheiden.
Omdat wij er met z’n allen een puinhoop van maken.

Daarom kwam Hij naar de aarde.
Om uiteindelijk voor onze zonden te sterven.

Ik weet niet of al die decemberdrukte daar wel bij past.

Kiemkracht

Fri, 19 Dec 2025 11:59:50 GMT

Door Renske Willems

Afgelopen weekend maakte ik een Indiase curry met mijn laatste zelfgekweekte pompoen. Er zaten zoveel zaden in dat ik een handvol bewaarde. De pompoen was volledig rijp en de zaden waren goed ontwikkeld. Voorzichtig veegde ik het vruchtvlees weg om ze te drogen. Eigenlijk hadden ze gefermenteerd moeten worden, zodat de gelachtige zaadlaag verdwijnt die de kieming kan remmen.

Hoewel de winter nog moet beginnen, ben ik in gedachten mijn moestuin alweer aan het inrichten. De compost ligt er al en de kippen pikken gretig alle slakkeneitjes weg, wat in het voorjaar veel scheelt. De eerste sprieten knoflook staan zelfs al boven de grond.

Dit jaar wil ik opnieuw tomaten opkweken uit zelfgewonnen zaad. Die zaden komen uit de Coeur de Boeuf-tomaten die we afgelopen zomer op de Franse markt kochten. Joekels van vleestomaten die wel 500 gram kunnen wegen. In 2019 lukte het me al eens en kweekte ik een exemplaar van 710 gram. Dat ik mijn dochter met die tomaat op de foto zette, moet je me maar vergeven.

Vol enthousiasme probeer ik het deze zomer opnieuw. De omstandigheden zijn ideaal: na tien jaar heb ik eindelijk een afdak, zodat de planten droog staan en phytophthora geen kans krijgt. Eind februari begin ik binnenshuis met voorzaaien. Dan volgt het spannendste moment: komt het zaad wel op?

De wereld van zaden is wonderlijk. Er zijn lichtkiemers, koudekiemers en warmtekiemers. Koudekiemers hebben langdurige kou nodig om de kiemrust te doorbreken; vaak is een winterperiode voldoende. Andere zaden hebben een harde zaadhuid die pas kiemt na schurende omstandigheden, zoals wrijving door zand of passage door een maag. Dat vergt geduld: soms duurt het jaren. Het meest bijzonder vind ik sequoiazaden, die vuur nodig hebben om te ontkiemen. De hitte van een bosbrand opent hun kegels en laat de zaden vrijkomen.

En als het lukt, breekt dat magische moment aan: het zien van de eerste frisgroene blaadjes. Later volgt opnieuw die blijdschap wanneer de vruchten verschijnen – joekels van pompoenen en tomaten. Voor mij is dit niet los te zien van bekering en vrucht dragen. Daarom bid ik voor vrienden en hun partners die niet geloven. Zoals de volhardende weduwe in Lucas 18, die bleef aandringen en niet opgaf. Uiteindelijk kreeg ze wat ze vroeg, niet omdat de rechter rechtvaardig was, maar omdat ze bleef volhouden. Ik vertrouw erop dat God recht doet aan vurige gebeden uit een oprecht hart. Dat het soms langer duurt, komt misschien doordat er eerst een afdak nodig is, een winterperiode, schurende omstandigheden, of juist warmte en licht. Ik begrijp dat God die omstandigheden laat gebeuren voordat Hij het hart bereikt en de kiemkracht vrijzet. Daarom dank ik nu alvast voor de vruchten die zullen komen.

Begin waar je bent

Fri, 12 Dec 2025 11:04:44 GMT

Door Jesse Nutma

Het liefst zou ik elke dag minimaal een uur stille tijd willen houden, elke week drie keer willen hardlopen, elke maand vijf boeken willen lezen en elk jaar twee keer de hele Bijbel willen hebben gelezen. O ja, en het zou ook leuk zijn als ik daarnaast een goede echtgenoot, fijne zoon, belangstellende vriend, dienend gemeentelid en gewaardeerde collega ben.

We stellen onszelf – bewust en onbewust – vaak allerlei doelen en eisen. En als je ze niet haalt, heb je gefaald, schiet je tekort. Als ik naar mijn (in sommige gevallen ietwat overdreven) eisenlijstje kijk, schiet ik in alles tekort.

‘Begin waar je bent, niet waar je denkt te moeten zijn.’

Zo luidt het credo van de studie die we nu volgen met onze kring. Je hóéft niet meteen daar te zijn waar je wil zijn. Dat kun en mag je niet van jezelf verwachten. (En als dat jou wel lukt: vertel me je geheim!). Als je dat wél verwacht, en het lukt niet, raak je ontmoedigd en houd je uiteindelijk helemaal geen stille tijd, lees je überhaupt niet uit de Bijbel, sport je niet meer, of wat er ook op jouw to-do-lijst staat. En dat kan niet de bedoeling zijn, toch?

Voel je dus niet direct schuldig als je met vijf minuten stille tijd begint, in plaats van een uur te reserveren. Of als je begint met één kilometer hardlopen, in plaats van met een marathon. Of als je één hoofdstuk uit de Bijbel leest, in plaats van een volledig bijbelboek. Begin waar je bent, en ontdek hoe heerlijk het is om hier tijd voor vrij te zetten.

Een ander mooi principe uit deze studie dat me bijbleef: ‘Geef God het beste moment van je dag.’ Ik hou van de ochtend en vind het geen probleem om mijn wekker eerder te zetten om mijn dag te beginnen met Hem. Maar ik ken ook mensen voor wie dit als een gruwel in de oren klinkt. Als jouw ‘beste moment’ ’s middags, ’s avonds voor het slapengaan of op een onchristelijk tijdstip midden in de nacht is, be my guest. Het gaat er niet om wanneer je het doet, maar dat je het doet.

Ik vind het mooi dat Paulus zich in de brieven die hij schrijft realiseert dat hij aan feilbare mensen schrijft, net als jij en ik. Met enige regelmaat roept hij de gemeente of persoon aan wie hij de brief schrijft op om te ‘streven’, of ‘na te jagen’. Bijvoorbeeld in 1 Timotheüs 6:11: ‘Streef naar rechtvaardigheid, vroomheid, geloof, liefde, volharding en zachtmoedigheid’. Volgens Van Dale betekenen ‘najagen’ en ‘streven’: iets met inspanning probéren, of iets ten doel stellen. Oftewel: doe er je stinkende best voor! Het mag ook ons streven, ons doel zijn om – met vallen en weer opstaan – het goede te doen. In jouw persoonlijke leven tijd voor God vrijmaken, zodat je daarvan mag uitdelen aan de mensen om je heen.

Keuzes...

Fri, 05 Dec 2025 12:14:15 GMT

Door Daniëlle Groen

Ik koester nog steeds de momenten waarop ik vorig jaar aan mensen mocht vertellen dat ik de Heere Jezus had leren kennen. Sommige gesprekken raakten me in het bijzonder: mensen van wie ik dacht dat ik ze goed kende, bleken óók christen te zijn – en hadden dat nooit gedeeld. Huh?

Het herinnert me eraan hoe waardevol het kan zijn om open te zijn over wat God in je leven doet.

Hoe vaak laten we onze verhalen ongehoord, terwijl ze bedoeld zijn om te delen?

