Opzij, opzij, opzij

Door Nico Zwart Wanneer deze column geplaatst wordt, zit het er alweer op. Maar op het moment van schrijven moet het feest nog beginnen. Een weekend lang kramperen. Normaal gesproken doe je mij daar geen plezier mee. Maar voor Biddinghuizen maak ik een uitzondering. Hetty is ermee grootgebracht. Sowieso met tentvakanties. Vraag haar er maar eens naar. Volgens mij praat ze nergens liever over. Ze hadden een échte De Waard-tent. Mij zegt het niets, maar jullie misschien wel. In de zomer gingen ze daarmee weg, maar dus ook naar Opwekking. Haar ouders gaan nog steeds, zijn kwartiermaker bij hun kerk, maar hebben de tent inmiddels ingeruild voor een caravan. En ook haar broertjes en zusjes zijn er nog elk jaar te vinden. Maar toen kwam ze mij tegen. Een stugge Fries. Nee, daar lag het niet aan. Een streng gereformeerde jongen. Dáár lag het aan. Wij gingen niet naar Opwekking. Wij haalden onze reformatorische neus daarvoor op. Ik wist alleen niet precies waarom. Dus stapte ik ooit stiekem in de bus naar de EO-Jongerendag. Een kerk in Damwoude, die een stuk ‘lichter’ was dan de onze, had een touringcar geregeld en iedereen die wilde kon mee. Dus trok ik letterlijk mijn stoute schoenen aan en bezocht dat heidense gebeuren. Misschien kijk je inmiddels een beetje meewarig, maar het heeft ook iets moois. Een kritische blik op wat je voorgeschoteld krijgt. Niet alles voor lief aannemen, maar toetsen aan de Schrift. Want voordat je het weet word uitgeblust door vreemd vuur. Dat ga ik mijn kinderen ook leren, maar op een iets andere manier. Die kritische houding, die me overigens ook vaak in de weg zit, heb ik nog steeds. Bij het luisteren naar christelijke muziek, podcasts en preken, boeken, onze eigen eredienst en dus ook bij Opwekking. Handelingen 17 vers 11 gaat dus wel aardig. Een tijdje geleden mocht ik spreken tijdens een evangelisatiedienst bij ons in de kerk en ergens in juni mag dat weer. Dus bij dezen de oproep om daar als een echte Bereeër te gaan zitten. Maar ik ga ook gewoon genieten. Van de duizenden andere gelovigen die samenkomen om God te eren. Van het feit dat we onze kerkmuren eens achter ons laten en samen zijn. Van in de file staan omdat de auto voor je vol zit met gelovigen, en de auto achter je ook. Van ons Nehemia-straatje waar je een weekend lang je eigen broers en zussen op een andere manier leert kennen. Van het toiletrolletje verstoppen onder je shirt, omdat niemand mag zien dat je moet kakken, en dan op slippers in zo’n vieze wc zitten. Of, als de bril te vies is, er in een squat-houding boven hangen. Wetend dat aan beide kanten iemand op precies dezelfde manier zit te poepen. Maar dat diegene ook van Jezus houdt.  Man… dat is toch geweldig?

