Ode aan de postbode

Door Nico Zwart Ik heb een voorbeeld in de kerk, iemand op wie ik meer wil lijken. Misschien hebben we allemaal wel zo iemand, want bewust of onbewust zijn we voortdurend aan het vergelijken, al doen we dat vaak op de verkeerde manier. Meestal zetten we ons namelijk tegen iemand af. Je ziet iemand het verkeerde pad inslaan en in plaats van diegene snel aan te schieten om liefdevol te behoeden, snellen we naar iemand anders om er heerlijk over te roddelen. Ondertussen voelen we ons beter, omdat wij minder grof in de mond zijn, ons leven beter op orde hebben, trouwer de Bijbel lezen of een mooiere taak in de gemeente hebben. We spreken het niet uit, want dat betaamt een goede christen niet te doen, maar ergens denken we het wel. Het kan bijna niet anders dan dat God meer van jou houdt dan van die ander. Of andersom trouwens. Je vergelijkt jezelf met iemand die verder lijkt te zijn met Jezus. Iemand die zo mooi bidt tijdens het open gebed in de kerk, of altijd de juiste woorden vindt als er een getuigenis gedeeld mag worden. Je kringgenoot die elke ochtend vroeg opstaat om stille tijd te houden, terwijl jij je wekker nog vijf keer snoozet en met moeite je stinkende nest uitkomt. Met de laatste haren en snaren ben je net op tijd. Het kan bijna niet anders dan dat God minder van jou houdt dan van die ander. Je snapt natuurlijk dat dit niet de manier is waarop we naar onze broers en zussen moeten kijken. Maar er zijn ook andere manieren. Iedereen bewandelt zijn eigen weg met Jezus. Matthias Deleu liet dat een tijdje geleden mooi zien met zijn cirkel. In mijn geval ben ik reformatorisch opgevoed. Niets mis mee trouwens. Wat zeg ik; ik ervaar het als een rijke zegen. Bijbelverzen, psalmen, namen, feiten en de hele catechismus zijn er bij mij ingestampt. Hoe heilig God is, heb ik goed geleerd. De relatie daarentegen weer wat minder. Je kunt niet alles hebben. Maar gelukkig mag je onderweg leren. Hoe ik groot ben geworden, heeft ervoor gezorgd dat ik een bepaald vuur in mij heb, alleen zie je dat in de kerk nauwelijks terug. Zet mij in een oranje shirt voor het Nederlands elftal en ik schreeuw het behang van de muur. Mocht je ooit trouwen, dan dans ik tot de lichten aangaan op je bruiloft. En hoewel alles in mijn lichaam erom vraagt, in de kerk beweeg ik amper. Ik juich niet en aan mijn handen hangen twee zware zakken zand, waardoor ik ze de lucht niet in krijg. En daarom kijk ik elke zondag vol bewondering naar Klaas. Hij staat als eerste bij het zingen, z’n handen in de lucht, hij dartelt ervan. Met de meest prachtige glimlach op zijn gezicht.  Ooit …

Door Tikva Smid - van der Mark De meest gelukkige momenten die ik in mijn leven heb beleefd, waren op een paardenrug. Met een bloedgang over het strand, de wind in mijn gezicht, het geklepper van de hoeven op het harde zand onder me, de zon in mijn gezicht, tranen over mijn wangen (of, door de snelheid, in mijn oren) en dan helemaal de teugels loslaten en volledig vertrouwen op mijn paard. Puur geluk! Ik ben me er onlangs bewust van geworden dat ik best wel een controlfreak ben. Niet per se iets om trots op te zijn, maar wel een eyeopener. Ik las een stukje over mensen die altijd ergens minimaal vijftien minuten te vroeg zijn. Zulke mensen zouden niet stipt, maar angstig zijn. Ze calculeren alles wat er onderweg mis kan gaan van tevoren al in en komen daardoor ruim op tijd aan, maar in plaats van rust geeft het juist spanning, omdat ze vervolgens weer moeten wachten. Dat ben ik. Ruim op tijd weggaan en uitgaan van het ergste, dan kan het nooit tegenvallen. En dat zorgt inderdaad nooit voor rust. Mensen die net vijf minuutjes te laat komen schijnen veel relaxter te zijn. Persoonlijk word ik dan weer helemaal niet blij van die mensen, want die maken dat ik twintig minuten op ze moet wachten, in plaats van die vijftien minuten die ik al te vroeg was. Ik ben me bewust van het feit dat dat me een minder leuk mens maakt. En misschien ook een beetje jaloers... Ik kan er ook maar moeilijk mee omgaan als ik geen invloed heb op een situatie en lijdzaam toe moet kijken en af moet wachten tot dingen verbeteren. Ik wil iets dóén! De schouders eronder! Aanpakken! Voorkomen dat het (helemaal) misgaat! Maar soms is er helemaal niets wat we kunnen doen. Soms moeten we wachten. Soms kan alleen God het doen. Het enige wat wij dan kunnen doen is bidden en loslaten. En vooral dat laatste vind ik zó moeilijk! Loslaten... Terwijl ik op de gelukkigste momenten in mijn leven toch letterlijk de teugels losliet. Vasthouden en controle houden maken mij eigenlijk helemaal niet gelukkig. Het lukt ook vrijwel nooit. Daarom wil ik proberen om de teugels weer los te laten. Of ze in ieder geval niet telkens weer terug te pakken. Dat is nog wel even een dingetje... Toch wil ik het leren. Ik wil leren om gewoon te luisteren naar het geklepper van de hoeven en met de wind in mijn gezicht en soms de tranen in mijn ogen, volledig te vertrouwen op God en proberen te genieten van de rit.

