Ongehoorzaam

Door Tikva Smid-Van der Mark In de feesttent. De plek waar ik me jarenlang als een vis in het water voelde, maar waar ik inmiddels ook al jaren niet meer geweest was. Wiebe had via zijn werk kaartjes gekregen voor de Golden Earring Tribute Band en zo stond ik dus zomaar, voor het eerst in zo'n twintig jaar, weer in een feesttent. Terwijl we stonden te kijken hoe de mensen de tent binnenstroomden, kwamen langzaam de herinneringen weer boven. Ik geloof niet dat ik ooit in een feesttent heb gestaan zonder een pakje sigaretten in mijn ene en een biertje – of twee… – in mijn andere hand. Met lege handen voelde ik me toch wat ongemakkelijk. Laten we eerst maar een biertje bestellen. Ik zag een groepje meiden voorbij lopen en herinnerde me ineens weer precies hoe het voelde om samen met mijn vriendinnen door zo'n tent te lopen. Om deel uit te maken van een groepje dat een fantastische avond verwacht te hebben. Zelfs naar de wc gaan voelde als jeugdsentiment. Er hangt nog steeds een asbakje in de toiletten, net als vroeger. Terwijl ik dit allemaal observeerde, wachtte ik op het blije gevoel dat ik vroeger kreeg bij dit soort evenementen. Het bleef uit. Het leek wel een ander leven dat ik me hier zo op mijn gemak voelde. Het wás ook een ander leven, bedacht ik me toen. Het was een belangrijk deel van het leven dat ik achter me gelaten heb nadat ik voor Jezus koos. Helaas heb ik daarmee ook vriendschappen verloren. Eerst werd ik nog wel gevraagd om mee te gaan naar 'stappers van toen' of andere feestjes, maar ik voelde me helemaal niet meer die stapper van toen. Ik bén ook niet meer die stapper van toen. Niet omdat ik denk dat dat niet meer mag, maar het stappen van toen pást me gewoon niet meer. In hun ogen werd ik saai en burgerlijk. Langzaam maar zeker bleven de uitnodigingen uit en nu ik ook nog helemaal gestopt ben met sociale media, is het helemaal stil geworden. Het is ook prima zo. Maar nu stond ik dus ineens weer in die feesttent. Met Wiebe – die het ontzettend naar zijn zin had – maar zonder vriendinnen. Sterker nog, ik ben werkelijk niet één bekende tegengekomen en ik stond daar maar wat met mijn ziel onder de arm. Ik merk dat ik het moeilijk vind als mijn oude leven en mijn nieuwe leven elkaar kruisen. Ik geloof dat ik als christen best op stap mag gaan en van een leuke band mag genieten. Ik geloof ook dat ik best een paar biertjes mag drinken. Maar sommige dingen zijn gewoon anders. Helemaal losgaan of mijn handen uitstrekken naar de band voelt gewoon niet meer oké. Uit volle borst meezingen met Highway to Hell? No way!! Dat is helemaal niet waar ik heenga! Hoe je dat stappen als christen dan wel doet, of hoe je een vriendschap opbouwt zonder op een gegeven moment een fles wijn op tafel te zetten, is voor mij nog steeds een zoektocht... Eén ding weet ik wel: voor een leuke avond is leuk gezelschap nodig. Als we later in Gods feesttent mogen verblijven, dan kennen we de Gastheer, en zullen we ons daar dus nooit zo ontheemd voelen als ik in die feesttent, maar hoe leuk zou het zijn om daar ook gewoon oude vrienden tegen te komen? Daarom blijf ik kaartjes sturen met Kerst en op de verjaardagen van mijn vroegere vriendinnen. Om de deur open te houden. Je weet maar nooit...

