Tot hier en niet verder

Door Jesse Nutma Keuzes maken is niet een van mijn talenten. Als ik een setlist mag maken voor een zondagochtenddienst, zijn er zóveel mooie liederen om uit te kiezen. Met alleen de Opwekkingsbundel heb je tegenwoordig al bijna duizend opties. Hoe kun je daar nou maar acht liederen voor een zondagochtend uit kiezen? Of als Lisanne en ik uit eten gaan en de menukaart voorgeschoteld krijgen. Hoe kun je nu kiezen tussen al dat lekkers? De gave van het kiezen is ons beiden niet gegeven, dus voordat wij een keuze hebben gemaakt, zijn we minimaal een halfuur verder. Ik denk dat ik tóch voor deze ga. Of nee, wacht, die andere klinkt ook lekker! Ik besef terdege dat het überhaupt kúnnen kiezen een enorm luxeprobleem is. We kunnen in vrijheid kiezen naar welke kerk we gaan, op welke politieke partij we stemmen, naar welke school we onze kinderen sturen, welke maaltijd we vanavond bereiden. Die keuzevrijheid is een voorrecht dat een ruime meerderheid van de mensheid op deze wereld niet heeft. Keuzevrijheid is een groot goed, maar brengt ook verantwoordelijkheid met zich mee. Dat klinkt als een enorme dooddoener, maar laat me de uitspraak wat persoonlijker maken. Vaak bestaan keuzes – en dan bedoel ik niet het kiezen van Opwekkingsliederen of hoofdgerechten, maar fundamentelere keuzes – uit een goede optie, en een minder goede of ronduit slechte optie. En laten wij mensen nu net de neiging hebben om die laatste categorie interessanter en verleidelijker te vinden. Ik wil kiezen voor een gezond leven, maar kan die zak chips niet weerstaan. Ik wil kiezen voor tijd met God door te bidden of Bijbel te lezen, maar de nieuwe aflevering van mijn favoriete serie staat net online. Ik wil kiezen voor trouw, maar van alle kanten komt verleiding op me af. We streven ten diepste naar het goede. Maar we trappen telkens in dezelfde valkuilen. Het stelt me gerust dat ik niet de enige ben met dit euvel. Geloofsheld Paulus bleek hier ook last van te hebben! Hij geeft er mooi en herkenbaar woorden aan: ik doe niet wat ik wil, ik doe juist wat ik haat (Romeinen 7:15). Dit is trouwens geen vrijbrief om dan maar heerlijk vrij en bandeloos te kiezen voor het slechte. Nee, het moet ons streven zijn en blijven het goede te doen. Maar God heeft het concept ‘genade’ niet voor niets ontworpen. Hij wist dat we het kei- en keihard nodig hebben. Wij zijn mens, en hoe hard we ons best ook doen het goede na te streven; we maken geheid fouten. Maar… door ons geloof in onze Redder Jezus Christus, zijn die fouten ons Godzijdank vergeven. Omdat Jezus ervoor kóós te sterven aan het kruis, heeft Hij ons ultieme vrijheid gegeven.