Getuigen kan op veel manieren. Soms door woorden, vaak juist door hoe je leeft. Mensen merken het als je liefdevol, eerlijk en integer bent. Zo’n houding opent deuren om over Jezus te praten – op je werk, in je gezin, bij vrienden of waar je dan ook maar bent. Bepaalde momenten, zoals biddend in de auto voordat je naar je werk gaat, kunnen een verschil maken in de sfeer om je heen.

Maar soms is het spannend om echt te spreken. Angst voor ongemak of afwijzing kan ons laten zwijgen. Ik merk dat ik zelf ook moet leren onderscheiden wanneer stilte wijs is en wanneer mijn ongemak of onzekerheid me tegenhoudt.

Beschikbaar zijn voor God is een keuze. Ik heb gemerkt dat als ik bid om kansen om te getuigen, God mensen op mijn pad brengt.

Het moment dat je denkt: ‘Eigenlijk moet ik nu …’ – dan weet je genoeg.

En dan heb je weer die keuze: gehoorzaam je, of niet.

Spannend? Ja. Uit eigen kracht? Nee.

We mogen vertrouwen dat God ons kracht geeft en de juiste woorden. Hij gebruikt onze bereidheid, niet onze perfectie, want helaas, perfect is niemand van ons. Het is bijzonder en vervullend als je merkt dat Hij je gebruikt.

Het vraagt dat we ons eigen ongemak ondergeschikt maken aan Hem; een soms ongemakkelijk en pijnlijk, maar vooral bevrijdend proces.

Het goede nieuws vertellen hoeft niet op een spectaculaire manier; vaak gebeurt het in kleine, dagelijkse momenten. Een glimlach, een luisterend oor, een woord van bemoediging – het kan allemaal een ingang zijn om te delen wat Jezus in jouw leven betekent.

Getuigen is een keuze, en die keuze kan gevolgen hebben. Niet kiezen ook. Hier in Nederland zijn die gevolgen (nu nog) minimaal vergeleken met vervolgde christenen wereldwijd. Laten we die kostbare vrijheid gebruiken om beschikbaar te zijn voor Gods werk.

Een leven dicht bij Jezus is soms oncomfortabel, maar brengt diepe vervulling. Misschien is het de moeite waard om te overwegen: blijven we soms zitten uit angst, terwijl we geroepen worden tot actie?

Tussen Holwert en Hallum

Fri, 28 Nov 2025 14:45:11 GMT

Door Nico Zwart

Ik heb een tijd-tic.
Altijd ben ik bezig met tijd. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Ik moet overal op tijd zijn. Niet te vroeg, niet te laat. Maar als ik moet kiezen? Dan liever te vroeg.

Op de vaste route die ik rijd naar mijn kantoor in Leeuwarden, heb ik markeerpunten in mijn hoofd. Elk punt vertelt me precies hoelang ik nog onderweg ben. Vijf minuten van mijn huis naar de Centrale As. Zeven minuten later sla ik af richting Leeuwarden.

Als ik via de andere kant rijd, is het van deur tot deur precies dertig minuten. Tien minuten naar de rotonde in Holwert. Tien minuten naar de rotonde in Hallum. Tien minuten tot aan mijn werk. Je mag het gerust nameten; het klopt precies. Mits je je aan de snelheid houdt, trouwens.

Als Hetty belt om te vragen hoe laat ik thuis ben, geef ik nooit een schatting. Geen ongeveer.
Ik weet precies hoe lang het nog duurt: elf minuten. Of zeventien.

Een tijd-tic, zoals je het negatief kunt noemen.
Ik noem het liever anders: ik hecht waarde aan tijd.

Ooit opgelopen bij Talant en ik ben er nog steeds dankbaar voor.
Ik weet nog dat ik een jongetje mocht begeleiden dat nóg meer waarde hechtte aan tijd dan ik. Met hem moest ik altijd duidelijke afspraken maken. En die moest ik nakomen ook. Als we om 15.30 hadden afgesproken, dan klopte ik niet om 15.29 op zijn deur, en ook niet om 15.31. Precies zoals afgesproken: 15.30.

“Kom je op tijd, Nico?” vroeg hij weleens.
“Dat doe ik toch altijd?” zei ik dan.
“Nee hoor,” antwoordde hij direct, en hij wist meteen een voorbeeld te noemen van een keer dat ik te laat was.

Ik verontschuldigde me: “Toen moest ik bijspringen bij een escalatie op een andere groep.”
Maar dat interesseerde hem niets. Voor hem was het simpel: tijd is tijd.
Mede door hem ben ik een mooier mens geworden.

Heel wat jaren geleden kreeg ik op mijn toenmalige huiskring een opdracht: elke dag tien minuten stil zijn.
Gewoon even helemaal niets. Stilte om te luisteren. Misschien wilde God wel iets zeggen.
Hoe vaak ratelen we niet maar door? We brengen alles bij Hem, sluiten af, en gaan weer verder.
Of we verzuchten dat God zo weinig zegt, terwijl we Hem eigenlijk nooit de ruimte geven om te spreken.

Daar was deze opdracht voor bedoeld.

“Ja,” zeg je misschien, “maar dat kun je toch niet regisseren?”
Nou, dat jij eens tien minuten je mond houdt, is prima te regisseren.
Maar of God in die stilte iets zegt, dat bepaal je natuurlijk niet.

Mijn tien minuten stilte plaatste ik destijds tussen Holwert en Hallum.

En hieronder wil ik graag delen wat God in al die jaren tot me gesproken heeft, daar tussen Holwert en Hallum:

Klopt. Ik heb nog nooit wat gehoord.

Maar toch probeer ik het sinds een aantal maanden opnieuw: stille tijd.
Elke ochtend van zes tot zeven. Heerlijk…

Lesje in afhankelijkheid

Fri, 21 Nov 2025 11:14:07 GMT

Door Yvonne Nutma

Het is alweer bijna een jaar geleden dat ik mijn pols blesseerde tijdens een potje padellen in februari. Halverwege september ben ik eraan geopereerd. Ik zal je de details besparen, maar het werd een complexe operatie en de chirurg gaf aan dat ik de komende maanden weinig tot niets zou kunnen met mijn rechterhand. En ze heeft gelijk gekregen …

Waar ik voorheen alles zelf deed, heb ik nu voor alles hulp nodig: veters strikken, brood smeren, douchen, mijn haar, mijn kleren aan, om maar een paar dingen te noemen…

Ik werd afhankelijk. Afhankelijk van anderen, van hun hulp, zorg, aandacht en tijd.

Begrijp me niet verkeerd, de lieve schatten om me heen wilden dit met alle liefde doen, maar degenen die me een beetje kennen, weten dat ik liever zelf hulp bied dan ontvang.

Mijn onafhankelijkheid en zelfstandigheid moest ik inleveren en dat viel niet mee. Alles kwam voorbij: boosheid, frustratie en pijn, omdat ik toch zelf probeerde de was op te hangen. Onmacht, verdriet en angst, omdat ik me afvroeg of ik ooit mijn pols weer zou kunnen gebruiken. Tot ik besefte dat het op deze manier wel hele lange weken zouden worden.

Ik bedacht dat het misschien toch beter zou zijn om me over te geven aan de situatie waarin ik zat. Het te accepteren en te kijken naar wat nog wél lukte. En ook te kijken naar wat voor les ik er voor mezelf uit zou kunnen halen.

Net zoals ik mij moest overgeven aan de hulp van anderen, zo begint ook het leven in afhankelijkheid van God met overgave.

God vraagt van ons dat we afhankelijk zijn van Hem. Onze boosheid, verdriet, pijn, onmacht, frustratie overgeven in Zijn hand.