Door Matthias Kuiterman Nog heel even en het is zover: de zomervakantie begint. Voor veel mensen is dit een periode om eropuit te trekken en vakantie te vieren. Het is voor velen ook een periode om tot rust te komen na een jaar werken. Ik weet niet hoe het jou als lezer vergaat, maar ik merk dat hoe dichter we de zomer naderen, hoe meer ik de behoefte heb aan die paar weken rust. Het gezegde ‘de laatste loodjes wegen het zwaarst’ is hier zeker van toepassing. Als iemand die in het verleden met een burn-out heeft geworsteld, herken ik de signalen wanneer ik mijzelf overvraag. Daarom kies ik ervoor om in die weken van de zomervakantie bewust tijd te nemen voor rust. Echter moet ik ook eerlijk bekennen dat er in de praktijk minder van terecht komt dan ik aanvankelijk had bedacht. Het boek dat ik mij had voorgenomen in de zomer te lezen is grotendeels op tafel blijven liggen en, wanneer ik er dan toch aan toe kom om te lezen, ben ik in gedachten alweer met allerlei andere zaken bezig. Onze huidige maatschappij is niet gewend om rust te nemen. We worden meegesleurd in een 24-uurseconomie waarin we altijd maar door moeten gaan. Zeker mensen van mijn leeftijd (jongvolwassenen) en tieners zijn opgegroeid met het idee dat je altijd aan moet staan. De cijfers liegen er ook niet om: in Nederland kampt één op de vijf werknemers (19%) met burn-outklachten, bij jongeren is dit zelfs 32,2%. Eigenlijk is het bizar dat we uitkijken naar een paar weken vakantie om écht rust te nemen, terwijl onze Schepper ons heeft voorgeleefd om van tijd tot tijd rust te nemen. God rustte op de zevende dag van Zijn scheppingswerk. Waarom gaan zovelen van ons dan steeds maar door? Toen ik zelf met burn-outklachten worstelde werd ik geraakt door een tekst uit Mattheüs 11 die voor velen niet onbekend zal zijn: ‘Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven. Neem Mijn juk op u, en leer van Mij dat ik zachtmoedig ben en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel; want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht.’ - Mattheüs 11:28-30 De rust waar Jezus over spreekt is meer dan die wij tijdens een goede vakantie kunnen ervaren. Hij nodigt ons uit om onze vermoeidheid en lasten bij Hem neer te leggen. Wanneer we alles wat ons bezighoudt aan Hem overgeven, zal Hij ons een diepe innerlijke rust geven. Het is bijzonder dat Jezus vervolgens zegt dat we Zijn juk op ons moeten nemen. Dat lijkt tegenstrijdig, want een juk is een werktuig waarmee dieren zware arbeid moesten verrichten. Jezus zegt dus niet dat wij moeten stoppen met werken en onze verantwoordelijkheid nemen, maar dat er wel een verschil is tussen lasten die ons opbreken en onze verantwoordelijkheid nemen op een manier die te dragen is. In een samenleving waarin het vaak lijkt dat je waarde wordt bepaald door wat je presteert, lijkt Jezus hier juist te zeggen: je bent welkom, nog voordat je iets gepresteerd hebt. Wat een vrijheid om te mogen weten dat we bij onze Heer altijd welkom zijn, ongeacht onze prestaties. Ik hoop dat deze zomer voor ons allemaal een tijd mag zijn om te reflecteren. Nemen we genoeg rust? Betrekken we God (voldoende) bij drukte en stress in ons leven. Een reflectie zodat we na de zomer samen met Hem vol goede moed en op een verantwoorde manier weer aan de slag mogen gaan. Ik wens jullie alvast een fijne vakantie!

Door Timo van 't Ende Waarom is het leven oneerlijk? Waarom krijg ik, of iemand die dicht bij mij staat, te maken met zoveel tegenslagen in het leven? Waarom laat God het toe? Ik heb genoeg geleden in het leven, de maat is vol. Het zijn allemaal vragen of opmerkingen die ik soms te horen krijg in de gemeente. Bij mij gaat dit soort vragen vaak door merg en been. Ik vraag me dan ook af: wat moet ik als antwoord geven? Het leven voelt soms willekeurig of onrechtvaardig. Prediker observeert dit ook: ‘een rechtvaardig mens gaat aan zijn rechtvaardigheid ten onder, een onrechtvaardig mens leeft lang ondanks zijn slechte daden.’ (Pred. 7:15) Het is niet altijd ‘wie goed doet, goed ontmoet’. Het leven zit niet zo simpel in elkaar als een welvaarts- of welzijnsevangelist het presenteert. Wanneer ik te maken krijg met vragen als ‘Waarom overkomt me dit?’, dan moet ik vaak denken aan Jobs vrienden. Want die vrienden probeerden juist deze vraag te beantwoorden. In de eerste twee hoofdstukken lezen we dat Job al zijn bezit verliest. Zijn kinderen overlijden door allerlei ongelukken en hij wordt ernstig ziek. Jobs vrienden kwamen naar hem, huilden, scheurden hun bovenkleed en zaten zeven dagen naast hem, in stilte (Job 2:12-13). Zeven dagen lang zeiden ze niks, ‘want zij zagen dat het leed zeer hevig was.’ Een docent van mij merkte op dat de vrienden alles goed deden, totdat ze in hoofdstuk 4 begonnen met spreken. De vrienden probeerden te verklaren waarom Job deze straf van God zou verdienen. Wat voor onrecht moet Job hebben gedaan om deze heftige straf te verdienen? De reactie van Jobs vrienden heeft mij geleerd dat het soms beter is om stil te zijn dan om uitgebreid te spreken. Wat ik het merkwaardigst vind van het bijbelboek Job, is het einde. Want Job vraagt zich regelmatig af waarom al dit onrecht hem wordt aangedaan. Als lezer ben ik ook benieuwd naar het antwoord van God. Maar, wanneer God verschijnt aan het einde van het bijbelboek, geeft Hij geen uitleg. Hij geeft geen puntsgewijze argumenten over waarom Job dit moest ondergaan. God spreekt over Zijn majesteit en over Zijn glorie. Job ziet God en Hij hoort Gods stem, en zijn antwoord op Gods stem is kort en krachtig. Hij zegt: ‘Ik heb U horen spreken, en nu heb ik gezien wie U bent. Daarom zal ik verder zwijgen, nu vind ik troost voor mijn kommervol bestaan.’ (Job 42:5-6) Waar ik het vroeger als lezer frustrerend vond dat God geen puntsgewijs antwoord geeft, ben ik Job nu steeds beter gaan begrijpen. Toen ik te maken kreeg met ernstige ziekte bij familie, was de onzekerheid het moeilijkste element. Het niet weten of het beter of slechter ging worden. Het niet weten wanneer je van het ziekenhuis iets te horen krijgt, wat je liever niet wilt horen. Je neemt de onzekerheid dag in en dag uit met je mee. Het is juist die onzekerheid die volgens mij bij Job verdwijnt bij het zien van God. God geeft Job geen verklaring, maar Hij is er. Gods aanwezigheid was voor hem genoeg. Het was genoeg voor Job en ik denk dat het ook genoeg zal zijn voor ons allemaal, wanneer we het hemelse Jeruzalem zullen zien schitteren vol van de luister en majesteit van God (Openb. 21:23). De stad gevuld met de aanwezigheid van God. Dan zal het voor ons genoeg zijn.

Door Renske Willems De zomer dient zich weer aan en de eerste warme dagen hebben we met blijdschap omarmd. De terrasjes stromen vol, de korte broeken komen weer tevoorschijn en de fietsende jeugd krijgt langzaam bruine gezichten. Het is precies dat heerlijke weer dat je in de late lente treft: niet te heet, maar precies goed genoeg om zonder jas naar buiten te gaan. Even droom ik terug naar Gran Canaria, waar we afgelopen winter met het gezin een week zonvakantie doorbrachten om mijn ziekteperiode af te sluiten. Het eiland van de eeuwige lente wordt het genoemd, omdat het klimaat er het hele jaar door mild, zonnig en stabiel is, met temperaturen die vrijwel altijd tussen de 20 en 28 graden liggen, weinig regen en veel zon. We hadden een appartement met een dakterras waar ik heerlijk kon zonnen. Ik kon er gerust languit liggen, want niemand kon me zien. Ongezien en zonder tanlines bruinen, waar kan dat nog? En toch voelde het onbeschermd, alsof ik bekeken kon worden. Daarom moesten de tuinstoelkussens eraan geloven. Vakkundig barricadeerde ik elke mogelijke kijkrichting door kussens tegen de balustrade te plaatsen. Terwijl ik lekker lag te zonnen, vroeg ik me af hoe Batseba dat toch voor elkaar kreeg: baden terwijl ze wist dat ze vanaf het dak gezien kon worden. Ze was bovendien ook nog eens heel mooi. Het was natuurlijk niet haar schuld dat David haar liet halen. In dat opzicht is de Bijbel echt revolutionair. Waar er in onze tijd vaak sprake is van victim blaming – het slachtoffer krijgt de schuld – krijgt David hier de volle verantwoordelijkheid voor zijn daad. In 1 Koningen 15 lezen we dat David alles deed wat de HEER behaagde, behalve in de zaak van Uria, de Hethiet. Wat begon met verleiding, escaleerde uiteindelijk in moord. Het voelt als een spanningsveld. Batseba stond volledig in haar recht, ze deed niets verkeerds. Een normale, dagelijkse handeling als baden kan haar niet aangerekend worden. Tegelijkertijd vormde haar schoonheid een verleiding voor David. We hebben allemaal dagelijks te maken met verleidingen. Maar de verleiding zelf is geen zonde; het is degene die eraan toegeeft die schuldig wordt. Toch zou ik zelf niet graag de verleiding willen zijn die een ander tot zonde aanzet. Als ik daar langer over nadenk, kom ik uit bij het volgende: met vrijheid komt verantwoordelijkheid. Die twee horen bij elkaar. Ja, we mogen veel, maar niet alles is wijs. En laat dat nu precies in de Bijbel staan. Paulus zegt het in 1 Korintiërs 10:23. Dat hele hoofdstuk bevat zoveel wijsheid dat ik opnieuw onder de indruk ben van Gods Woord. Wat is Zijn Woord toch ongeëvenaard heilig en krachtig, vol tijdloze wijsheid, dat ook vandaag nog antwoorden geeft op hele nieuwe vragen.