Door Nico Zwart Ik beluisterde deze week een preek van wijlen Tim Keller. Hij haalde een prachtig voorbeeld aan dat ik je niet wil onthouden. Maar ik waarschuw je alvast: hoewel het misschien een voorzichtige glimlach teweegbrengt, dwingt het je uiteindelijk om over iets ongemakkelijks na te denken. Eerst de glimlach dan maar. Komen we later wel bij het ongemak. Een jongetje van zes speelde graag met al zijn speelgoed in de woonkamer. Omdat ik twee dochters van zes heb, sloeg het voorbeeld direct aan. En omdat mijn woonkamer ook regelmatig bezaaid ligt met speelgoed, snapte ik heel goed dat de moeder in dit voorbeeld regels had bedacht. Voordat het jongetje op de piano mocht oefenen voor muziekles, moest eerst het speelgoed worden opgeruimd. Het jongetje was heerlijk aan het spelen, tot ineens de klok in de kamer sloeg. Tegenwoordig moet je er misschien maar blij mee zijn dat je kind lekker wil spelen en niet de hele dag achter een schermpje zit. En ja, ik ben er heel dankbaar voor dat er bij ons thuis de hele dag wordt gespeeld. Maar als het niet wordt opgeruimd en ik met mijn blote voeten op zo’n speelgoedje sta, ben ik ineens ook groot voorstander van regels. Goed. Het jongetje hoorde de klok, keek nog eens naar de grote rotzooi in de woonkamer en ging achter de piano zitten. Zijn moeder hoorde vanuit de gang het pianospel. Toen ze de woonkamer binnenkwam, zag ze tot haar verbazing dat het nog steeds een grote rotzooi was. Ik ben zelf vaak niet eens meer verbaasd. Ze liep naar haar zoon en confronteerde hem ermee. Het jongetje speelde oude hymnes, stopte, draaide zich om naar zijn moeder en zei: ‘Mam, ik ben God aan het aanbidden.’ Als het voorbeeld hier was gestopt, had ik mijn les wel geleerd. Soms ben ik te streng. Ik ben namelijk ontzettend zwart-wit. Dan zit ik zo op de regeltjes dat ik vergeet dat er belangrijkere zaken zijn. In dit geval had ik me waarschijnlijk verheugd over het feit dat mijn kleine dochter God op haar manier prijst. En had ik zelf het speelgoed wel opgeruimd. Maar goed. Ik zei al: het voorbeeld zorgt voor ongemak. Tim Keller was nog niet klaar. De moeder reageerde namelijk anders. ‘Zoon,’ zei ze, ‘je kunt God niet aanbidden terwijl je ongehoorzaam bent.’ Daar was het ongemak al. En Keller maakte het voor mij nog ongemakkelijker. Hij zei dat de hedendaagse kerk vol zit met mensen die op zondagochtend komen om God te prijzen. Ze steken hun handen in de lucht, lijken vol overgave en laden zich even op. Als er een oproep wordt gedaan, gaan ze daar vol overtuiging op in. Maar de rest van de week zijn ze ongehoorzaam. En dat gaat niet samen. Ik ga maar eens terug naar mijn eigen binnenkamer. Kijken wat daar nog opgeruimd moet worden.

Door Tikva Smid-Van der Mark In de feesttent. De plek waar ik me jarenlang als een vis in het water voelde, maar waar ik inmiddels ook al jaren niet meer geweest was. Wiebe had via zijn werk kaartjes gekregen voor de Golden Earring Tribute Band en zo stond ik dus zomaar, voor het eerst in zo'n twintig jaar, weer in een feesttent. Terwijl we stonden te kijken hoe de mensen de tent binnenstroomden, kwamen langzaam de herinneringen weer boven. Ik geloof niet dat ik ooit in een feesttent heb gestaan zonder een pakje sigaretten in mijn ene en een biertje – of twee… – in mijn andere hand. Met lege handen voelde ik me toch wat ongemakkelijk. Laten we eerst maar een biertje bestellen. Ik zag een groepje meiden voorbij lopen en herinnerde me ineens weer precies hoe het voelde om samen met mijn vriendinnen door zo'n tent te lopen. Om deel uit te maken van een groepje dat een fantastische avond verwacht te hebben. Zelfs naar de wc gaan voelde als jeugdsentiment. Er hangt nog steeds een asbakje in de toiletten, net als vroeger. Terwijl ik dit allemaal observeerde, wachtte ik op het blije gevoel dat ik vroeger kreeg bij dit soort evenementen. Het bleef uit. Het leek wel een ander leven dat ik me hier zo op mijn gemak voelde. Het wás ook een ander leven, bedacht ik me toen. Het was een belangrijk deel van het leven dat ik achter me gelaten heb nadat ik voor Jezus koos. Helaas heb ik daarmee ook vriendschappen verloren. Eerst werd ik nog wel gevraagd om mee te gaan naar 'stappers van toen' of andere feestjes, maar ik voelde me helemaal niet meer die stapper van toen. Ik bén ook niet meer die stapper van toen. Niet omdat ik denk dat dat niet meer mag, maar het stappen van toen pást me gewoon niet meer. In hun ogen werd ik saai en burgerlijk. Langzaam maar zeker bleven de uitnodigingen uit en nu ik ook nog helemaal gestopt ben met sociale media, is het helemaal stil geworden. Het is ook prima zo. Maar nu stond ik dus