Afhankelijk zijn heeft alles te maken met vertrouwen. Als ik afhankelijk wil zijn van God, mijn Hemelse Vader, zal ik Hem eerst volledig moeten vertrouwen en dat is een keuze. En die keuze moet ik elke dag weer opnieuw maken.

Afhankelijkheid van God betekent: verbonden zijn met Gods oneindige geestelijke krachtbron, waar jij en ik als christen kracht uit kunnen putten.

In Johannes 15:5 staat: “Ik ben de wijnstok en jullie zijn de ranken. Als iemand in Mij blijft en ik in Hem, zal hij veel vrucht dragen. Maar zonder Mij kun je niets doen”.

Afhankelijk zijn is geen zwakheid, maar juist kracht, omdat het de weg baant voor Gods kracht.

Hoe meer ik leef in afhankelijkheid van God, hoe dichter bij God ik ben.

Ik heb mijn lesje geleerd. Deze column typen met één hand is ook nog een lesje in geduld…

Daer legt in het musyck

Fri, 21 Nov 2025 11:10:58 GMT

Door Gosling Veldema

Nee, er staan geen spel- of grammaticale fouten in deze titel. Deze zin komt uit een gedicht van Petrus Scriverius (Peter Schrijvers, 1576-1660).

Het hele gedicht gaat als volgt:

Daer legt in het musyck

Ik weet niet wat verborgen

Musyck kortswyligh (blij) is

Musyck verwurght de sorgen

Musyck verjaegt ellend

Musyck verfraait den geest

Musyck licht pijn van’t hert

En droevigheyd geneest

Scriverius wist als wetenschapper – hij was natuur- en wiskundige – al dat muziek “iets” met mensen doet. Pas in de laatste 40-50 jaar zijn er wetenschappers die bevestigen wat Scriverius al wist.

De vraag is dan altijd: wat doet dat dan met mensen? Wat is er zo bijzonder aan muziek en waarom maken mensen muziek?

Een simpel antwoord is er niet, maar ik zal proberen er toch één te geven. Muziek maken heeft te maken met sociale omgang. Alleen thuis oefenen is niet leuk, maar samen spelen wel. Ik heb het genoegen gehad om samen te werken met Philip Sparke, een Engelse componist die een studieweekend leidde van het orkest waarbij ik speelde. Hij begon de ochtend met ons welkom te heten, zichzelf voor te stellen en te vragen of we even tussen onze stoelen wilden kijken. Het was zoals gewoonlijk een warboel van tassen, koffers en hier en daar een kop koffie. Maar dat bedoelde hij niet. Hij zag vriendschap en collegialiteit tussen de stoelen. Want waar anders dan in een orkest kunnen mensen van 8 tot 80+ samen spelen? Hier moet ik Sparke gelijk geven, maar hij vergeet één ding: muzikanten zijn wel het meest eigenwijze volk dat er op deze aardbodem rondloopt. Zet twee muzikanten bij elkaar en ze hebben een meningsverschil. Laat staan een hele band of compleet orkest. Maar als een muziekstuk of liedje tot een goed einde wordt gebracht, zijn het ook de liefste en sociaalste wezens die er zijn.

Dan heb ik het nog niet gehad over de pijn die veel muzikanten lijden. Overbelaste polsen, zere vingers, nek- en schouderklachten, noem het maar op. En toch zal elke muzikant zeggen dat ze het er voor over hebben gehad. Want wat is er mooier dan dat je op zondagochtend achter je instrument staat of zit, de zangleider de gemeente vraagt om te gaan staan en dat je een zaal vol mensen samen een Opwekkingslied hoort zingen? Ja, ik hoor de gemeente zingen, ook als ik achter mijn drumstel zit. De ene keer duidelijker dan de andere, maar ik hoor de gemeente wel.

En dan ben ik terug bij Scriverius. Muziek raakt mensen. Er kunnen allerlei hersenonderzoeken zijn geweest die dat aantonen, maar in de basis is muziek puur emotie: blij, verdrietig enzovoort.

En wat zegt de Bijbel over muziek? Psalm 150 geeft een opsomming van instrumenten om God mee te loven. Eén van die instrumenten spreekt mij als drummer nogal aan. Klinkende cimbalen. Cimbalen zijn de bekkens die bij het drumstel staan, en als die echt gaan klinken kan de hele buurt meegenieten.

Dat muziek belangrijk was voor de verering van God blijkt wel uit het feit dat er 288 zangers bij toerbeurt dienst deden in de tempel en er wordt specifiek het aantal van 120 trompettisten genoemd. Bij elkaar meer dan de hele gemeente Nehemia.

Al met al wordt er heel wat van “onze” musici gevraagd. Zelfstudie, tijd, energie, opoffering, pijn, noem het maar op. Maar het is het waard, omdat ik zelf elke keer weer merk dat God zegent en dat mensen, zoals hierboven al een paar keer gezegd is, geraakt worden door de muziek.

Lang leve de ouderwetse doopjurk!

Fri, 14 Nov 2025 18:26:35 GMT

Door Timo van 't Ende

Ik spreek uit ervaring, maar die doopjurk is echt onhandig. Je bent niet echt flexibel. Je beweegt niet makkelijk. Het is een gedoe om aan te trekken. Het is daarom logisch dat sommige oudsten ervoor kiezen om een witte broek te kopen voor de doopdienst. Ik heb het overwogen, maar ben toch gebleven bij de ouderwetse doopjurk.

Waarom ik die doopjurk zo mooi vind? Nou, het begint al bij het moment wanneer alle dopelingen gaan omkleden en hun doopjurk aantrekken. Na de mededeling van de aanbiddingsleider verschijnen uit allerlei hoeken van de kerkzaal dopelingen, die onder het toeziend oog van de gemeente naar de kleedkamer, het torenkamertje lopen. Eenmaal binnen zien ze dat de ruimte is ingedeeld in drie kleine omkleedhokjes. Er wordt even uitgelegd hoe je zo’n doopjurk aandoet, want ja, zoveel ervaring hebben mensen niet met doopjurken. Wanneer iedereen die doopjurk heeft aangetrokken, is er even tijd om te vragen hoe het gaat. Even een moment om elkaar in de ogen te kijken voordat we naar buiten stappen. Dat moment is kostbaar. Ik doop nu twee jaar, dus ik heb nog geen grote bak aan ervaring, maar ik heb toch al veel moois gezien in het torenkamertje. Ik wil gewoon even een aantal emoties noemen die zijn gepasseerd.

Sommige dopelingen hadden in het doopgesprek aangegeven het erg spannend te vinden, maar nu het moment is aangebroken is er geen spoor van spanning te lezen in het gezicht. Bij sommige dopelingen is er zoveel enthousiasme van het gezicht af te lezen, dat je bijna denkt dat ze in het doopbad zullen duiken. Bij sommige dopelingen lees je weinig emoties, ze zijn er heerlijk nuchter onder. Bij sommige dopelingen lees je veel emotie in het gezicht, omdat eindelijk het moment is aangebroken waar ze zo lang op hebben gewacht. Allerlei emoties, en daar is allemaal ruimte voor in het torenkamertje.