Door Matthias Kuiterman Sinds mijn tienerjaren heb ik al een interesse in geschiedenis. Zo kwam het dat ik een tijdje geleden een fragment bekeek van de inhuldiging van koningin Juliana in 1948. Tijdens haar inhuldigingsrede sprak de kersverse koningin haar moeder en voorganger, koningin Wilhelmina, toe. Juliana sprak: ‘Ik zelf en allen hadden altijd het gevoel dat ge er waart, als een rots. Toen de stormen kwamen, merkte men dat pas goed. Want die rots stond daar onwrikbaar: Saevis tranquillus in undis, rustig te midden der woelige golven .’ Koningin Juliana sprak haar moeder toe, die in een periode van vijftig jaar Nederland door twee wereldoorlogen heen had geleid. Hoewel over de rol van Wilhelmina in deze oorlogen nogal wat discussie bestaat, stond voor haar dochter in ieder geval vast dat deze koningin als een rots het land door de stormen heen had geleid. Toen ik hier later nog eens over nadacht, moest ik denken aan de gelijkenis van Jezus over de wijze man die zijn huis bouwde op een rots, en de dwaze man die zijn huis bouwde op het zand. De kern van deze gelijkenis: wie Christus als zijn fundament heeft, kan alle stormen van het leven doorstaan. Vroeger of later krijgen we allemaal in ons leven met stormen te maken. Juist op die momenten komt het erop aan. Durven we op Jezus te vertrouwen? Dat klinkt gemakkelijk als het zo geschreven staat, maar dat is het zeker niet. Ik kan erover meepraten. Maar waar ik ook over kan meepraten, is de rust die je ervaart wanneer je Jezus betrekt bij de stormen in je leven. Koningin Juliana typeerde haar moeder als een onwrikbare rots. Maar aardse koningen komen en gaan, en ook aan de regeerperiode van Wilhelmina’s achterkleinzoon (Willem-Alexander) komt ooit een eind. Maar de Koning der koningen blijft. Hij laat het werk waaraan Hij begonnen is niet los. En als wij ons leven op dat fundament bouwen, dan zorgt Hij ervoor dat wij in de stormen overeind blijven.  Onze Rots, rustig te midden van de woelige golven.