ineens weer in die feesttent. Met Wiebe – die het ontzettend naar zijn zin had – maar zonder vriendinnen. Sterker nog, ik ben werkelijk niet één bekende tegengekomen en ik stond daar maar wat met mijn ziel onder de arm. Ik merk dat ik het moeilijk vind als mijn oude leven en mijn nieuwe leven elkaar kruisen. Ik geloof dat ik als christen best op stap mag gaan en van een leuke band mag genieten. Ik geloof ook dat ik best een paar biertjes mag drinken. Maar sommige dingen zijn gewoon anders. Helemaal losgaan of mijn handen uitstrekken naar de band voelt gewoon niet meer oké. Uit volle borst meezingen met Highway to Hell? No way!! Dat is helemaal niet waar ik heenga! Hoe je dat stappen als christen dan wel doet, of hoe je een vriendschap opbouwt zonder op een gegeven moment een fles wijn op tafel te zetten, is voor mij nog steeds een zoektocht... Eén ding weet ik wel: voor een leuke avond is leuk gezelschap nodig. Als we later in Gods feesttent mogen verblijven, dan kennen we de Gastheer, en zullen we ons daar dus nooit zo ontheemd voelen als ik in die feesttent, maar hoe leuk zou het zijn om daar ook gewoon oude vrienden tegen te komen? Daarom blijf ik kaartjes sturen met Kerst en op de verjaardagen van mijn vroegere vriendinnen. Om de deur open te houden. Je weet maar nooit...

Door Matthias Kuiterman Nog heel even en het is zover: de zomervakantie begint. Voor veel mensen is dit een periode om eropuit te trekken en vakantie te vieren. Het is voor velen ook een periode om tot rust te komen na een jaar werken. Ik weet niet hoe het jou als lezer vergaat, maar ik merk dat hoe dichter we de zomer naderen, hoe meer ik de behoefte heb aan die paar weken rust. Het gezegde ‘de laatste loodjes wegen het zwaarst’ is hier zeker van toepassing. Als iemand die in het verleden met een burn-out heeft geworsteld, herken ik de signalen wanneer ik mijzelf overvraag. Daarom kies ik ervoor om in die weken van de zomervakantie bewust tijd te nemen voor rust. Echter moet ik ook eerlijk bekennen dat er in de praktijk minder van terecht komt dan ik aanvankelijk had bedacht. Het boek dat ik mij had voorgenomen in de zomer te lezen is grotendeels op tafel blijven liggen en, wanneer ik er dan toch aan toe kom om te lezen, ben ik in gedachten alweer met allerlei andere zaken bezig. Onze huidige maatschappij is niet gewend om rust te nemen. We worden meegesleurd in een 24-uurseconomie waarin we altijd maar door moeten gaan. Zeker mensen van mijn leeftijd (jongvolwassenen) en tieners zijn opgegroeid met het idee dat je altijd aan moet staan. De cijfers liegen er ook niet om: in Nederland kampt één op de vijf werknemers (19%) met burn-outklachten, bij jongeren is dit zelfs 32,2%. Eigenlijk is het bizar dat we uitkijken naar een paar weken vakantie om écht rust te nemen, terwijl onze Schepper ons heeft voorgeleefd om van tijd tot tijd rust te nemen. God rustte op de zevende dag van Zijn scheppingswerk. Waarom gaan zovelen van ons dan steeds maar door? Toen ik zelf met burn-outklachten worstelde werd ik geraakt door een tekst uit Mattheüs 11 die voor velen niet onbekend zal zijn: ‘Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven. Neem Mijn juk op u, en leer van Mij dat ik zachtmoedig ben en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel; want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht.’ - Mattheüs 11:28-30 De rust waar Jezus over spreekt is meer dan die wij tijdens een goede vakantie kunnen ervaren. Hij nodigt ons uit om onze vermoeidheid en lasten bij Hem neer te leggen. Wanneer we alles wat ons bezighoudt aan Hem overgeven, zal Hij ons een diepe innerlijke rust geven. Het is bijzonder dat Jezus vervolgens zegt dat we Zijn juk op ons moeten nemen. Dat lijkt tegenstrijdig, want een juk is een werktuig waarmee dieren zware arbeid moesten verrichten. Jezus zegt dus niet dat wij moeten stoppen met werken en onze verantwoordelijkheid nemen, maar dat er wel een verschil is tussen lasten die ons opbreken en onze verantwoordelijkheid nemen op een manier die te dragen is. In een samenleving waarin het vaak lijkt dat je waarde wordt bepaald door wat je presteert, lijkt Jezus hier juist te zeggen: je bent welkom, nog voordat je iets gepresteerd hebt. Wat een vrijheid om te mogen weten dat we bij onze Heer altijd welkom zijn, ongeacht onze prestaties. Ik hoop dat deze zomer voor ons allemaal een tijd mag zijn om te reflecteren. Nemen we genoeg rust? Betrekken we God (voldoende) bij drukte en stress in ons leven. Een reflectie zodat we na de zomer samen met Hem vol goede moed en op een verantwoorde manier weer aan de slag mogen gaan. Ik wens jullie alvast een fijne vakantie!