Door Tikva Smid-van der Mark Het is inmiddels traditie hier: pannenkoekendag! Iedere vakantie doe ik het een keer. Het begon voor alleen mijn oppaskindjes, maar sinds ik wat minder kinderen in de opvang heb en alle kindjes in de straat samen spelen, heb ik maar besloten dat ze dan ook allemaal maar mogen komen eten. Inmiddels is dat uitgegroeid tot een heuse, zeer lokale feestdag. Ik beslis meestal ’s ochtends pas dat het die dag pannenkoekendag is. Op het moment dat ik dat aan de kinderen vertel, klinkt er altijd luid gejuich! Zo ook de laatste keer bij ons buurjongetje, bij wie beide handjes de lucht in gingen voor hij naar zijn huis rende en op het raam begon te bonzen, terwijl hij riep: ‘Mama, doe open! Mama, doe open!’ Terwijl ik weer naar binnen liep hoorde ik hem nog net tegen zijn moeder jubelen: ‘Het is PANNENKOEKENDAG bij Tikva!’ Mijn dochtertje en oppaskindje waren intussen de andere buurtkindjes aan het uitnodigen en mijn zoon was aan het appen met een klasgenootje dat ook mocht komen eten. De rest van de ochtend vertelden de kinderen aan iedereen die het maar wilde horen: ‘Vandaag is het pannenkoekendag!’ Rond lunchtijd had ik een grote stapel pannenkoeken en een kan ranja op tafel staan. Binnen een halfuur werd dat allemaal naar binnen geschrokt en daarna gingen ze vrolijk, plakkerig en verzadigd allemaal weer naar buiten. Wat een feest! En dat vanwege een paar pannenkoeken. Het is niet zo dat ik ze nou eeuwig leven gegeven had of zo. Sterker nog, Degene die ons eeuwig leven geschonken heeft, wordt over het algemeen veel minder enthousiast ontvangen dan een stapel pannenkoeken… Terwijl ik de borden in de vaatwasser schuif, fantaseer ik even over mijn buurjongetje, die niet christelijk opgevoed is en wel in de kerstman en de tandenfee gelooft, maar niet in God. Ik stel me voor dat hij me met dezelfde grote, bruine ogen aan zou kijken als ik hem vertelde dat Jezus óók voor hem aan het kruis is gegaan. Dat zijn handjes jubelend omhoog zouden gaan en hij naar zijn moeder zou rennen. ‘Mama, doe open! Mama, doe open! Jezus leeft en wij hebben eeuwig leven!’ Ik stel me voor dat de kinderen de andere buurtkindjes uit huis halen en ze samen aan iedereen die het maar wil horen het goede nieuws vertellen, terwijl mijn zoon enthousiast zijn klasgenoten appt met dezelfde boodschap. Wat een feest zou dat zijn! Maar het is zo veel makkelijker om mensen uit te nodigen voor pannenkoeken dan mensen te vertellen over Jezus. Van pannenkoeken weet je namelijk zeker dat die altijd positief ontvangen worden. Als je over Jezus begint, zijn veel mensen vaak toch wat minder enthousiast. Dat terwijl eeuwig leven toch veel meer waarde heeft dan een pannenkoek.

Door Matthias Kuiterman Een tijdje geleden hoorde ik de volgende anekdote: een docent kwam het leslokaal binnen met een vaas. De vaas deed hij vol met pingpongballetjes. ‘Is deze vaas nu vol?’, vroeg de docent aan zijn leerlingen. Hierop antwoordden de leerlingen bevestigend. Vervolgens deed de docent zacht zand in de vaas, en het zand vulde de ruimtes tussen de pingpongballetjes op. ‘Zit de vaas dan nu wél vol?’, vroeg de docent opnieuw aan zijn leerlingen. Ook nu was het antwoord van de leerlingen ‘ja’. Tot slot gooide de docent een kop koffie bij de vaas in, en de koffie werd door het zand opgenomen. Wat is de moraal van dit verhaal? De pingpongballetjes staan voor alle belangrijke zaken in het leven en het zand voor alle bijzaken. Als je elke dag begint met belangrijke dingen, is er daarna nog genoeg ruimte voor alle bijzaken. Maar wanneer je begint met onbelangrijke randzaken, is er geen ruimte meer om je te focussen op alle belangrijke dingen in je leven. Want als je begint met het zand, passen de pingpongballetjes niet meer in de vaas, maar begin je met de balletjes, dan past het zand er nog gemakkelijk bij. En wat is dan de betekenis van het kopje koffie? De docent vertelde: als je alle hoofd- en bijzaken geregeld hebt, is er ook nog tijd om je sociale leven te onderhouden. Toen ik deze anekdote hoorde, trok ik deze vergelijking door naar mijn geestelijke leven. Ik neem mij voor om elke dag te beginnen met stille tijd om God te ontmoeten. Maar hoe vaak gebeurt het niet dat mijn aandacht meteen wordt opgeslokt door allerlei wereldse zaken? Mijn ervaring is dat wanneer dat gebeurt, het er vaak niet meer van komt om stille tijd te houden. Het zand heeft dan meer prioriteit gehad dan de pingpongballetjes. Zelf merk ik steeds opnieuw hoe belangrijk het is om bewust te kiezen om de ‘pingpongballetjes’ prioriteit te geven. Niet omdat alles dan perfect verloopt, maar wel omdat mijn dag beter is wanneer ik deze samen met God ben begonnen. Graag daag ik je uit om naar je eigen ‘levensvaas’ te kijken. Lukt het jou om elke dag prioriteit te geven aan de pingpongballetjes, of krijgt het zand de overhand? En als dat laatste het geval is: hoe kunnen we daar verandering in brengen? Misschien begint het niet met grote veranderingen, maar met één bewuste keuze aan het begin van elke dag: eerst ruimte maken voor wat écht waarde heeft. Want uiteindelijk bepaalt niet de drukte van ons leven waar ons hart vol van is, maar de prioriteiten die we elke dag opnieuw stellen. Welke plek krijgt God in jouw levensvaas?