Wat voor emoties er ook passeren, hoe groot de worsteling wel niet is geweest om tot dit punt te komen, het resultaat is telkens hetzelfde. Ze staan allemaal in die witte doopjurk, klaar om kopje onder te gaan. Ze hebben allemaal de keuze gemaakt voor Jezus, en genade is over hen heen gespoeld zodat ze wit gewassen zijn door het bloed van het Lam. De witte doopjurk verwijst zo mooi naar het schitterende moment, beschreven in Openbaring 7. Daar staat: “Hierna zag ik dit: een onafzienbare menigte, die niemand tellen kon, uit alle landen en volken, van elke stam en taal. In het wit gekleed (…) Ze hebben hun kleren witgewassen met het bloed van het Lam” (vers 9a en 14b). Allemaal heiligen die verschijnen uit allerlei hoeken van de aarde, allemaal mensen met hun eigen verhaal, met allerlei emoties, met hun eigen lijst van zonden, maar allemaal wit gewassen door het bloed van het Lam.

A fleeting miracle

Thu, 06 Nov 2025 19:58:49 GMT

Door Renske Willems

Vanuit huis zien we het felblauwe ijsvogeltje razendsnel en behendig het water induiken en een visje vangen. We zien hem vaak, maar het blijft bijzonder en geeft telkens een gevoel van ultiem geluk. To see a kingfisher is to witness a fleeting miracle, a flash of impossible blue, gone before you can believe it.

In gedachten dwaal ik af en denk ik aan de nieuwe aarde, aan de zintuigenprikkelende veelkleurige nieuwe schepping. Dat we de uitbundigheid ervan zullen zien, horen, ruiken, voelen en proeven. Ik wil in dat moment blijven, tot het hier en nu me inhaalt, en ik me realiseer dat onze zintuigen ons ook andere boodschappen vertellen. Dat ze ons waarschuwen voor gevaar en ons helpen goed van fout te onderscheiden. Mijn hand beweegt als vanzelf naar de bewuste plek waar ‘voelen’ ineens een andere betekenis kreeg. Het knobbeltje bleek niet goedaardig te zijn. Oktober, Pink Ribbon-maand: het treft mij.

De eerste dagen voelden als de herfststormen Benjamin en Melissa, zonder waarschuwing of weeralarm. Ik herinner me het tegeltje dat in de keuken van het ouderlijk huis hing. ‘God heeft ons geen kalme reis beloofd, maar wel een behouden aankomst’. Het is waar. God belooft geen comfortabel leven, maar Hij is erbij en plaatst mensen om ons heen. Dat zijn mijn broers en zussen die mij biddend omringen. Kinderen van God, die zijn ondergebracht in Zijn Lichaam en als levende bouwstenen de Heilige Geest in hun kern dragen. Dat lichaam is bestand tegen stormen, omdat Jezus het Hoofd is. Dat maakt me sterk en moedig.

Lukt het me in dit alles een wonder te zien? Een geestelijke les? Het is deze oktobermaand precies 22 jaar geleden dat ik onderzoek deed naar preventieve mamma-amputatie bij dragerschap. Dat had impact op mij, en ik besloot vanaf dat moment om periodieke zelfcontrole toe te passen. Zo raakte ik vertrouwd met wat normaal, en dus goed aanvoelt. Ik herkende daardoor in een vroeg stadium een onregelmatigheid: een verharding. Cellen die onder invloed van externe factoren gemuteerd zijn, ongehoorzaam zijn geworden, hun gang maar gaan en daardoor een bedreiging vormen voor mijn leven.

Uit de podcast van Sander Wuister leerde ik dat zintuigen ook geestelijk werken. Het voelen van een knobbeltje waarschuwde mij voor een fout proces in mijn lichaam. Geestelijk voelen helpt ons leugen van waarheid te onderscheiden en ligt daarom dicht tegen de gave van het onderscheiden van geesten aan. Het geeft weer vanuit welke bron iets komt. De Heilige Geest laat het als een soort early warning weten. Klopt het, of klopt het niet? Om leugen en vervalsing te kunnen herkennen is het nodig vertrouwd te zijn met wat goed en waar is. Dat leren we door voortdurend met Jezus om te gaan en dicht bij Zijn hart te blijven.

Juist op die plek, in Zijn nabijheid, mogen we glimpen zien van Zijn Koninkrijk. Al is het vaak maar heel kortdurend, iets buitengewoons dat snel weer verdwijnt, a fleeting miracle . Een kort moment van vreugde dat een diep doorvoelde maar blijvende impact achterlaat.

Toevallig? Ik denk het niet. God geeft precies genoeg fleeting miracles om ons geloof te versterken en ons te herinneren aan Zijn verlossende werk. Laten we er dagelijks voor kiezen gehoorzame cellen te zijn in het Lichaam van Christus. Dan blijft het lichaam zuiver en mogen we aanspraak maken op Zijn prachtige belofte voor ons. Voor eeuwig met Hem in die paradijselijke nieuwe schepping.

Herfst

Fri, 31 Oct 2025 11:06:15 GMT

Door Jesse Nutma

Vanaf mijn werkplek in Leeuwarden zie ik uit op een afgrijselijk lelijk industrieterrein. Het enige dat het uitzicht een beetje goedmaakt, is de boom voor ons kantoorpand. Het is geen bijzondere boom. Het is misschien wel de meest doodnormale boom die er bestaat. Wellicht is dat de reden dat die boom me nooit echt is opgevallen … Totdat mijn collega me er vandaag op wees: ‘Vergeet je niet naar de boom te kijken? Moet je al die mooie kleuren eens zien!’

Ze heeft gelijk. Steeds meer bladeren transformeren van groen naar geel naar oranje naar bruin. Een groot contrast met al die zwarte en grijze loodsen en bedrijfspanden. Telkens als ik nu naar buiten staar, zie ik de boom die me eerst nooit opviel. Ik moet er nog maar goed van genieten, want het zal niet lang meer duren, en de boom bestaat uit niet veel meer dan een saaie stam met takken. De bladeren hebben storm Benjamin getrotseerd, maar over een paar weken – of misschien zelfs wel dagen – zal de boom toch echt al haar bladeren hebben losgelaten. Terwijl ik dit schrijf, vallen er weer wat blaadjes van de boom.

De herfst is misschien wel het minst geliefde seizoen van alle seizoenen. De winter mag dan wel koud zijn, maar dat seizoen staat toch ook te boek als “gezellig”, met alle feestdagen en knusse, geromantiseerde ideaalplaatjes van een kop koffie of warme chocolademelk bij een haardvuur, terwijl buiten de sneeuw naar beneden dwarrelt (oké, dat laatste komt niet meer zo héél vaak voor).

De lente is het seizoen van bloei, van hoop, van een nieuw begin – en voor de literatuurkenners onder ons: ‘een nieuw geluid’. (Als dit laatste je niet bekend voorkomt: cultuurbarbaar! Zoek Mei van Herman Gorter maar eens op.)

De zomer is het seizoen van mooi weer, lange dagen. Van vakantie, zon, zee, zand en zwoele zomeravonden.

En de herfst? Die heeft zich de afgelopen dagen weer bewezen als een guur, grijs en grauw seizoen met regen, wind en nog meer regen. Misschien dat we daardoor júíst extra op zoek gaan naar lichtpuntjes, zoals een boom waarvan de bladeren prachtig verkleuren. Maar ook dat kalende lichtpuntje verdwijnt binnenkort. Verval, vol in het zicht.

De herfst, en hierna de winter, de zogenoemde ‘donkere maanden’, staan ook wel bekend als periode waarin gevoelens van eenzaamheid en depressiviteit hoogtij vieren. Het wordt letterlijk en figuurlijk donkerder. Gelukkig blijft er een Lichtpunt bestaan dat nooit verwelkt.