Door Timo van 't Ende Samuel Aklilu Mezmur. Ik weet niet hoe je zijn achternaam soepel kunt uitspreken, maar ik wil jullie toch voorstellen aan Samuel. Afgelopen weekend was ik op bezoek bij mijn schoonfamilie in België. Wanneer ik mijn schoonfamilie bezoek, probeer ik ook even de twee Nehemianen te bezoeken die op de ETF in Leuven Theologie studeren (Rudmer van der Bijl en Naomi van Delden), maar afgelopen weekend waren zij allebei in Friesland. We hadden dus tijd vrij, waardoor Lies en ik besloten een vriend van mij te bezoeken: Samuel. Ik heb met Samuel Theologie gestudeerd aan de ETF. Hij komt uit Ethiopië en heeft een grote liefde voor Gods woord. Dit blijkt ook wel uit zijn besluit om door te studeren en een doctoraat te halen. Dat houdt in dat hij de komende zes jaar, voor minder dan het minimumloon, bezig is met onderzoek naar de Bijbel. Hij onderzoekt hoe de metafoor van wortelen en ontwortelen wordt gebruikt door Jeremia, de voormalige profeten (Jozua – 2 Koningen) en door Paulus. Ik vind het heel interessant en kan wel uren met Samuel praten over de Bijbel, maar we hadden een andere gespreksonderwerp die middag. Lies en ik wilden graag zijn vrouw leren kennen. Zij was vorige week net gearriveerd in België. We hadden het zaterdagmiddag vooral over hun bruiloft in Ethiopië. Lies en ik waren uitgenodigd voor de bruiloft, maar het lukte ons niet om de reis te maken naar Ethiopië. We kregen wel een beetje FOMO toen we de foto’s zagen van de Ethiopische bruiloft (oftewel: spijt dat we niet zijn geweest). Zo’n bruiloft ziet er anders uit dan wij gewend zijn. Er worden geen papieren ondertekend in het gemeentehuis, er is geen dansfeest en geen groot feestmaal met familie en vrienden. De dag bestaat vooral uit twee dingen: foto’s maken en de kerkdienst. Dan denk je misschien dat je snel klaar bent op die dag, maar dan schat je de Ethiopiërs verkeerd in. Foto’s maken duurt al lang, maar wat nog veel langer duurt dan bij ons, is de kerkdienst.  Om je een beetje mee te nemen, lopen we de dienst even door. Het begint met een openingsgebed. Vergelijkbaar als bij ons, maar het openingsgebed duurt bijna een uur lang! Een uur lang wordt er samen gebeden. Na een paar liederen wordt de preek gehouden, die duurt ook bijna een uur. Daarna vindt het aanbiddingsblok plaats. Die duurt niet drie tot vier liedjes, zoals bij Nehemia, maar bijna drie uur lang. Het grootste kenmerk van die aanbidding, is feest. Er wordt gedanst, gejubeld en gezongen. Ze nemen de opdracht uit Psalm 95:1 heel serieus: ‘Kom laten wij jubelen voor de HEER’. Of Psalm 81:2: ‘Jubel voor God, onze sterkte, juich voor de God van Jakob’. Of Psalm 100:1: ‘Juich de Heer toe, heel de aarde’. Ze zingen het uit, want God is het waard om te bejubelen. Hij die de dood heeft overwonnen, Hij die trouw is tot in eeuwigheid, Hij die liefde is, Hij die heilig is, Hij die rechtvaardig is, Hij die machtig is, Hij die waardig is om te ontvangen alle glorie en eer. We mogen samen met de engelen blijven zingen dat Hij waardig is. Zoals het in Openbaringen 5:12 staat: ‘Met luide stem riepen ze: ‘Het lam dat geslacht is, komt alle macht, rijkdom en wijsheid toe, en alle kracht, eer, lof en dank.’ God komt toe alle aanbidding, alle eer. Het aanbidden van God door Friezen ziet er natuurlijk anders uit dan bij Ethiopiërs. Desondanks blijft de opdracht hetzelfde: jubel en vier feest. Daar hoef je niet mee te wachten tot zondagochtend, daar kunnen we nú al mee beginnen

Door Renske Willems Het is zaterdag en de hele dag is het gezellig druk met de familie Spaeth in huis. Zoals altijd zorgen we dat het hen aan niets ontbreekt: koffiekoeken bij de koffie en een lunch die bijna feestelijk genoemd kan worden. Maar vandaag is het anders. Vandaag is het 24‑uursgebed met vasten, en dus gaan al die lekkernijen aan mij voorbij. Pas als je niets neemt, valt op hoe groot de rol van eten eigenlijk is. Hoe vanzelfsprekend het is om gastvrijheid in hapjes en schalen te gieten. Terwijl de zalm en brie langskomen, denk ik aan Jezus in de woestijn. Zijn woorden klinken ineens heel dichtbij: “Want in de Boeken staat dat eten niet het belangrijkste is, maar dat de mens ook leeft van ieder woord dat God spreekt.” (Mattheüs 4:4) Maar hoe werkt dat dan, leven van Gods woorden? Misschien is dat waarom ik samen met een groep vrouwen het Oude Testament in een jaar probeer te lezen. Als Zijn woorden