Door Timo van 't Ende Waarom is het leven oneerlijk? Waarom krijg ik, of iemand die dicht bij mij staat, te maken met zoveel tegenslagen in het leven? Waarom laat God het toe? Ik heb genoeg geleden in het leven, de maat is vol. Het zijn allemaal vragen of opmerkingen die ik soms te horen krijg in de gemeente. Bij mij gaat dit soort vragen vaak door merg en been. Ik vraag me dan ook af: wat moet ik als antwoord geven? Het leven voelt soms willekeurig of onrechtvaardig. Prediker observeert dit ook: ‘een rechtvaardig mens gaat aan zijn rechtvaardigheid ten onder, een onrechtvaardig mens leeft lang ondanks zijn slechte daden.’ (Pred. 7:15) Het is niet altijd ‘wie goed doet, goed ontmoet’. Het leven zit niet zo simpel in elkaar als een welvaarts- of welzijnsevangelist het presenteert. Wanneer ik te maken krijg met vragen als ‘Waarom overkomt me dit?’, dan moet ik vaak denken aan Jobs vrienden. Want die vrienden probeerden juist deze vraag te beantwoorden. In de eerste twee hoofdstukken lezen we dat Job al zijn bezit verliest. Zijn kinderen overlijden door allerlei ongelukken en hij wordt ernstig ziek. Jobs vrienden kwamen naar hem, huilden, scheurden hun bovenkleed en zaten zeven dagen naast hem, in stilte (Job 2:12-13). Zeven dagen lang zeiden ze niks, ‘want zij zagen dat het leed zeer hevig was.’ Een docent van mij merkte op dat de vrienden alles goed deden, totdat ze in hoofdstuk 4 begonnen met spreken. De vrienden probeerden te verklaren waarom Job deze straf van God zou verdienen. Wat voor onrecht moet Job hebben gedaan om deze heftige straf te verdienen? De reactie van Jobs vrienden heeft mij geleerd dat het soms beter is om stil te zijn dan om uitgebreid te spreken. Wat ik het merkwaardigst vind van het bijbelboek Job, is het einde. Want Job vraagt zich regelmatig af waarom al dit onrecht hem wordt aangedaan. Als lezer ben ik ook benieuwd naar het antwoord van God. Maar, wanneer God verschijnt aan het einde van het bijbelboek, geeft Hij geen uitleg. Hij geeft geen puntsgewijze argumenten over waarom Job dit moest ondergaan. God spreekt over Zijn majesteit en over Zijn glorie. Job ziet God en Hij hoort Gods stem, en zijn antwoord op Gods stem is kort en krachtig. Hij zegt: ‘Ik heb U horen spreken, en nu heb ik gezien wie U bent. Daarom zal ik verder zwijgen, nu vind ik troost voor mijn kommervol bestaan.’ (Job 42:5-6) Waar ik het vroeger als lezer frustrerend vond dat God geen puntsgewijs antwoord geeft, ben ik Job nu steeds beter gaan begrijpen. Toen ik te maken kreeg met ernstige ziekte bij familie, was de onzekerheid het moeilijkste element. Het niet weten of het beter of slechter ging worden. Het niet weten wanneer je van het ziekenhuis iets te horen krijgt, wat je liever niet wilt horen. Je neemt de onzekerheid dag in en dag uit met je mee. Het is juist die onzekerheid die volgens mij bij Job verdwijnt bij het zien van God. God geeft Job geen verklaring, maar Hij is er. Gods aanwezigheid was voor hem genoeg. Het was genoeg voor Job en ik denk dat het ook genoeg zal zijn voor ons allemaal, wanneer we het hemelse Jeruzalem zullen zien schitteren vol van de luister en majesteit van God (Openb. 21:23). De stad gevuld met de aanwezigheid van God. Dan zal het voor ons genoeg zijn.

