Uit de gemeente

Familie Nutma ten tijde van corona

Vaak denk ik dat ik deze hele coronatijd gedroomd heb. Dat in werkelijkheid niet de hele aarde is stil gezet. Het blijft moeilijk te geloven dat het echt gebeurt. Ieder mens en ieder gezin beleeft het zó verschillend. Elk moment van de dag besef ik me hoe gezegend we zijn als gezin op de boerderij. Toen we thuis moesten blijven, zaten we volop in de lammerij dus we waren heerlijk druk en eindelijk voor het eerst sinds we hier wonen (2006) voelde ik geen stress tijdens de lammerijmaand. Gewoonlijk is het vaak zo dat ik de deur uit ren naar een vergadering of zo en dan rennen we altijd door de stal en als dan een ooi aan het lammeren is, denk ik vaak vertwijfeld wat moet ik nu doen, wachten en lammetjes vangen of doorrennen?

Het werk…

Het werk op de boerderij gaat natuurlijk gewoon door alsof er helemaal niets aan de hand is en Douwe is net zo druk als gewoonlijk. Ik doe mijn werk voor de bank vanuit ons kantoortje in de stal dus samen met de vliegenmepper. De meiden, dat is andere koek; zij missen in deze tijden écht hun leeftijdsgenoten. Jasmijn heeft hopelijk haar diploma voor havo gehaald na veel gepuf. Ze heeft samen met Janneke de eigenzinnige IJslandpony van Janneke getraind met enorme passie en doorzettingsvermogen. Geen enkele avond is overgeslagen. Nynke is heel gedisciplineerd bezig met online les. Ik heb ook respect voor docenten die onverschrokken les geven via teams. Soms zit geluk in creatieve ideeen van lieve vriendinnen. Nynke werd 15 jaar en die verjaardag had ze zich heel anders voorgesteld want er was weinig leven in de brouwerij. Tot Elleke en Lysbeth ons uitnodigden voor een spelletje Kubben (op 10 meter afstand te spelen dus ruim 1,5 meter) op Lauwersoog en kwamen aanrijden met feestneuzen op en toeters… Nynke stráálde met een grijns van oor tot oor. Ons gezin kent ook verdriet in deze tijd, mijn lieve oma van 91 is dement en ze is vorige week genezen van covid 19 maar ze heeft de weken dat ze ziek was niet begrepen waarom ze de hele dag op haar kamertje moest blijven en waarom de koffie en thee gebracht werd door van onder tot boven ingepakte marsmannetjes.

Wat ik het meeste mis, zijn onze bijeenkomsten op zondag, samen zingen en God groot maken. Nynke had gisteren online tienerdienst, wat een prachtig initiatief.

Ik wens jullie allen Gods zegen toe en ik kijk ernaar uit jullie weer te zien!

Hartelijke groet van Jasmijn, Nynke, Douwe en Daphne Nutma uit Oostrum

Deze keer het verhaal van Tjemme & Cobie van der Meer-Wiersma

Corona, ja en dan staat onze wereld even stil. God drukte op de pauze knop…………. en nu? Lees hier het verhaal van Tjemme & Cobie van der Meer-Wiersma

Tjemme heeft een poosje thuis gewerkt, inmiddels is hij weer volop in actie. Mijn vrijwilligers werk stopte, niet meer koffie schenken voor ouderen, geen vrouwenochtenden meer voor de vrouwen van het AZC. Tevens werk ik vier uren minder per week. Ik heb tijdens mijn werk een aantal keren moeten werken met beschermende maatregelen. Tsjonge jonge wat was dat warm en door het dragen van een mondkapje raakt je bril ook nog beslagen. Echt niet fijn werken. En dan te bedenken dat er personeel meer dan 9 uur op een dag en dagen achter elkaar zo moeten werken. Ik heb erg veel respect gekregen voor het personeel op de IC.

De drukke periodes van activiteiten kwamen er aan, we hadden veel leuke activiteiten geplant, zoals zingen met Martin Brand, concert van Matt Redman, hemelvaartfeest op Strandheem, Pinkstervuur op Stay and Pray. Zangavonden in Feanwalden. Maaltijd en Worship voor JEMIMA. Hier kwam in één klap een einde aan. Heel jammer.