dagelijks brood zijn, wil ik daar elke dag van eten. ’s Avonds stap ik de bidruimte binnen. Het kruis met de doornenkroon, de sjofar, de steen met Bijbeltekst, de namen van God aan de muur, alles ademt eerbied. De gebeden volgen elkaar op als vanzelf: voor de regering, voor het land, voor de gemeente, voor zieken. Het voelt als thuiskomen, als eenheid. Een plek waar kwetsbaarheid veilig is en waar we God vragen te voorzien in wat wij niet kunnen veranderen. Daar, in die rust, komt de spiegel van het vasten. Het dwingt me te kijken naar mijn leven. Leef ik zoals Romeinen 12:1 beschrijft? “Laat uw lichaam een levend offer zijn, heilig, zodat het een vreugde voor God is. Dat is de beste manier waarop u God kunt dienen.” En 1 Korintiërs 6:19 klinkt ook: “Of weet u niet dat uw lichaam een tempel is van de Heilige Geest? ... U bent niet van uzelf! God heeft u tegen de allerhoogste prijs gekocht! Gebruik daarom ieder deel van uw lichaam om God eer te geven.” Ik weet waar het bij mij wringt: zelfzorg. Wanneer spanningen in de nabije kring oplopen, glijd ik ongemerkt weg in destructieve patronen. Nachten waarin ik pas om twee uur naar bed ga. Lege chipszakken, wikkels en lege verpakkingen in de prullenbak die getuigen van een snackaanval en waar ik ’s ochtends balend van wakker word. De dagen erna zit ik gevangen in het alles-of-niets denken: “Het is nu toch al mislukt, het maakt nu toch niks meer uit.” Het is een cyclus waarin schuld en schaamte elkaar voeden, en voor ik het weet ben ik een week verder en voel ik me uitgeput, lichamelijk én geestelijk. Daarom voelt dit etmaal zonder eten als een reset. Een onderbreking van een patroon waarin ik mijzelf dreig te verliezen. Want diep van binnen weet ik: mijn lichaam is een tempel van de Heilige Geest. Ik ben gekocht, geliefd, kostbaar. En dus mag mijn lichaam zorg, rust en goede keuzes ontvangen. Niet uit egoïsme, maar uit rentmeesterschap. Als een vorm van aanbidding. Daarom bid ik om kracht. Om wijsheid en zelfbeheersing. Om hulp, zo te kunnen leven zoals God het bedoeld heeft, elke dag opnieuw.

Door Jesse Nutma ‘Vandaag besteld, vandaag in huis.’ Met één klik op de knop kun je ervoor zorgen dat er later op de dag een bestelbus langsrijdt met wat jij maar wilt: kleding, witgoed, een maaltijd, noem maar op. Niet over een week, niet morgen, maar vandaag. Ik wil het nu, ik krijg het nu. De maatschappij leert ons dat alles meteen mogelijk is, dat onze behoeften instant vervuld kunnen worden. Alles naar wens van de veeleisende mens. En daarmee leert de maatschappij ons ook vakkundig af om te wachten. Neem de zelfscankassa, dé oplossing voor als de rij bij de kassa tot in de gangpaden staat. Of nou ja, heel eerlijk, zelfs als er helemaal geen rij staat en er een caissière zielig en verveeld zit te wachten op een klant, kies ik soms alsnog voor de zelfservice. Shame on me. Ik heb nog veel te leren. De versnellende maatschappij plus mijn licht ongeduldige inborst maakt me soms gefrustreerd tegenover een God die alle tijd lijkt te hebben en te nemen. (Of die ongeduldige inborst komt doordat ik een product ben van diezelfde maatschappij, of door erfelijke genen, mag u zelf bepalen.) Meer dan eens keer ik me tot God met de vraag: Waar wacht U op? Waar wacht U op? Ik heb nú een nieuw onderwerp voor een column nodig. Ik heb nú nieuwe energie nodig. Dit bevriende stel heeft nú herstel nodig. Andere vrienden hebben nú duidelijkheid nodig. Wij hebben nú hoop en perspectief nodig. De kerk heeft nú een nieuw, groter gebouw nodig. Ik heb nú … nodig. U kunt toch genezen, waarom geneest U niet nú? U kunt toch oorlogen stoppen en vrede brengen, waarom niet nú? Maar gelukkig zijn wij God niet. Stel je eens voor, dat we volledig op onszelf waren aangewezen. Dat we alle inspiratie, kracht en kunde helemaal uit onszelf moesten halen. Dat we zelf verantwoordelijk zijn voor ons eigen geluk, en daarmee dus ook persoonlijk falen als dat onszelf niet lukt. Godzijdank werkt God anders, doet Hij het op Zijn wijze manier. Op Zijn tijd. Naar Zijn wil. En ja, dat blijft soms frustrerend, omdat je de uitkomst (nog) niet ziet. David zat ook in de wachtkamer bij God, blijkt uit Psalm 27. ‘Wacht op de Heer’, schrijft hij. Gaat dat vanzelf, dat wachten? Nee. David schrijft dat daar dapper- en vastberadenheid voor nodig zijn. En geduld, als je het mij vraagt. Heel. Veel. Geduld. Waar wacht jij nog op?