Door Jesse Nutma Eindelijk, even rust. Tienerevent Square is achter de rug, Opwekking is geweest. Even niks! Uitgeteld zitten Lisanne en ik op Pinkstermaandagavond op de bank na een bloedheet, maar prachtig weekend op Opwekking. Fijne vrienden om ons heen gehad, mooie diensten beleefd, en nu zijn we voldaan doch moe, bekaf van alle indrukken. Hoog tijd om bij te komen … of nou ja … tijd … Alleen nog een deadline op het werk om naartoe te werken en waar nog veel voor moet gebeuren. En o ja, we spelen woensdag nog een inhaalwedstrijd met Nehemia FC. De deuren van onze oude middelbare school zijn nog één keer open voordat de school plat gaat, dus nog even herinneringen ophalen daar. De dahlia’s moeten ook nodig de tuin in om verder te bloeien, dat kan mooi in het weekend. Het gras moet nog gemaaid, anders staat het straks tot aan de knieën. Maar wel voordat we naar Arnhem rijden voor het concert van Suzan en Freek. Leuk concert, 2.00 uur thuis. Kort nachtje, en door naar de kerk. Even uitpuffen. En door naar een verjaardag. Weekend voorbij. Maandag, de plicht roept: deadline-day op het werk. Maandagavond: vergadering in de kerk. Tussen de bedrijven door even snel eten. Terwijl ik een hap neem, bedenk ik me: het is maandag! Vandaag zou ik ook een column voor Nehemia Nieuws moeten krijgen om door te lezen. Waar blijft die eigenlijk? Even kijken wie er aan de beurt is en zich niet aan de afspraken houdt … dan trek ik diegene even aan zijn of haar jasje. U raadt het al … Nee, het is niet Timo! Ik ben het zelf … oeps. Ik weet echt hoe het werkt. Ik adviseer vrienden en familie – betweterig, maar uit liefde – om het rustig aan te doen. Mijn favoriete boek is nota bene John Mark Comers De radicale uitbanning van haast! Maar die haast blijft zich hardnekkig mijn leven binnendringen. Nee, dat zeg ik niet goed. Ik láát die haast hardnekkig mijn leven binnendringen. Ik verzin excuses om maar door te denderen: al die dingen die mijn agenda vullen zijn toch leuk, geloofsopbouwend, kerkenwerk, of dingen die gewoon moeten gebeuren? Alsof tijd vrijmaken voor God, voor tijd samen met Lisanne, of desnoods voor mezelf niet moeten gebeuren, hoor ik mezelf denken. Betweter. Al heb ik, al schrijvende, nu toch maar weer actief wat avondjes vrij gepland de komende weken…

Door Nico Zwart Wanneer deze column geplaatst wordt, zit het er alweer op. Maar op het moment van schrijven moet het feest nog beginnen. Een weekend lang kramperen. Normaal gesproken doe je mij daar geen plezier mee. Maar voor Biddinghuizen maak ik een uitzondering. Hetty is ermee grootgebracht. Sowieso met tentvakanties. Vraag haar er maar eens naar. Volgens mij praat ze nergens liever over. Ze hadden een échte De Waard-tent. Mij zegt het niets, maar jullie misschien wel. In de zomer gingen ze daarmee weg, maar dus ook naar Opwekking. Haar ouders gaan nog steeds, zijn kwartiermaker bij hun kerk, maar hebben de tent inmiddels ingeruild voor een caravan. En ook haar broertjes en zusjes zijn er nog elk jaar te vinden. Maar toen kwam ze mij tegen. Een stugge Fries. Nee, daar lag het niet aan. Een streng gereformeerde jongen. Dáár lag het aan. Wij gingen niet naar Opwekking. Wij haalden onze reformatorische neus daarvoor op. Ik wist alleen niet precies waarom. Dus stapte ik ooit stiekem in de bus naar de EO-Jongerendag. Een kerk in Damwoude, die een stuk ‘lichter’ was dan de onze, had een touringcar geregeld en