Door Renske Willems De zomer dient zich weer aan en de eerste warme dagen hebben we met blijdschap omarmd. De terrasjes stromen vol, de korte broeken komen weer tevoorschijn en de fietsende jeugd krijgt langzaam bruine gezichten. Het is precies dat heerlijke weer dat je in de late lente treft: niet te heet, maar precies goed genoeg om zonder jas naar buiten te gaan. Even droom ik terug naar Gran Canaria, waar we afgelopen winter met het gezin een week zonvakantie doorbrachten om mijn ziekteperiode af te sluiten. Het eiland van de eeuwige lente wordt het genoemd, omdat het klimaat er het hele jaar door mild, zonnig en stabiel is, met temperaturen die vrijwel altijd tussen de 20 en 28 graden liggen, weinig regen en veel zon. We hadden een appartement met een dakterras waar ik heerlijk kon zonnen. Ik kon er gerust languit liggen, want niemand kon me zien. Ongezien en zonder tanlines bruinen, waar kan dat nog? En toch voelde het onbeschermd, alsof ik bekeken kon worden. Daarom moesten de tuinstoelkussens eraan geloven. Vakkundig barricadeerde ik elke mogelijke kijkrichting door kussens tegen de balustrade te plaatsen. Terwijl ik lekker lag te zonnen, vroeg ik me af hoe Batseba dat toch voor elkaar kreeg: baden terwijl ze wist dat ze vanaf het dak gezien kon worden. Ze was bovendien ook nog eens heel mooi. Het was natuurlijk niet haar schuld dat David haar liet halen. In dat opzicht is de Bijbel echt revolutionair. Waar er in onze tijd vaak sprake is van victim blaming – het slachtoffer krijgt de schuld – krijgt David hier de volle verantwoordelijkheid voor zijn daad. In 1 Koningen 15 lezen we dat David alles deed wat de HEER behaagde, behalve in de zaak van Uria, de Hethiet. Wat begon met verleiding, escaleerde uiteindelijk in moord. Het voelt als een spanningsveld. Batseba stond volledig in haar recht, ze deed niets verkeerds. Een normale, dagelijkse handeling als baden kan haar niet aangerekend worden. Tegelijkertijd vormde haar schoonheid een verleiding voor David. We hebben allemaal dagelijks te maken met verleidingen. Maar de verleiding zelf is geen zonde; het is degene die eraan toegeeft die schuldig wordt. Toch zou ik zelf niet graag de verleiding willen zijn die een ander tot zonde aanzet. Als ik daar langer over nadenk, kom ik uit bij het volgende: met vrijheid komt verantwoordelijkheid. Die twee horen bij elkaar. Ja, we mogen veel, maar niet alles is wijs. En laat dat nu precies in de Bijbel staan. Paulus zegt het in 1 Korintiërs 10:23. Dat hele hoofdstuk bevat zoveel wijsheid dat ik opnieuw onder de indruk ben van Gods Woord. Wat is Zijn Woord toch ongeëvenaard heilig en krachtig, vol tijdloze wijsheid, dat ook vandaag nog antwoorden geeft op hele nieuwe vragen.