Door Timo van 't Ende ‘Timo, er wordt in de gemeente te weinig gesproken over Israël en de eindtijd.’ Een andere opmerking die ik soms hoor in de wandelgangen is: ‘Timo, er is te weinig ruimte voor de Heilige Geest.’ Of: ‘Timo, waarom zingen we zo weinig oude Opwekkingsliederen?’ Of: ‘Timo, ik ben niet zo blij met de gastsprekers… maar jij bent wel goed hoor!’ De gemeente wordt gewogen en de conclusie wordt getrokken: de gemeente is te licht bevonden. De opmerkingen doen mij denken aan mijn opleiding. Tijdens het vak Sociologie lazen we Peter L. Berger, een bekende socioloog uit de twintigste eeuw die veel schreef over secularisatie. Een van zijn observaties bleef hangen: volgens Berger is het kerkelijk landschap veranderd in een marktplein. Zoals supermarkten en restaurants om klanten strijden, zo proberen kerken mensen aan zich te binden. Het woord ‘kerkshoppen’ is inmiddels algemeen bekend. Gemeenten worden met elkaar vergeleken: Nehemia naast Filadelfia, de Ontmoeting, de christengemeente, Bethel of een andere kerk in de buurt. We vergelijken aanbidding, kinderwerk, preekstijl, of onze favoriete thema’s wel langskomen. En zonder dat we het doorhebben, wordt de vraag ‘Wat vond je van de dienst?’ een soort recensie‑moment. Preken worden gewogen, sprekers gerankt. Vorig jaar merkte ik hoe normaal ik dit zelf was gaan vinden. Een groep Cambodjanen was bij ons op bezoek. Ik liep met Bong The door Dokkum (zij paste vroeger op mij toen ik in Cambodja opgroeide). In mijn gebrekkige Khmer vroeg ik haar wat ze vond van de preken van haar voorganger. Ze keek me verbaasd aan. ‘Timo… dat doen wij niet.’ Voor haar was het totaal niet vanzelfsprekend om preken te beoordelen of sprekers te vergelijken. Het was simpel: ‘dat doen wij niet.’ Dat moment bracht me terug naar 1 Korinthe 3. In Korinthe zei men trots: ‘Ik ben van Paulus’ of ‘Ik ben van Apollos.’ Paulus reageert scherp: ‘Het is niet belangrijk wie plant of wie begiet; alleen God is belangrijk, Hij die doet groeien.’ Het gaat niet om de voorkeur voor een spreker. Niet om de stijl. Niet om het kraampje op de markt. Het gaat er niet om de gemeente te vinden die de mooiste aanbidding heeft, de mooiste lijst van sprekers heeft en of jouw lievelingsonderwerpen langskomen. Het belangrijkste is dat je kiest. Er is een redelijke grote groep rondom de volgelingen van Jezus die niet naar een gemeente gaat maar verschillende kerken bezoekt. Wanneer je kerken gaat wegen, zal je erachter komen dat elke gemeente tekortkomingen heeft. De Bijbel vergelijkt de kerk niet met de markt. Er komen allerlei andere beelden langs in de Bijbel. De kerk wordt vergeleken met een bruid die uitkijkt naar de bruidegom (Ef. 5). De kerk wordt vergeleken met een tempel gebouwd tot eer van God (1 Kor. 3). De kerk wordt vergeleken met een lichaam waarvan Christus het hoofd is (1 Kor. 12, Kol. 1). Gelovigen worden in de Nieuwe Testament ook vergeleken met vreemdelingen die onderweg zijn naar het beloofde land (Heb. 3-4). We hebben broeders en zusters nodig die samen met ons onderweg zijn naar het beloofde land. We hebben elkaar nodig om ons, net als de vroege kerk, trouw te wijden aan ‘het onderricht van de apostelen, aan de onderlinge gemeenschap, het breken van het brood en het gebed.’ (Hand. 2:42) We hebben elkaar nodig. Wat we niet nodig hebben, is een of andere beroemde spreker, of een geweldige aanbiddingsband. Wat we nodig hebben zijn broeders en zusters die ons wijzen op Christus. Ik heb mijn broeder en zuster nodig die mij wijst op mijn zonden. Ik heb mijn broeder en zuster nodig die mij wijst op Gods rijke genade. Ik heb mijn broeder en zuster nodig die mij aanwijst waar het werkelijk om gaat. Zodat we uiteindelijk samen als broers en zussen mogen aanschuiven bij het grote bruiloftsfeest (Open 19:7-8).