Misschien ken je wel iemand die, nu de dagen steeds donkerder worden, wat licht kan gebruiken. Stuur eens een bemoedigend appje, een kaartje, of zoek elkaar op. Tap uit de Bron van licht, om zelf een lichtje te zijn. Dat maakt het leven een stuk lichter, voor de ander én voor jezelf.

Ik ben benieuwd hoe ik ‘mijn’ boom morgen aantref. Hopelijk mag ik nog éven van dat lichtpuntje genieten!

Eerst dit

Fri, 24 Oct 2025 13:45:00 GMT

Door Daniëlle Groen

De naam van de podcast die ik elke doordeweekse dag luister, misschien jij ook wel: Eerst dit .
Een korte overdenking en Bijbellezing.
Eerst dit . Wat roept die naam bij jou op?

De naam confronteert mij vaak met alles wat ik eerst nog wil doen, vóórdat ik de tijd neem om te luisteren. Eerst de hond uitlaten, douchen, tas vast inpakken. Of ik zet mijn bananenpannenkoekjes alvast op het vuur – precies acht minuten – en luister ondertussen.
Slim toch? Lekker efficiënt. Of ik zet hem op in de auto: zogenaamd ontspannen, maar vooral … nuttig bezig.

Grappig eigenlijk, hoe iets simpels als een podcastnaam me een spiegel voorhoudt. Ik hoor de woorden Eerst dit en denk: ja, maar eerst nog even dát. En dat is precies waar het schuurt. Want daar houden we van, toch? Alles efficiënt doen, onze tijd nuttig besteden.

Herken je dit?

Misschien denk je: waar heb je het over, een podcast? Lekker belangrijk …

Maar wat nou als je die naam Eerst dit vervangt door: Bijbel lezen . Of: Bidden . Welke plek krijgt dat dan in jouw leven?

Eerst dat? Of eerst een heleboel andere dingen die we belangrijk(er) maken?

Ik betrap mezelf er regelmatig op dat het Bijbellezen soms nét even moet wachten. Bijvoorbeeld op vrijdag, mijn vrije dag, dan neem ik bewust tijd voor Gods Woord. Ik ga zitten, en daar komen de gedachten: Nog één bakje koffie anders?
Vijf minuten later: Misschien nog even een muziekje. Nog tien minuten verder: Ik zet nog snel een wasje aan, is die straks mooi klaar.
En voor ik het weet, is er een half uur voorbij en ligt de Bijbel nog dicht.

Ik kan erom lachen, maar hoe grappig is dit eigenlijk? Mijn ervaring: als we niet worden misleid, worden we wel afgeleid.
Soms voel ik me net Martha. Druk met van alles, met de beste bedoelingen.

Terwijl Jezus juist zegt dat Maria het beste deel koos: gewoon bij Hem zijn.
Eerst dit.

En ik zeg niet dat dat makkelijk is hoor. Of je nu druk bent met werk, gezin, studie of andere verplichtingen – er is altijd wel iets wat eerst nog ‘moet’.

Maar nodigt Jezus ons niet juist in die drukte uit om eerst stil te worden bij Hem?
Niet vooruit te rennen met al onze plannen, maar te leren wandelen in Zijn tempo?

Misschien vraagt Hij jou vandaag wel: Durf jij Míj eerst te zetten, ook als er nog honderd dingen op je lijstje staan?

Wat zou er gebeuren als we eerst even stil worden bij Hem?
Zouden we de drukte van de dag dan niet met heel andere ogen bekijken?

Eerst dat .

Weet je wie toevallig morgen doodgaat?

Fri, 17 Oct 2025 13:45:00 GMT

Door Nico Zwart

‘Mijn papa.’ Het klonk vanaf de achterbank.
We hadden gezwommen in een helderblauw stuwmeer en reden terug naar ons Spaanse huisje. Het had paradijselijk aangevoeld, en doodgaan was ineens niet zo’n rare gedachte.

Al noemen ze me nooit papa. De Friestalige opvoeding lukt nog niet echt, want de meiden blijven eigenwijs ‘Hollands’ praten. Gelukkig zijn we wel gewoon heit en mem. Het ging dus niet over mij. Ze zaten in een spel met de Barbies.

Tijdens de vakantie kregen we via WhatsApp een rouwkaart. De buurvrouw verderop, Trijnie, tachtig jaar. Het lichaam was op. En we stonden stil bij de dood van een vriendin, zes jaar geleden, nog geen dertig.
Allemaal gewone mensen, zoals jij en ik. En gewone mensen gaan dood.

We zouden de volgende dag naar Sevilla gaan. Als je dan toch dood moet gaan, dan maar daar. We bespraken wat je allemaal moet regelen als je in het buitenland overlijdt. Wat een drukte. Het was niet Hetty’s favoriete gespreksonderwerp. Ze heeft al eens een man naar het graf gebracht. Pippi Langkous gaat niet altijd op: soms heb je iets helaas al wel een keer gedaan, dus ik denk dat ik het niet kan.

Ik moet het toch even zeggen: die uitspraak is helemaal niet van Pippi. Ik weet dat je overeind vliegt en in discussie wil, maar ze heeft het nooit gezegd. Check de officiële website van Astrid Lindgren maar eens; ook zij ontkent het te hebben geschreven.

We zijn inmiddels alweer een hele tijd terug in Nederland. Ik ben er nog. Gelukkig.

Een paar weken geleden was ik aan het werk. Timo belde. Kak, die moet weer iets. Ik nam niet op, in de hoop dat hij iemand anders zou vragen. Dat deed hij. Hij vroeg Hetty. En dus mochten we afgelopen zondag een avond leiden van The Way. Samen met de jongeren dachten we na over rouw door middel van muziek, toneel, de Bijbel, het verhaal van Job. Hetty deelde haar verhaal en daarna ging iedereen uiteen in groepjes.

We plaatsten de jongeren in twee rijen, tegenover elkaar. In het midden een denkbeeldige streep. Als het antwoord op een vraag ‘ja’ was, liep je naar de streep. Daar keek je iemand in de ogen die hetzelfde meemaakte.

Het ging over eenzaamheid. Ongelukkig zijn. Suïcidale gedachten. Onbegrip. Verdriet. En de reacties raakten me.
Ze stonden daar. Jongeren, stil, met hun voeten bij die denkbeeldige streep.
Sommigen keken omhoog.
Anderen naar de grond.
Een paar huilden.

Jezus is ons antwoord op alles. En dat is Hij.
Maar soms ben je even Job.

Zijn kinderen waren dood, zijn lijf ziek, zijn vrienden kwamen hem uitleggen waarom.
Hij krabde zich met een potscherf.

Meer had hij niet.
Geen antwoorden, geen verklaring.

Gewoon verdriet.
Rauw.
Rouw.

Belangrijk besluit in Roemenië

Fri, 10 Oct 2025 13:31:25 GMT

Door Gosling Veldema

Het regent, het waait hard en mijn gedachten gaan terug naar de zomervakantie. Mooi weer, lange dagen en lekker bijkomen van een jaar werken. Nu hebben we in het onderwijs veel vakantie, maar voorbereiden, toetsen nakijken enzovoort gaan gewoon door, want de leerlingen verwachten hun cijfer te krijgen na de vakantie. De zomervakantie is gelukkig écht vrij. Zoals vele voorgaande jaren ging de reis naar Roemenië. Het was dit jaar wel anders. Normaal gaan we drie weken, nu maar twee. Aan de voorkant kon ik niet weten dat er belangrijke beslissingen zouden worden genomen en dat vooral mijn beeld van Europa op de kop zou worden gezet.