iedereen die wilde kon mee. Dus trok ik letterlijk mijn stoute schoenen aan en bezocht dat heidense gebeuren. Misschien kijk je inmiddels een beetje meewarig, maar het heeft ook iets moois. Een kritische blik op wat je voorgeschoteld krijgt. Niet alles voor lief aannemen, maar toetsen aan de Schrift. Want voordat je het weet word uitgeblust door vreemd vuur. Dat ga ik mijn kinderen ook leren, maar op een iets andere manier. Die kritische houding, die me overigens ook vaak in de weg zit, heb ik nog steeds. Bij het luisteren naar christelijke muziek, podcasts en preken, boeken, onze eigen eredienst en dus ook bij Opwekking. Handelingen 17 vers 11 gaat dus wel aardig. Een tijdje geleden mocht ik spreken tijdens een evangelisatiedienst bij ons in de kerk en ergens in juni mag dat weer. Dus bij dezen de oproep om daar als een echte Bereeër te gaan zitten. Maar ik ga ook gewoon genieten. Van de duizenden andere gelovigen die samenkomen om God te eren. Van het feit dat we onze kerkmuren eens achter ons laten en samen zijn. Van in de file staan omdat de auto voor je vol zit met gelovigen, en de auto achter je ook. Van ons Nehemia-straatje waar je een weekend lang je eigen broers en zussen op een andere manier leert kennen. Van het toiletrolletje verstoppen onder je shirt, omdat niemand mag zien dat je moet kakken, en dan op slippers in zo’n vieze wc zitten. Of, als de bril te vies is, er in een squat-houding boven hangen. Wetend dat aan beide kanten iemand op precies dezelfde manier zit te poepen. Maar dat diegene ook van Jezus houdt.  Man… dat is toch geweldig?

Door Tikva Smid-van der Mark Het is inmiddels traditie hier: pannenkoekendag! Iedere vakantie doe ik het een keer. Het begon voor alleen mijn oppaskindjes, maar sinds ik wat minder kinderen in de opvang heb en alle kindjes in de straat samen spelen, heb ik maar besloten dat ze dan ook allemaal maar mogen komen eten. Inmiddels is dat uitgegroeid tot een heuse, zeer lokale feestdag. Ik beslis meestal ’s ochtends pas dat het die dag pannenkoekendag is. Op het moment dat ik dat aan de kinderen vertel, klinkt er altijd luid gejuich! Zo ook de laatste keer bij ons buurjongetje, bij wie beide handjes de lucht in gingen voor hij naar zijn huis rende en op het raam begon te bonzen, terwijl hij riep: ‘Mama, doe open! Mama, doe open!’ Terwijl ik weer naar binnen liep hoorde ik hem nog net tegen zijn moeder jubelen: ‘Het is PANNENKOEKENDAG bij Tikva!’ Mijn dochtertje en oppaskindje waren intussen de andere buurtkindjes aan het uitnodigen en mijn zoon was aan het appen met een klasgenootje dat ook mocht komen eten. De rest van de ochtend vertelden de kinderen aan iedereen die het maar wilde horen: ‘Vandaag is het pannenkoekendag!’ Rond lunchtijd had ik een grote stapel pannenkoeken en een kan ranja op tafel staan. Binnen een halfuur werd dat allemaal naar binnen geschrokt en daarna gingen ze vrolijk, plakkerig en verzadigd allemaal weer naar buiten. Wat een feest! En dat vanwege een paar pannenkoeken. Het is niet zo dat ik ze nou eeuwig leven gegeven had of zo. Sterker nog, Degene die ons eeuwig leven geschonken heeft, wordt over het algemeen veel minder enthousiast ontvangen dan een stapel pannenkoeken… Terwijl ik de borden in de vaatwasser schuif, fantaseer ik even over mijn buurjongetje, die niet christelijk opgevoed is en wel in de kerstman en de tandenfee gelooft, maar niet in God. Ik stel me voor dat hij me met dezelfde grote, bruine ogen aan zou kijken als ik hem vertelde dat Jezus óók voor hem aan het kruis is gegaan. Dat zijn handjes jubelend omhoog zouden gaan en hij naar zijn moeder zou rennen. ‘Mama, doe open! Mama, doe open! Jezus leeft en wij hebben eeuwig leven!’ Ik stel me voor dat de kinderen de andere buurtkindjes uit huis halen en ze samen aan iedereen die het maar wil horen het goede nieuws vertellen, terwijl mijn zoon enthousiast zijn klasgenoten appt met dezelfde boodschap. Wat een feest zou dat zijn! Maar het is zo veel makkelijker om mensen uit te nodigen voor pannenkoeken dan mensen te vertellen over Jezus. Van pannenkoeken weet je namelijk zeker dat die altijd positief ontvangen worden. Als je over Jezus begint, zijn veel mensen vaak toch wat minder enthousiast. Dat terwijl eeuwig leven toch veel meer waarde heeft dan een pannenkoek.

Door Matthias Kuiterman Een tijdje geleden hoorde ik de volgende anekdote: een docent kwam het leslokaal binnen met een vaas. De vaas deed hij vol met pingpongballetjes. ‘Is deze vaas nu vol?’, vroeg de docent aan zijn leerlingen. Hierop antwoordden de leerlingen bevestigend. Vervolgens deed de docent zacht zand in de vaas, en het zand vulde de ruimtes tussen de pingpongballetjes op. ‘Zit de vaas dan nu wél vol?’, vroeg de docent opnieuw aan zijn leerlingen. Ook nu was het antwoord van de leerlingen ‘ja’. Tot slot gooide de docent een kop koffie bij de vaas in, en de koffie werd door het zand opgenomen. Wat is de moraal van dit verhaal? De pingpongballetjes staan voor alle belangrijke zaken in het leven en het zand voor alle bijzaken. Als je elke dag begint met belangrijke dingen, is er daarna nog genoeg ruimte voor alle bijzaken. Maar wanneer je begint met onbelangrijke randzaken, is er geen ruimte meer om je te focussen op alle belangrijke dingen in je leven. Want als je begint met het zand, passen de pingpongballetjes niet meer in de vaas, maar begin je met de balletjes, dan past het zand er nog gemakkelijk bij. En wat is dan de betekenis van het kopje koffie? De docent vertelde: als je alle hoofd- en bijzaken geregeld hebt, is er ook nog tijd om je sociale leven te onderhouden. Toen ik deze anekdote hoorde, trok ik deze vergelijking door naar mijn geestelijke leven. Ik neem mij voor om elke dag te beginnen met stille tijd om God te ontmoeten. Maar hoe vaak gebeurt het niet dat mijn aandacht meteen wordt opgeslokt door allerlei wereldse zaken? Mijn ervaring is dat wanneer dat gebeurt, het er vaak niet meer van komt om stille tijd te houden. Het zand heeft dan meer prioriteit gehad dan de pingpongballetjes. Zelf merk ik steeds opnieuw hoe belangrijk het is om bewust te kiezen om de ‘pingpongballetjes’ prioriteit te geven. Niet omdat alles dan perfect verloopt, maar wel omdat mijn dag beter is wanneer ik deze samen met God ben begonnen. Graag daag ik je uit om naar je eigen ‘levensvaas’ te kijken. Lukt het jou om elke dag prioriteit te geven aan de pingpongballetjes, of krijgt het zand de overhand? En als dat laatste het geval is: hoe kunnen we daar verandering in brengen? Misschien begint het niet met grote veranderingen, maar met één bewuste keuze aan het begin van elke dag: eerst ruimte maken voor wat écht waarde heeft. Want uiteindelijk bepaalt niet de drukte van ons leven waar ons hart vol van is, maar de prioriteiten die we elke dag opnieuw stellen. Welke plek krijgt God in jouw levensvaas?