Door Renske Willems Het is broedtijd om ons heen. Vanmorgen ontdekte ik nog een nest jonge merels, bijna op ooghoogte, vlakbij de hokdeur. In de nestkasten die ik in het voorjaar ophing, broeden opnieuw wilde mandarijneenden. In de rietkraag bij de vijver zit een waterhoen verscholen en een wilde eend heeft haar nest gebouwd tussen achteloos opgestapelde takken achter het houthok. In de vogelhuisjes zijn pimpelmeesjes druk in de weer. Wonderlijk hoe elke vogel zijn eigen timing lijkt te kennen. En dan zijn er mijn Wyandotte roodporselein krielkippen. Alle drie tegelijk broeds, terwijl er maar twee legnesten zijn. Dat houdt ze niet tegen; de broeddrang is te sterk. Dus zitten twee hennen opgepropt in één nest. Wat zo mooi begon – eindelijk broedse hennen en acht eieren – werd al snel een weinig succesvolle afvalrace. Na een week kon ik de eieren schouwen: vier waren onbevrucht. Daarna viel er een ei uit het nest, helemaal koud geworden. Van de drie overgebleven eieren raakte er één beschadigd, waarschijnlijk door het onrustige gewroet van twee hennen in een te klein nest. Het spande erom, maar de twee resterende eieren gingen mooi gelijk op. Toen de eerste barstjes verschenen, stond ik op scherp. Binnen 24 uur zou het gebeuren. Na zes uur keek ik voorzichtig. Naast de hen lag een halfopen ei, koud en weggeschoven. Het kuiken was zichtbaar, maar gestorven tijdens het uitkomen. Ik werd er verdrietig van. De hele dag bleef het hangen. Ik veroordeelde mezelf: ik eet vlees, groeide op op een boerderij waar sterfte bij dieren erbij hoorde, en nu was ik sip om een kuiken. Nog één ei. Alles hing ervan af. Het uitkomen vorderde langzaam en net die dag moest ik werken. Gelukkig had Joost vakantie. In mijn lunchpauze belde ik hem met het verzoek te gaan kijken. De schaal was verbrokkeld, maar het taaie vlies zat nog vast. Zonder hulp zou dit kuiken het niet redden. Telefonisch gaf ik instructies. Voorzichtig maakte Joost een stukje vlies los, niet te veel, dat zou het proces misschien verstoren waardoor het kuiken alsnog kon doodgaan. Met die levensreddende actie van Joost in gedachten kon ik ontspannen mijn werkdag afmaken. Thuis zag ik dat er weinig was veranderd. Het kuiken piepte levendig, maar zat nog vast in het ingedroogde vlies. Ik moest helpen. Terwijl ik het vlies voorzichtig losmaakte, hield ik haan Aant scherp in de gaten zodat hij me niet kon aanvallen. Door mijn ingrijpen verliet de hen het nest, tot mijn frustratie. Straks bleef ik zitten met een levend, maar onderkoeld kuiken. Maar na afloop keerde ze terug en schoof haar kuiken weer onder zich. Zou er dan, inmiddels 31 uur na het eerste barstje, misschien toch nog een levend kuiken komen? Ik moest mezelf bedwingen en liet de hen met rust. Toch keek ik die avond nog een keer. Daar zat het: een donzig, levendig kuiken onder de hen. Ik maakte