Door Daniëlle Groen Toen ik ruim een jaar geleden tot geloof mocht komen, voelde het alsof er een nieuw leven begon. Ik voelde me letterlijk opnieuw geboren: kwetsbaar, afhankelijk, klein. Ik kan me helaas niet herinneren hoe het is om een baby te zijn, maar ik denk dat het er aardig bij in de buurt kwam. Voor mijn bekering leefde ik vooral vanuit de rollen en verwachtingen die ik dacht te moeten dragen. Ik dacht altijd dat ik mezelf moest vinden, dat ik ergens diep vanbinnen een soort ‘echte ik’ zou ontdekken. Maar sinds ik Jezus heb aangenomen, merk ik dat mijn ware identiteit niet in mijzelf ligt, maar in Hem. Pas als kind van God kom ik écht thuis. Hoe bijzonder is het om God als Vader te mogen leren kennen. Een vader hebben waar je op kunt rekenen is geen vanzelfsprekendheid; niet iedereen groeit op in een veilig nest waar je volledig kind kunt zijn. Misschien herken jij dat ook wel. We dragen allemaal gebrokenheid in en met ons mee in deze wereld. Volgens de Nederlandse wet ben ik volwassen, maar ik voel me meer kind dan ooit. Waarom? Omdat ik nu mijn échte Vader mag kennen. En dat mag ik alleen zijn dankzij Jezus Christus. Door Zijn offer ben ik verzoend met God. Hij heeft de weg geopend naar de Vader. Niet omdat ik het verdien, maar omdat Hij genadig is. Door Jezus ben ik aangenomen als kind van God, en dat geeft een diepe rust. Ik mag alles met mijn Vader delen, Hem overal bij betrekken, wetende dat Hij niet moe wordt van mij en niet denkt: daar is ze weer . Wat een cadeau om alles te mogen overgeven aan Hem, wetende dat Hij alles in Zijn hand heeft. Betekent dat dan dat ik maar kan doen wat ik wil? De Bijbel laat zien dat het zo niet werkt, en je zult vast ook wel herkennen dat je vanuit de relatie bepaalde dingen ook niet meer wílt doen. God is liefdevol en geduldig, maar Hij is ook heilig en rechtvaardig. Hij verlangt naar onze gehoorzaamheid. En hoe meer ik Hem leer kennen, hoe meer ik Hem wíl gehoorzamen – niet uit angst, maar uit liefde. Ik wil zoeken naar Zijn wil en die volgen, omdat Hij mij eerst heeft liefgehad. We leven vaak vanuit de rollen of labels die anderen ons geven of die we onszelf opleggen. Moeder, vader, dochter, zoon, collega, vriend, vriendin, juf, meester, dominee, kinderwerker, oudste, mantelzorger, werknemer, baas, buurman, buurvrouw … Of misschien wel persoonlijkheidsrollen, aangeleerd of als overlevingsmechanisme: de bemiddelaar, de helper, de clown, de rebel, de regelaar. We zijn van alles in dit leven. Maar laten we – hoe lang we ook in dit aardse lichaam wonen of hoe volwassen we ook zijn – nooit vergeten wat het belangrijkste is dat we mogen zijn: opnieuw geboren kinderen van de Allerhoogste

Door Nico Zwart Johannes 17 vers 14, is jullie waarschijnlijk allemaal bekend. En toch schrijf ik ’m even uit, voor degenen voor wie de Bijbelkennis net als mij weleens wat beter kan: Ik heb hun Uw woord gegeven, en de wereld heeft hen gehaat, omdat zij niet van de wereld zijn, zoals Ik niet van de wereld ben. In de kerk waarin ik opgroeide, betekende deze tekst vooral dat je veel plekken moest vermijden. De kroeg. De discotheek. Festivals. Bioscopen en theaters. Maar ook buurtborrels, de plaatselijke voetbalclub, sportwedstrijden. En ga zo maar door. Zelfs andere kerken waren verboden terrein, want daar was de wereld ook langzaam naar binnen geslopen. Streng zeg, denk je misschien. En toch … Nee, wacht. Ik wacht nog even met streng zijn. Tegenwoordig