Door Jesse Nutma Eindelijk, even rust. Tienerevent Square is achter de rug, Opwekking is geweest. Even niks! Uitgeteld zitten Lisanne en ik op Pinkstermaandagavond op de bank na een bloedheet, maar prachtig weekend op Opwekking. Fijne vrienden om ons heen gehad, mooie diensten beleefd, en nu zijn we voldaan doch moe, bekaf van alle indrukken. Hoog tijd om bij te komen … of nou ja … tijd … Alleen nog een deadline op het werk om naartoe te werken en waar nog veel voor moet gebeuren. En o ja, we spelen woensdag nog een inhaalwedstrijd met Nehemia FC. De deuren van onze oude middelbare school zijn nog één keer open voordat de school plat gaat, dus nog even herinneringen ophalen daar. De dahlia’s moeten ook nodig de tuin in om verder te bloeien, dat kan mooi in het weekend. Het gras moet nog gemaaid, anders staat het straks tot aan de knieën. Maar wel voordat we naar Arnhem rijden voor het concert van Suzan en Freek. Leuk concert, 2.00 uur thuis. Kort nachtje, en door naar de kerk. Even uitpuffen. En door naar een verjaardag. Weekend voorbij. Maandag, de plicht roept: deadline-day op het werk. Maandagavond: vergadering in de kerk. Tussen de bedrijven door even snel eten. Terwijl ik een hap neem, bedenk ik me: het is maandag! Vandaag zou ik ook een column voor Nehemia Nieuws moeten krijgen om door te lezen. Waar blijft die eigenlijk? Even kijken wie er aan de beurt is en zich niet aan de afspraken houdt … dan trek ik diegene even aan zijn of haar jasje. U raadt het al … Nee, het is niet Timo! Ik ben het zelf … oeps. Ik weet echt hoe het werkt. Ik adviseer vrienden en familie – betweterig, maar uit liefde – om het rustig aan te doen. Mijn favoriete boek is nota bene John Mark Comers De radicale uitbanning van haast! Maar die haast blijft zich hardnekkig mijn leven binnendringen. Nee, dat zeg ik niet goed. Ik láát die haast hardnekkig mijn leven binnendringen. Ik verzin excuses om maar door te denderen: al die dingen die mijn agenda vullen zijn toch leuk, geloofsopbouwend, kerkenwerk, of dingen die gewoon moeten gebeuren? Alsof tijd vrijmaken voor God, voor tijd samen met Lisanne, of desnoods voor mezelf niet moeten gebeuren, hoor ik mezelf denken. Betweter. Al heb ik, al schrijvende, nu toch maar weer actief wat avondjes vrij gepland de komende weken…

Door Nico Zwart Wanneer deze column geplaatst wordt, zit het er alweer op. Maar op het moment van schrijven moet het feest nog beginnen. Een weekend lang kramperen. Normaal gesproken doe je mij daar geen plezier mee. Maar voor Biddinghuizen maak ik een uitzondering. Hetty is ermee grootgebracht. Sowieso met tentvakanties. Vraag haar er maar eens naar. Volgens mij praat ze nergens liever over. Ze hadden een échte De Waard-tent. Mij zegt het niets, maar jullie misschien wel. In de zomer gingen ze daarmee weg, maar dus ook naar Opwekking. Haar ouders gaan nog steeds, zijn kwartiermaker bij hun kerk, maar hebben de tent inmiddels ingeruild voor een caravan. En ook haar broertjes en zusjes zijn er nog elk jaar te vinden. Maar toen kwam ze mij tegen. Een stugge Fries. Nee, daar lag het niet aan. Een streng gereformeerde jongen. Dáár lag het aan. Wij gingen niet naar Opwekking. Wij haalden onze reformatorische neus daarvoor op. Ik wist alleen niet precies waarom. Dus stapte ik ooit stiekem in de bus naar de EO-Jongerendag. Een kerk in Damwoude, die een stuk ‘lichter’ was dan de onze, had een touringcar geregeld en iedereen die wilde kon mee. Dus trok ik letterlijk mijn stoute schoenen aan en bezocht dat heidense gebeuren. Misschien kijk je inmiddels een beetje meewarig, maar het heeft ook iets moois. Een kritische blik op wat je voorgeschoteld krijgt. Niet alles voor lief aannemen, maar toetsen aan de Schrift. Want voordat je het weet word uitgeblust door vreemd vuur. Dat ga ik mijn kinderen ook leren, maar op een iets andere manier. Die kritische houding, die me overigens ook vaak in de weg zit, heb ik nog steeds. Bij het luisteren naar christelijke muziek, podcasts en preken, boeken, onze eigen eredienst en dus ook bij Opwekking. Handelingen 17 vers 11 gaat dus wel aardig. Een tijdje geleden mocht ik spreken tijdens een evangelisatiedienst bij ons in de kerk en ergens in juni mag dat weer. Dus bij dezen de oproep om daar als een echte Bereeër te gaan zitten. Maar ik ga ook gewoon genieten. Van de duizenden andere gelovigen die samenkomen om God te eren. Van het feit dat we onze kerkmuren eens achter ons laten en samen zijn. Van in de file staan omdat de auto voor je vol zit met gelovigen, en de auto achter je ook. Van ons Nehemia-straatje waar je een weekend lang je eigen broers en zussen op een andere manier leert kennen. Van het toiletrolletje verstoppen onder je shirt, omdat niemand mag zien dat je moet kakken, en dan op slippers in zo’n vieze wc zitten. Of, als de bril te vies is, er in een squat-houding boven hangen. Wetend dat aan beide kanten iemand op precies dezelfde manier zit te poepen. Maar dat diegene ook van Jezus houdt.  Man… dat is toch geweldig?