De eerste week zijn we bij Alina’s moeder, mijn schoonmoeder, geweest. Wennen aan de warmte, zwemmen en vooral niks doen. De tweede week werd een bijzondere week, als ik terugkijk. We gingen terug naar Hongarije, naar Hajdusoboslo, om precies te zijn. Daar zit een van de grootste aquaparken in Europa met vooral kuurbaden. Daarover straks meer.

Op doorreis naar Roemenië moet je door Hongarije rijden. Al een aantal jaren was ons opgevallen dat Hongarije een flink groeiende economie moet hebben. Bedrijven, en dan echt grote bedrijven, schieten als paddenstoelen uit de grond. Wegen worden in razend tempo aangelegd en als het niet al te druk is, rij je in vierenhalf uur van west- naar oost-Hongarije. Hier gingen mijn gedachten naar het Europa waarin we nu leven. Ik stelde mijzelf vragen zoals: hoe is het mogelijk dat een land dat door de rest van Europa wordt verguisd zo’n sterke economie kan opbouwen? De premier, Victor Orban, is Europa-kritisch en “goede vriend” van Poetin. Maar ik laat mij nooit beïnvloeden door publieke opinie en ben gaan zoeken waar deze man nu echt voor staat. Orban staat voor het gezin en christelijke normen en waarden. Hij is lid van de Hongaars Gereformeerde Kerk, een kerk op Calvinistische leest geschoeid. Maar wat vooral opviel is dat hij achter Israël staat, en dan welteverstaan het bijbelse Israël. Hij keurt niet alles goed wat de regering in Israël doet. En toen schoot de tekst uit Genesis 12:3 door mijn hoofd. “Ik zal zegenen wie u zegenen, en wie u vervloekt zal ik vervloeken.” Zou het een met het ander te maken kunnen hebben? Ik heb daar geen antwoord op. Ik mag dat ook aan God zelf overlaten. Maar mijn beeld van Hongarije werd veranderd.

Terug naar ons zwembad. Thermaalbaden te kust en te keur, glijbanen, golfslagbad, een speelstrand en vooral mooi weer. In een van de kuurbaden kwam een belangrijke beslissing. Ik pikte een gesprek tussen twee Roemeense bezoekers op, ik versta het Roemeens goed en spreek het redelijk. Deze twee mannen hadden het erover dat het water hun zou genezen van al hun kwalen. Ik moet eerlijk zeggen dat spieren en gewrichten het water heerlijk vinden. Het water was in dat bad 37 graden en er zat paraffine in, maar geneeskrachtig is het niet. En toen moest ik denken aan het verhaal uit de Bijbel van een man die al 35 jaar aan de waterkant lag in Bethesda. Eén keer per jaar bewoog het water en wie dan als eerste in het water was, werd genezen van alle ziektes die die persoon had. Deze man heeft het nooit gered, totdat Jezus hem genas. Nu is het dit jaar 35 jaar geleden dat ik radicaal tot geloof ben gekomen en ik bedacht hoe lang dat eigenlijk is. Ook heb ik mijzelf de vraag gesteld wie mijn geneesheer nu eigenlijk is. Bijna vijftig jaar diabetes begint zijn tol te eisen en misschien werd het weleens tijd om stappen te gaan zetten. Stappen in geloof. Hier in dit zwembad is het besluit gekomen om mij te laten zalven.

2 september ben ik gezalfd en dat was een zeer bijzondere ervaring. Genezen ben ik niet, maar de week en weken na de zalving heb ik ervaren als een verlichting. Ik heb nog steeds geen woorden voor wat ik vanbinnen voel, ik denk dat ‘opgeruimd’ het dichtst in de buurt komt.

En zo werd een vakantie die te kort leek een zeer bijzondere ervaring.

Oude kleren

Fri, 03 Oct 2025 13:45:00 GMT

Door Timo van 't Ende

“Timo, ik ga deze oude kleren van jou weggooien.”

Geen vraag, maar een stelling.

Lies was bezig met het opruimen en in de al overvolle kledingkast kwam ze een stapel oude kleren van me tegen, kleren uit mijn kindertijd. Ik stapte de slaapkamer binnen, klaar om te debatteren.

Ja, mijn kledingskast was een zooitje. Ja, ik had al een tijdje geleden moeten beginnen met het opruimen van de kast. Ja, er zijn kleren in deze kledingskast die vorig jaar al naar ‘De Wissel’ hadden moeten gaan, maar … de stapel oude kleren die Lies vasthield mag niet worden weggegooid.

Dat is geen vraag, maar een stelling.

Lies hield in haar handen een kleine stapel oude kleren vast die mij terugbrengen naar vervlogen jaren. Een oud voetbalshirt van PSV, uit de jaren dat Phillip Cocu nog de baas was op het middelveld, een oud T-shirt met namen erop gestift van een tienerkamp in Cambodja, waar ik als vertaler meehielp, en ga zo maar door. Kledingsstukken die in haar ogen wel naar ‘De Wissel’ konden gaan, maar in mijn ogen kostbaar zijn. Niet kostbaar omdat ze bruikbaar zijn, niet kostbaar omdat ik van plan ben om ze aan te trekken, maar kostbaar omdat ze me nostalgisch terugbrengen naar een andere tijd.

Nostalgie, even terugblikken op het verleden. Om even terug te denken aan de tranen, de glimlachen, de grappen, de mooie mensen die niet meer bij ons zijn. Om terug te blikken, om te zien hoe door alle hoogte- en dieptepunten heen, de Heer je niet in de steek heeft gelaten. Zodat je samen met Samuel kan zeggen: “Eben-Haëzer (…) Tot hiertoe heeft de HEERE ons geholpen.” (1 Sam. 7:12b)

Soli Deo Gloria

Aant en de famkes

Fri, 26 Sep 2025 13:45:09 GMT

Door Renske Willems

Aant kwam in ons leven nadat Frans een kopje kleiner was gemaakt. Ik durfde er niet naar te kijken toen Joost “het regelde”, al had ik zelf de opdracht gegeven. Frans was, om het zo maar te zeggen, een zwak en ziekelijk beest. ‘Heel lief,’ zei de dame van Marktplaats. Ze had hem als hen gekocht, maar het bleek een haan. Ze gunde hem een mooi plekje, wat bij ons natuurlijk gegarandeerd was.

Hij bleek een sul: hij liep achter de famkes aan in plaats van andersom. Toen hij ook nog onophoudelijke jeuk kreeg, een lamme vleugel, plaatselijke kaalheid en een dikke, bleke kop, was de lol er wel af. Het Koudijs in het drinkwater hielp niet. Na flink wat research op internet en vele mogelijke diagnoses (van mijten tot bacteriële infecties) besloot ik Frans te onderwerpen aan een uitvoerige inspectie en puncteerde zijn gezwollen wang. De lel ontlastte zich niet, er was geen mijt te vinden, en dus was mijn eindconclusie: de veearts of de bijl.

Het werd de bijl, want de DAP in Dokkum behandelde geen kippen en een consult in Burgum vond ik te gortig. We begroeven hem netjes in de tuin.

Zo werd Aant onze nieuwe aanwinst. Ook via Marktplaats, van Verkoper A. Hij stond al klaar in een doos: vijf euro. Aant is natuurlijk vernoemd naar ‘Verkoper A’. Ik vond het een krachtige, potente Friese naam. Stoer van zichzelf, alsof dat garantie moest bieden dat het niet weer zo’n sullig beest zou zijn.