sprongen van blijdschap door de tuin. Joost keek lachend toe en genoot van mijn buitenproportionele geluk. Samen verplaatsten we kip en kuiken naar een afgesloten bak voorzien van hennepvezel, kuikenmeel en water. Hun veilige onderkomen voor de komende weken. Waar ik mij gisteren zo bedrukt voelde, heeft vandaag een gouden randje. Nieuw leven is kostbaar, zelfs als het “maar” een kuiken is. En als dát mij al zo raakt, hoe moet God dan wel niet kijken naar ons? Naar elk kindje dat Hij met zorg weefde. Geliefd, gekoesterd. Een uniek meesterwerk.

Door Jesse Nutma Misschien is het je weleens opgevallen: als er een gastspreker komt die onze gemeente niet heel geregeld bezoekt, verbaast diegene zich vaak positief over het aantal kinderen, tieners en jongeren in onze kerk. Het voelt voor mij zo normaal om zo’n grote groep jeugdigen om me heen te hebben, dat het bemoedigend is om van iemand van buiten te horen dat dat zo vanzelfsprekend niet is. Daar mogen we dankbaar voor zijn! In de Bijbel wordt de jeugd niet voor niets aangemoedigd. Verschillende jongeren worden er opgeroepen om zich niet te laten weerhouden door hun jonge leeftijd. Denk aan Jeremia (‘Ik ben veel te jong!’ God: ‘Zeg niet dat je te jong bent.’), of Timoteüs, die van Paulus te horen krijgt dat niemand vanwege zijn leeftijd op hem mag neerkijken. Die boodschap lijkt aan te slaan, ook nu nog. In vele christelijke media, podcasts en op andere plekken hoor je vaak dat er juist onder jongeren een nieuwe ‘geloofsopleving’ is, dat steeds meer Gen-Y’ers en Gen-Z’ers zich aansluiten bij kerken en christelijke events bezoeken. En aan events voor jongeren geen gebrek trouwens. Hemelvaart en Pinksteren komen er weer aan, met alle bijbehorende conferenties, en het hele jaar door kun je bijna elk weekend wel naar een aanbiddingsavond voor jongeren (of, in iets hippere, uiteraard Engelse bewoording: Youth Nights). Geweldig dat dit allemaal georganiseerd wordt; ik weet uit eigen ervaring hoe vormend dit kan zijn voor je geloofsleven. Maar … Ik begin me als jongere (daar schaar ik me voor het gemak even onder) wel wat zorgen te maken. Want door al dat jongerengeweld lijkt een belangrijke groep volledig onder te sneeuwen. De schouders waar de jonge generatie op mag staan. Degenen van wie de jeugd mag afkijken hoe geloof in de praktijk werkt. De ervaren krachten. De mentoren. De seniors (of senioren). De boomers. De oude(re)n van dagen. (Ik noem trouwens met opzet geen leeftijd; je (of wellicht passender: u) voelt vaak zelf haarfijn aan tot welke groep je/u behoort.) Gelukkig bemoedigt God niet alleen de jongeren, maar ook de oudere generatie in Zijn Woord. Mijn favoriete vers-voor-ouderen is toch wel deze, uit Spreuken: ‘Grijsheid is een sierlijke kroon, ze wordt gevonden op de weg van de gerechtigheid.’ En ook de jeugd mag die oudere generatie bemoedigen. Want het moge duidelijk zijn: we kunnen niet zonder elkaar. Jong heeft oud nodig om zich aan op te trekken, om van te leren. En oud heeft jong nodig voor nieuwe perspectieven, voor hernieuwd, kinderlijk, oprecht enthousiasme. Wat is het mooi dat onze gemeente alle generaties vertegenwoordigd heeft. En wat zou het mooi zijn als een voorganger aan het begin van zijn preek eens zou beginnen met de constatering: wat mooi, al die jongeren én oude(re)n van dagen in de kerk!