denk ik er namelijk iets anders over. Het is prachtig om zondag eensgezind verenigd te zijn, te midden van onze veilige kerkmuren. Om opgebouwd te worden, aangevuurd of soms gecorrigeerd. En daarna? Dan mogen we onze vleugels weer uitslaan. Met beide benen in de samenleving. Of misschien beter gezegd: met je poten in de modder. Want laten we wel wezen: buiten is het een bende. Het is vies en goor en soms lijkt die modder wel een moeras, waarin je maar moeilijk staande blijft. Nou, Nico. Dat valt wel mee joh. Zo moeilijk heb ik het niet. Oh? Vanaf hier begint het strenge gedeelte. Zou het kunnen dat de wereld jou niet haat? En zou dat misschien komen omdat je nauwelijks van haar te onderscheiden bent? Ik geloof oprecht dat christenen midden in de samenleving horen te staan. Op je werk. Op het sportveld. In de muziek. In het theater. In de supermarkt. In de buurtvereniging. Maar … Wel als volgeling van Jezus. En dat laatste betekent nogal wat. Dan lach je niet mee om seksistische grappen op de werkvloer. Dan roddel je niet mee, hoe lekker dat ook voelt. Dan ken je je grenzen tijdens de borrel. Dan spreek je met respect over politici, je baas of je voorganger. Sterker nog. Jij bent degene die niet alleen ander gedrag laat zien, maar je corrigeert de ander ook in liefde. Ja, dat laatste is lastig, maar het kan niet anders dan dat je dat doet. Waarom? Omdat jij gelooft dat je gered bent door het offer van Jezus. Omdat God jou het waard vond Zijn Zoon te geven. En omdat je Hem wilt volgen. En dat zal de wereld weten ook. Mensen merken het. Ze horen het. Ze voelen het. Ze ruiken je al van verre aankomen. En nee, niet omdat je stinkt, maar omdat je de geur van Christus met je meedraagt. En daarom zul je soms gehaat worden. Dus kom op. Niet morgen. Niet als het beter uitkomt. Vandaag.  Want de wereld heeft geen behoefte aan nog meer mensen die op haar lijken. Ze heeft mensen nodig die ruiken naar Christus.

Door Tikva Smid - van der Mark Januari en februari vind ik altijd de ergste maanden van het jaar. De feestdagen zijn voorbij, maar de dagen zijn nog steeds guur, donker en koud. Er hangt geen blad meer aan de bomen, de natuur ziet er dood en troosteloos uit. Ik wéét dat de zomer weer gaat komen, maar het lijkt nog zo eindeloos lang te duren en ik heb het nú nodig! Dat is gelukkig ook de tijd dat er ineens overal krokusjes omhoog ploppen. Als een stille, kleurrijke belofte dat het voorjaar echt weer gaat komen, ook al lijkt het er nog lang niet op. We zagen ze het hele jaar niet, maar ze waren er altijd al. Onder de grond en onder het gras, daar waar we het niet konden zien, werd al maanden heel hard gewerkt aan een nieuw krokusje. Om boven te ploppen, niet in de zomer, wanneer alles bloeit, maar juist wanneer alles dood en troosteloos lijkt en we het zo ontzettend hard nodig hebben. Ik heb mogen ervaren dat God in mijn leven net zo werkt. Op momenten dat het leven er guur en troosteloos uitziet, stuurt hij ook zijn zegeningen. Als kleine krokusjes ploppen ze op in mijn leven en maken het net iets kleurrijker. Een stille belofte dat er echt weer betere tijden komen. Het herinnert mij eraan dat hij er altijd al was. Misschien diep onder de grond, daar waar ik het niet kan zien, werkt hij hard aan dingen waar ik geen weet van heb. Het geeft mij het vertrouwen dat het voorjaar weer gaat komen. Niet wanneer ik het wil, maar op zijn tijd. En in de tussentijd geeft hij ons krokusjes.