Veel verandert…

Vorig jaar zijn we voor het eerst naar Israël geweest. We hadden dit jaar ook weer zin om naar Israël te gaan. We hadden al weer een reis geboekt en een hele planning gemaakt en ook zouden we gaan helpen bij JEMIMA. Ook dit kon helaas niet door gaan.

Ook moesten we nadenken over wel of niet op bezoek gaan bij onze ouders /kleinkinderen. Allemaal erg lastig wat wel en niet kan, kan ik wel of niet bij mijn moeder op visite, is dit verstandig. Allemaal keuzes die gemaakt moesten worden. Kleinkinderen die niet meer naar school konden, waar we ook niet meer op konden passen. Maar we kregen een fietskar, waar ik mooi mee kon fietsen en wat de kinderen geweldig vonden.

Niet meer elke zondag naar de kerk, geen Worship avonden meer kunnen bezoeken, niet meer naar de Bijbelstudie, niet meer naar Veenendaal Worship College en geen huiskring meer. Na een poosje gingen we de contacten met de huiskringleden missen. We missen het samen zingen, samen delen en samen God groot maken. We hebben toch maar een poging gewaagd om via skype contact te onderhouden. Aangezien onze gemiddelde leeftijd rond de 50 ligt, was dit een hele uitdaging en erg wennen, maar we moeten bekennen dat het heel fijn is om elkaar weer te zien, persoonlijke dingen te delen samen bidden, elkaar bemoedigen en samen God groot maken.

In het begin was ik erg gefrustreerd, ik vond dat iedereen aan het overdrijven was, het valt toch wel mee. We kunnen vast nog wel doorgaan met de activiteiten. Maar toen we de ernst van het virus inzagen, werden we een stuk rustiger en begrepen we dat we ons aan de regels moesten houden.

Maar omdat Tjemme en ik best wel actieve personen zijn dachten we; wat kunnen we in deze tijd voor anderen betekenen? Wat kunnen we nu wel doen? Toen we hoorden dat de kwekers hun tulpen niet meer kwijt konden, kregen we meteen het idee om de tulpen langs te brengen bij de huiskringleden, familie, collega’s bewoners en deelnemers van de dagbesteding van Stay and Pray. Dit was heel dankbaar werk. We kregen fijne reactie en hebben goede gesprekken gevoerd. Ook heeft het corona gebracht dat we veel zijn gaan wandelen en veel hebben gefietst door Gods mooie natuur. Ook zijn we meer gaan Bijbellezen en zijn we meer gaan bidden. Ook hangen we iedere dag de vlag op met: Geef nooit op, er is altijd hoop! Daarnaast hebben we in de tuin van een verzorgingshuis gezongen met Pasen.

JEMINA

Ik wil nog even iets delen met jullie over JEMIMA. Tijdens een opdracht van de bijbelschool Royal Mission kreeg ik via een medestudent de woorden van God door “JEMIMA” en “Israël”. Ik had er nog nooit van gehoord en ging op zoek. Ik raakte meteen enthousiast en we hebben ons aangemeld voor een adoptiekind. Vorig jaar zijn we voor het eerst naar Israël geweest. We hadden meteen het Israël virus te pakken. Op deze reis zijn we ook een middag in JEMIMA geweest. Hier werden we hartelijk ontvangen door vrijwilligers. We kregen een rondleiding door het huis en veel informatie over het Arabische tehuis voor kinderen met een beperking. Helaas krijgen ze geen tot weinig financiële middelen van de regering. Ze kennen geen WMO of WLZ in Israël, dus zijn ze afhankelijk van giften en van de financiën die ze binnenkrijgen via de adoptiekinderen. We vinden het erg jammer dat we er dit jaar niet heen konden om hun weer te ontmoeten en een gift te geven. Daarom willen we in de toekomt weer een actie voor hun houden en we hopen dat we u daar ook mogen treffen.

Zoals u kunt lezen gaat het prima met ons.

Ik wil afsluiten met de woorden van Tjemme: “Wij zijn gezond, gelukkig en we loven de Heer”. We zien ernaar uit om jullie allemaal weer te ontmoeten, samen te bidden, te zingen en een gemeente zijn. Houd gepaste afstand, maar bedenk dat Jezus geen afstand houdt. Hij sluit ons in Zijn hart en geeft ons een dikke knuffel. Wees gezegend!

Groetjes Tjemme en Cobie