Aant sprong zelf uit de doos en stortte zich als een specht op het bakje met gemengde granen. De famkes moesten even aan hem wennen. Het duurde twee tot drie weken voordat het een teamke was en ze los mochten lopen. Het was een lust voor het oog, al mankeerde er één ding aan Aant: hij kraaide niet.

Onderweg naar de kerk filosofeerden we over de oorzaak. We kwamen er niet uit, maar bedachten wel dat zijn naam een upgrade zou krijgen zodra hij ging kraaien. Geïnspireerd door de spreker van die dag zou het Antonio worden.

Niet veel later kraaide Antonio erop los, en daar bleef het niet bij. Zijn nieuwe motto was: dekken en attacken. Dat kwam erop neer dat ik niet meer zonder stok naar buiten kon. Voor de famkes bleek hij een gentleman: ze mochten als eerste eten en hij legde zelfs de broodkorstjes voor hen op de grond.

Zijn dagtaak bestaat er inmiddels uit om de famkes veilig bijeen te houden, wat zo schattig is dat het zijn agressieve randje goedmaakt. Toch maar liever een haan die doet wat hij hoort te doen, die zich gedraagt naar zijn aard, zoals hij nu eenmaal geschapen is.

De realisatie die daarop volgde – dat ik niet naar mijn aard geschapen ben, maar naar Gods beeld, en dus logischerwijs op mijn mooist ben als ik me gedraag naar Zijn goddelijke natuur – raakte me. Ik kon een glimlach niet onderdrukken bij de gedachte dat God dan net zo van mij zou genieten als ik van Aant.

Een les in loslaten

Fri, 19 Sep 2025 11:36:47 GMT

Door Jesse Nutma

Ik ben niet per se angstig aangelegd. Natuurlijk voel ik weleens lichte spanning; vlak voordat een kerkdienst begint die ik muzikaal mag begeleiden, of als een voetballer de verdediging van het Nehemia-voetbalteam heeft gepasseerd (wat bijna nooit gebeurt natuurlijk) en alleen de keeper nog voor zich heeft – en die keeper ben ik. Gezonde spanning, noemen we dat. Een natuurlijke lichamelijke reactie zodat je extra alert bent en goed bij de les blijft. Op momenten zoals hierboven kan gezonde spanning heel handig zijn.

Verder zoek ik spanning ook nauwelijks op trouwens. Ik ben het tegenovergestelde van een thrillseeker. Bungeejumpen, parachutespringen, of zulk soort eigenaardigheden zijn niet aan mij besteed. Risicomijdend is mijn tweede naam.

Maar … laatst heb ik iets gedaan wat misschien wel het spannendst was wat ik ooit heb gedaan. Met ons bandje mochten we de dienst en het koffieconcert begeleiden op de Admiraliteitsdagen. Toen we werden gevraagd, dacht ik direct: ja, dit moeten we doen! Wat een bijzondere gelegenheid om te mogen dienen, middenin Dokkum, op een prachtig evenement, met een groot koor en niemand minder dan Sharon Kips. Túúrlijk wilden we dat.

De dag voor de dienst was dat gevoel volledig omgedraaid. Ik – en volgens mij meerdere bandleden met mij – dachten: wat hebben we onszelf op de hals gehaald!

Repetitieavond na repetitieavond om de ruim twintig liederen (voornamelijk niet ons eigen repertoire) in ons systeem te krijgen; ik zag de bandleden vaker dan Lisanne (ik wou dat dit overdreven was …). Een zangeres die een paar dagen voor de dienst een heftige keelontsteking kreeg. Ik kon de week voor de dienst aan bijna niets anders meer denken dan de liederen, de zang- en pianopartijen. Twijfel aan mijn eigen kunnen, en daaruit voortkomende spanning namen mijn gedachten in bezit. Wat doe ik, een ongeschoolde pianist en zanger, op deze plek? Dit gaat mijn kunnen ver te boven. Ik ben niet goed genoeg. Heer, zoek alstublieft iemand anders voor deze taak.

Ik ben God dankbaar dat Hij voor de dienst duidelijk maakte dat het helemaal niet in onze handen lag, dat we de (ongezonde!) spanning en twijfel mochten loslaten en erop mochten vertrouwen dat Hij ons niet voor niets op deze plek had gezet, dat Hij ons wil gebruiken tot eer van Zijn naam.

Achteraf hadden we dit – en ik denk dat ik wederom voor de hele band spreek - nooit willen missen. De volle kade aan het Grootdiep die God bezingt en aanbidt, in de volle zon, met een prachtig koor en Sharon Kips. We werden gedragen.

En pas nu ik dit schrijf, bedenk ik mij dat dit prachtig aansluit bij het thema van de Admiraliteitsdienst, waarover Timo zo mooi sprak: ‘Lopen op het water’. Want dat is het. Leren vertrouwen, leren loslaten.

Geest van God, leer mij te gaan over de golven, in vertrouwen U te volgen, te gaan waar U mij heenleidt. Leid mij verder dan mijn voeten kunnen dragen, ik vertrouw op Uw genade, want ik ben in Uw nabijheid.

Dobberen

Fri, 19 Sep 2025 11:24:27 GMT

Door Daniëlle Groen

Een tijdje geleden werd er tijdens de woordverkondiging gesproken over ‘In beweging blijven’. Als voorbeeld werden ‘bootjes’ genoemd. Ik denk hier nog vaak aan terug en voelde me aangesproken – misschien zelfs een beetje betrapt. Ervaar je dat ook weleens? Dat een preek of gesprek zo dichtbij komt dat je denkt: dit gaat over mij?

Ik besefte dat ik mijn bootje nogal eens aanmeer. Wachtend op een teken over welke stap ik mag zetten om weer te gaan varen. Niet uit onwil of luiheid, maar omdat ik het zo graag goed wil doen. En dan vraag ik me af: voor wie eigenlijk? Soms betrap ik mezelf erop dat ik te veel bezig ben met mezelf of met het ‘goed moeten doen’, in plaats van gewoon te vertrouwen op Hem.

Sinds ik tien maanden geleden tot geloof kwam, voelt het leven als een nieuwe reis. Mijn geloof is als een kompas dat ik steeds beter leer kennen. Ik probeer te leren leven vanuit Gods perspectief, en dat is prachtig, maar ook spannend. Soms voelt het alsof ik vaar op onbekend water. De route is mij niet duidelijk, maar ik leer langzaam Zijn koers te volgen.

Begin dit jaar vroeg ik een vriendin, die al haar hele leven gelooft, hoe zij dat ervaart. Haar antwoord: ze leeft ‘gewoon’ haar leven en ervaart daarin Gods bijsturing. Het klonk zo simpel! Hoe doe je dat: ‘gewoon’ leven? Ik probeer dat ook, maar eerlijk: ik vind het makkelijker gezegd dan gedaan. Hoe kun je ‘gewoon’ leven als alles in een nieuw licht staat, en als je hele fundament veranderd is? Hoe doe jij dat?