Door Thea Beukema Eerlijk gezegd ken ik haar niet zo goed, maar “iedereen” weet wie ze is. Ze brengt al jaren de post, kent ongetwijfeld veel mensen. De één wat langer dan de ander, maar het mooiste is: ze groet iedereen hetzelfde. Ze groet met zoveel energie en enthousiasme dat het lijkt alsof je haar beste vriend bent en ze je al járen kent. Prachtig, wat een uitstraling! De eerste keer dat ik haar zag, was ik verbaasd en vroeg ik me af of ze misschien dacht dat ik iemand anders was. Tot ik erachter kwam dat ze iedereen op die manier groet. Wat een schril contrast met mijn ervaringen. Een tijd geleden luisterde ik naar zo’n lekker kort stukje van Max Lucado waarin hij vertelde dat, als je iemand groet, je daarmee zegt dat diegene het waard is om gegroet te worden. Daarmee straal je dus een heel klein stukje van Gods liefde uit. Dus … ik mensen groeten! (Alleen niet in een drukke stad…). Dat deed ik anders ook wel, maar nu is het anders. Nu zeg ik: ‘Hoi!’, maar denk ik: jij bent waardevol. Het raakt me als ik zie dat zoveel mensen zich afsluiten van de buitenwereld met oortjes en koptelefoons. Het ergste vind ik nog dat mensen (ook zonder oortjes!) me recht in het gezicht aankijken zonder ook maar een spier te vertrekken als ik ze groet. Zo hard, zo koud. Tóch heb ik er inmiddels een gewoonte van gemaakt. Ik heb niet het enthousiasme van de postbode, maar wel Gods liefde in mijn hart. ‘Even in just a smile they can see the Father’s love’

Door Nico Zwart Ik heb een voorbeeld in de kerk, iemand op wie ik meer wil lijken. Misschien hebben we allemaal wel zo iemand, want bewust of onbewust zijn we voortdurend aan het vergelijken, al doen we dat vaak op de verkeerde manier. Meestal zetten we ons namelijk tegen iemand af. Je ziet iemand het verkeerde pad inslaan en in plaats van diegene snel aan te schieten om liefdevol te behoeden, snellen we naar iemand anders om er heerlijk over te roddelen. Ondertussen voelen we ons beter, omdat wij minder grof in de mond zijn, ons leven beter op orde hebben, trouwer de Bijbel lezen of een mooiere taak in de gemeente hebben. We spreken het niet uit, want dat betaamt een goede christen niet te doen, maar ergens denken we het wel. Het kan bijna niet anders dan dat God meer van jou houdt dan van die ander. Of andersom trouwens. Je vergelijkt jezelf met iemand die verder lijkt te zijn met Jezus. Iemand die zo mooi bidt tijdens het open gebed in de kerk, of altijd de juiste woorden vindt als er een getuigenis gedeeld mag worden. Je kringgenoot die elke ochtend vroeg opstaat om stille tijd te houden, terwijl jij je wekker nog vijf keer snoozet en met moeite je stinkende nest uitkomt. Met de laatste haren en snaren ben je net op tijd. Het kan bijna niet anders dan dat God minder van jou houdt dan van die ander. Je snapt natuurlijk dat dit niet de manier is waarop we naar onze broers en zussen moeten kijken. Maar er zijn ook andere manieren. Iedereen bewandelt zijn eigen weg met Jezus. Matthias Deleu liet dat een tijdje geleden mooi zien met zijn cirkel. In mijn geval ben ik reformatorisch opgevoed. Niets mis mee trouwens. Wat zeg ik; ik ervaar het als een rijke zegen. Bijbelverzen, psalmen, namen, feiten en de hele catechismus zijn er