Door Timo van 't Ende ‘Timo, er wordt in de gemeente te weinig gesproken over Israël en de eindtijd.’ Een andere opmerking die ik soms hoor in de wandelgangen is: ‘Timo, er is te weinig ruimte voor de Heilige Geest.’ Of: ‘Timo, waarom zingen we zo weinig oude Opwekkingsliederen?’ Of: ‘Timo, ik ben niet zo blij met de gastsprekers… maar jij bent wel goed hoor!’ De gemeente wordt gewogen en de conclusie wordt getrokken: de gemeente is te licht bevonden. De opmerkingen doen mij denken aan mijn opleiding. Tijdens het vak Sociologie lazen we Peter L. Berger, een bekende socioloog uit de twintigste eeuw die veel schreef over secularisatie. Een van zijn observaties bleef hangen: volgens Berger is het kerkelijk landschap veranderd in een marktplein. Zoals supermarkten en restaurants om klanten strijden, zo proberen kerken mensen aan zich te binden. Het woord ‘kerkshoppen’ is inmiddels algemeen bekend. Gemeenten worden met elkaar vergeleken: Nehemia naast Filadelfia, de Ontmoeting, de christengemeente, Bethel of een andere kerk in de buurt. We vergelijken aanbidding, kinderwerk, preekstijl, of onze favoriete thema’s wel langskomen. En zonder dat we het doorhebben, wordt de vraag ‘Wat vond je van de dienst?’ een soort recensie‑moment. Preken worden gewogen, sprekers gerankt. Vorig jaar merkte ik hoe normaal ik dit zelf was gaan vinden. Een groep Cambodjanen was bij ons op bezoek. Ik liep met Bong The door Dokkum (zij paste vroeger op mij toen ik in Cambodja opgroeide). In mijn gebrekkige Khmer vroeg ik haar wat ze vond van de preken van haar voorganger. Ze keek me verbaasd aan. ‘Timo… dat doen wij niet.’ Voor haar was het totaal niet vanzelfsprekend om preken te beoordelen of sprekers te vergelijken. Het was simpel: ‘dat doen wij niet.’ Dat moment bracht me terug naar 1 Korinthe 3. In Korinthe zei men trots: ‘Ik ben van Paulus’ of ‘Ik ben van Apollos.’ Paulus reageert scherp: ‘Het is niet belangrijk wie plant of wie begiet; alleen God is belangrijk, Hij die doet groeien.’ Het gaat niet om de voorkeur voor een spreker. Niet om de stijl. Niet om het kraampje op de markt. Het gaat er niet om de gemeente te vinden die de mooiste aanbidding heeft, de mooiste lijst van sprekers heeft en of jouw lievelingsonderwerpen langskomen. Het belangrijkste is dat je kiest. Er is een redelijke grote groep rondom de volgelingen van Jezus die niet naar een gemeente gaat maar verschillende kerken bezoekt. Wanneer je kerken gaat wegen, zal je erachter komen dat elke gemeente tekortkomingen heeft. De Bijbel vergelijkt de kerk niet met de markt. Er komen allerlei andere beelden langs in de Bijbel. De kerk wordt vergeleken met een bruid die uitkijkt naar de bruidegom (Ef. 5). De kerk wordt vergeleken met een tempel gebouwd tot eer van God (1 Kor. 3). De kerk wordt vergeleken met een lichaam waarvan Christus het hoofd is (1 Kor. 12, Kol. 1). Gelovigen worden in de Nieuwe Testament ook vergeleken met vreemdelingen die onderweg zijn naar het beloofde land (Heb. 3-4). We hebben broeders en zusters nodig die samen met ons onderweg zijn naar het beloofde land. We hebben elkaar nodig om ons, net als de vroege kerk, trouw te wijden aan ‘het onderricht van de apostelen, aan de onderlinge gemeenschap, het breken van het brood en het gebed.’ (Hand. 2:42) We hebben elkaar nodig. Wat we niet nodig hebben, is een of andere beroemde spreker, of een geweldige aanbiddingsband. Wat we nodig hebben zijn broeders en zusters die ons wijzen op Christus. Ik heb mijn broeder en zuster nodig die mij wijst op mijn zonden. Ik heb mijn broeder en zuster nodig die mij wijst op Gods rijke genade. Ik heb mijn broeder en zuster nodig die mij aanwijst waar het werkelijk om gaat. Zodat we uiteindelijk samen als broers en zussen mogen aanschuiven bij het grote bruiloftsfeest (Open 19:7-8).