Door Tikva Smid-van der Mark Het is inmiddels traditie hier: pannenkoekendag! Iedere vakantie doe ik het een keer. Het begon voor alleen mijn oppaskindjes, maar sinds ik wat minder kinderen in de opvang heb en alle kindjes in de straat samen spelen, heb ik maar besloten dat ze dan ook allemaal maar mogen komen eten. Inmiddels is dat uitgegroeid tot een heuse, zeer lokale feestdag. Ik beslis meestal ’s ochtends pas dat het die dag pannenkoekendag is. Op het moment dat ik dat aan de kinderen vertel, klinkt er altijd luid gejuich! Zo ook de laatste keer bij ons buurjongetje, bij wie beide handjes de lucht in gingen voor hij naar zijn huis rende en op het raam begon te bonzen, terwijl hij riep: ‘Mama, doe open! Mama, doe open!’ Terwijl ik weer naar binnen liep hoorde ik hem nog net tegen zijn moeder jubelen: ‘Het is PANNENKOEKENDAG bij Tikva!’ Mijn dochtertje en oppaskindje waren intussen de andere buurtkindjes aan het uitnodigen en mijn zoon was aan het appen met een klasgenootje dat ook mocht komen eten. De rest van de ochtend vertelden de kinderen aan iedereen die het maar wilde horen: ‘Vandaag is het pannenkoekendag!’ Rond lunchtijd had ik een grote stapel pannenkoeken en een kan ranja op tafel staan. Binnen een halfuur werd dat allemaal naar binnen geschrokt en daarna gingen ze vrolijk, plakkerig en verzadigd allemaal weer naar buiten. Wat een feest! En dat vanwege een paar pannenkoeken. Het is niet zo dat ik ze nou eeuwig leven gegeven had of zo. Sterker nog, Degene die ons eeuwig leven geschonken heeft, wordt over het algemeen veel minder enthousiast ontvangen dan een stapel pannenkoeken… Terwijl ik de borden in de vaatwasser schuif, fantaseer ik even over mijn buurjongetje, die niet christelijk opgevoed is en wel in de kerstman en de tandenfee gelooft, maar niet in God. Ik stel me voor dat hij me met dezelfde grote, bruine ogen aan zou kijken als ik hem vertelde dat Jezus óók voor hem aan het kruis is gegaan. Dat zijn handjes jubelend omhoog zouden gaan en hij naar zijn moeder zou rennen. ‘Mama, doe open! Mama, doe open! Jezus leeft en wij hebben eeuwig leven!’ Ik stel me voor dat de kinderen de andere buurtkindjes uit huis halen en ze samen aan iedereen die het maar wil horen het goede nieuws vertellen, terwijl mijn zoon enthousiast zijn klasgenoten appt met dezelfde boodschap. Wat een feest zou dat zijn! Maar het is zo veel makkelijker om mensen uit te nodigen voor pannenkoeken dan mensen te vertellen over Jezus. Van pannenkoeken weet je namelijk zeker dat die altijd positief ontvangen worden. Als je over Jezus begint, zijn veel mensen vaak toch wat minder enthousiast. Dat terwijl eeuwig leven toch veel meer waarde heeft dan een pannenkoek.