bij mij ingestampt. Hoe heilig God is, heb ik goed geleerd. De relatie daarentegen weer wat minder. Je kunt niet alles hebben. Maar gelukkig mag je onderweg leren. Hoe ik groot ben geworden, heeft ervoor gezorgd dat ik een bepaald vuur in mij heb, alleen zie je dat in de kerk nauwelijks terug. Zet mij in een oranje shirt voor het Nederlands elftal en ik schreeuw het behang van de muur. Mocht je ooit trouwen, dan dans ik tot de lichten aangaan op je bruiloft. En hoewel alles in mijn lichaam erom vraagt, in de kerk beweeg ik amper. Ik juich niet en aan mijn handen hangen twee zware zakken zand, waardoor ik ze de lucht niet in krijg. En daarom kijk ik elke zondag vol bewondering naar Klaas. Hij staat als eerste bij het zingen, z’n handen in de lucht, hij dartelt ervan. Met de meest prachtige glimlach op zijn gezicht.  Ooit …

Door Tikva Smid - van der Mark De meest gelukkige momenten die ik in mijn leven heb beleefd, waren op een paardenrug. Met een bloedgang over het strand, de wind in mijn gezicht, het geklepper van de hoeven op het harde zand onder me, de zon in mijn gezicht, tranen over mijn wangen (of, door de snelheid, in mijn oren) en dan helemaal de teugels loslaten en volledig vertrouwen op mijn paard. Puur geluk! Ik ben me er onlangs bewust van geworden dat ik best wel een controlfreak ben. Niet per se iets om trots op te zijn, maar wel een eyeopener. Ik las een stukje over mensen die altijd ergens minimaal vijftien minuten te vroeg zijn. Zulke mensen zouden niet stipt, maar angstig zijn. Ze calculeren alles wat er onderweg mis kan gaan van tevoren al in en komen daardoor ruim op tijd aan, maar in plaats van rust geeft het juist spanning, omdat ze vervolgens weer moeten wachten. Dat ben ik. Ruim op tijd weggaan en uitgaan van het ergste, dan kan het nooit tegenvallen. En dat zorgt inderdaad nooit voor rust. Mensen die net vijf minuutjes te laat komen schijnen veel relaxter te zijn. Persoonlijk word ik dan weer helemaal niet blij van die mensen, want die maken dat ik twintig minuten op ze moet wachten, in plaats van die vijftien minuten die ik al te vroeg was. Ik ben me bewust van het feit dat dat me een minder leuk mens maakt. En misschien ook een beetje jaloers... Ik kan er ook maar moeilijk mee omgaan als ik geen invloed heb op een situatie en lijdzaam toe moet kijken en af moet wachten tot dingen verbeteren. Ik wil iets dóén! De schouders eronder! Aanpakken! Voorkomen dat het (helemaal) misgaat! Maar soms is er helemaal niets wat we kunnen doen. Soms moeten we wachten. Soms kan alleen God het doen. Het enige wat wij dan kunnen doen is bidden en loslaten. En vooral dat laatste vind ik zó moeilijk! Loslaten... Terwijl ik op de gelukkigste momenten in mijn leven toch letterlijk de teugels losliet. Vasthouden en controle houden maken mij eigenlijk helemaal niet gelukkig. Het lukt ook vrijwel nooit. Daarom wil ik proberen om de teugels weer los te laten. Of ze in ieder geval niet telkens weer terug te pakken. Dat is nog wel even een dingetje... Toch wil ik het leren. Ik wil leren om gewoon te luisteren naar het geklepper van de hoeven en met de wind in mijn gezicht en soms de tranen in mijn ogen, volledig te vertrouwen op God en proberen te genieten van de rit.