Soms voelt het alsof ik in het oog van de storm zit: ik zie en snap het niet altijd, en ik leer om het ook niet meer zelf te willen begrijpen. En dat laatste geeft zo’n rust. Het oude is weg, het nieuwe nog niet volledig ingekleurd. Het doet me denken aan een kaartje dat ik vorig jaar van mijn lieve buurvrouw kreeg:

“Zo is dan wie in Christus is een nieuwe schepping; het oude is voorbijgegaan, zie, het nieuwe is gekomen” - 2 Korintiërs 5:17

De momenten van niet weten, zien of voelen vragen om vertrouwen. Vertrouwen op Gods goedheid en trouw. En juist in die momenten groeit dat vertrouwen. Hij is overal bij en laat me inzien dat ik op Hem kan rekenen. Altijd. Ook al weet ik het soms niet, Hij weet het wel. En daar gaat het om.

En hoe verder? Ik dobber soms wat rond, vaar een stukje, meer af en toe aan. Soms op koers, soms moet ik bijgestuurd worden. Maar één ding weet ik: onze Kapitein heeft de uiteindelijke route al bepaald. En ondertussen mogen we ook genieten van de reis.

Misschien herken jij dat ook wel – dat zoeken, dat niet precies weten waar je heen moet. Laten we ons op die momenten herinneren: we dobberen allemaal weleens een beetje, maar bij Hem is er altijd een haven.

Rot toch 's op

Fri, 19 Sep 2025 11:18:10 GMT

Door Nico Zwart

Ja, dat was letterlijk wat hij zei. “Rot toch ’s op met die God van je.” Ik krijg het bijna niet op papier, het voelt oneerbiedig om op te schrijven. En toch denk ik dat het goed is om het eerlijk te vertellen. Want in het echte leven eindigt evangeliseren niet altijd met een gebed en handoplegging, terwijl de ander zich overgeeft aan Jezus.

Mijn buurman zat buiten, kop koffie, krant erbij. Hij, zelf een gerenommeerd schrijver, had net mijn column gelezen. Ik liep langs. “Nico, mag ik eerlijk zijn?” Dat klonk niet als het begin van een compliment.

“Kijk, je schrijft best aardig,” begon hij. En ik voelde de maar al aankomen.
“Ik lees al je stukjes, maar elke keer als je de link legt met je geloof, denk ik: rot toch eens op met die God van je.”

Ik zou ervoor kunnen kiezen om door te gaan met schrijven en God erbuiten te laten. Dan zou ik misschien een “best aardige schrijver” zijn, met een groter podium, misschien zelfs in het rijtje van Nico Dijkshoorn of Marcel van Roosmalen.

Dat zouden we allemaal kunnen doen. Als je een instrument bespeelt en daar seculier meer aandacht voor krijgt. Wanneer je zingt, maar een groter podium kunt betreden als je niet over God zingt.

We gaan dit seizoen met de kerk veldvoetballen bij Be Quick. We hopen het evangelie te delen; onderling, maar ook met tegenstanders. Ook daar kunnen we ervoor kiezen om iets minder aandacht te geven aan het Hoofddoel. Minder tijd voor gebed, meer trainen. De mindere spelers vaker op de bank, in het belang van het team. Iets minder eerlijk spelen. Misschien worden we dan wel kampioen.

Iets minder God vanaf de kansel, of het podium kan ik beter zeggen. Zou dat zorgen voor meer bezoekers? Durven we dan onze buren en collega’s makkelijker mee te vragen? Worden we daardoor aantrekkelijker? Is dat eigenlijk wat we willen?

De vraag stellen is hem beantwoorden natuurlijk. En toch, eerlijk is eerlijk: het schuurt. Want we evangeliseren niet vaak. Je stapt niet elke dag op je buurman af. Je houdt niet elke maandag een preekbespreking op je werk. Je nodigt je familie niet wekelijks uit voor de kerk. En áls je het dan doet en je krijgt te horen dat je op moet rotten, dan denk je: laat maar zitten.

Of… Je gaat door.

Want mijn buurman was nog niet klaar: “De laatste tijd stoort het me niet meer. Ik weet niet waarom. Maar ik heb wel vragen.”

Onze buren, collega’s, familie en de jongens van voetbal hebben misschien wel meer God nodig dan ooit tevoren.

Laten we dus niet zwijgen, maar volhouden. En laten we het ook niet groter maken dan het is. Paulus ging van stad naar stad, werd eruit gesleept en gestenigd, maar gaf niet op. Dan valt het “rot op” dat wij soms moeten slikken reuze mee.

In de wetenschap dat onze God groter is dan elke afwijzing.

Meer dan muren

Fri, 19 Sep 2025 11:07:59 GMT

Door Nico Zwart

Soms kijk ik op zondag even om me heen. Naar het podium, of naar het kruis ernaast. Naar de mensen van wie ik oprecht blij ben dat ik ze mag kennen. Een glimlach, een zwaai. Het beamerteam voert nog een laatste verwoede strijd met een koppige kabel. Kinderwerkers verdwijnen naar boven met dozen vol knutselmateriaal. Ondertussen probeer ik het haar van mijn dochters nog snel een beetje in model te krijgen. Thuis zagen ze er nog uit als prinsesjes.

Vijf minuten geleden was de kerk nog leeg. Nu, dertig seconden voor aanvang, worden de laatste plekjes gevuld.

Kerk. VBG Nehemia. We groeien. En dus komen de vragen.

Moeten we twee diensten gaan houden? Een ander gebouw zoeken? Iets groters, iets nieuws? Terwijl we daarover nadenken, kijk ik opnieuw om me heen. Niet naar de mensen dit keer, maar naar de muren. Stille getuigen van alles wat hier al is gebeurd.

Sommigen in onze gemeente zijn er vanaf het begin bij. Ze weten nog hoe het was, daar in die andere zaal. Voor hen voelt dit gebouw als thuis. Hier zijn kinderen opgedragen, werd meegezongen met tranen in de ogen, was God soms haast tastbaar dichtbij.

Ik moest laatst denken aan die oude hervormde kerken, waar ik zelf vandaan kom. Van die gebouwen met harde banken, galmende akoestiek en een pijporgel dat klinkt als een preek op zichzelf. Met muren die al eeuwenlang meeluisteren. Als stenen konden praten, zouden ze vertellen over bruiloften, begrafenissen, doopdiensten en bekeringen. Over koude voeten en warme harten. Gebouwen die God ademen.

En dan zie ik de vierkante dozen van baptistengemeenten. Waar budget belangrijker lijkt dan architectuur. Maar wie goed kijkt, ziet ook daar iets heiligs. Niet in het beton, maar in wat erbinnen gebeurt. Daar wordt gebeden, gehuild, gelachen. Daar wordt geleefd, geloofd en gedeeld.

Misschien is dat wel de kern. Kerk is meer dan muren. Het is wat er tussendoor gebeurt. Op dinsdagavond bij het voetbal, op woensdag bij kring. Op een vrouwenavond, of tijdens het voorbereiden van de zondag met je team. Wanneer iemand koffie inschenkt en vraagt hoe het écht gaat. Kerk is iemand die je een appje stuurt omdat je al twee zondagen niet bent geweest. Kerk is Jezus volgen, samen.

En ja, een gebouw helpt. Een dak boven het hoofd is prettig. Maar uiteindelijk is dit allemaal tijdelijk. Onze gebouwen, hoe geliefd ook, zijn niet eeuwig. Ze zijn een tussenstop. Een wachtruimte. Een oefenruimte voor iets groters.

Want ooit, ooit voegen al die kerken zich samen tot één grote gemeente. De architecturale schoonheden en vierkante dozen. Geen denominaties meer. Eén Lichaam. Eén Bruidegom. Eén feest.

Tot die tijd doen wij het hier. Met haperende beamers, houten bankjes aan de zijkant en knutsellijm in het tapijt. En hopelijk met God in ons midden.