Kerst
Door
Timo van ’t Ende
Kerst lijkt nog ver weg, maar de winkels beginnen al vol te raken met kerstversiering. Tijdens het fietsen door Dokkum heb ik de eerste kerstbomen in de woonkamers gezien. Ook in Nehemia zijn we al bezig met Kerst: de kindermomenten tijdens advent zijn al bepaald en de contouren van beide kerstdiensten beginnen vorm te krijgen.
Je zou verwachten dat, na al die jaren van Kerst en Pasen, we het op een gegeven moment wel hebben gezien. Ik heb vroeger weleens gedacht: als ik mijn hele leven lang moet preken tijdens Kerst en Pasen, dan komt er een moment dat ik ben uitgepreekt.
Nu moet het riedeltje alwéér … Maar niks is minder waar. Elk jaar raak ik meer in verwondering van de kleine Jezus in de voederbak tot Jezus die aan het kruis roept: “Het is volbracht.”
Ik ben erachter gekomen dat Pasen en Kerst altijd tot de verbeelding blijven spreken. Dit heeft, denk ik, twee redenen.
Ten eerste: wanneer je de Bijbel steeds beter leert kennen, komen beide verhalen extra tot leven. Wanneer je bij je stille tijd of tijdens een Bijbelstudie leest over het lam dat werd geslacht bij Pesach (Exodus), het lam dat vrij werd gezet bij de grote verzoendag (Leviticus), het Lam als geslacht die de overwinning heeft behaald (Openbaring), dan verwijzen al die Bijbelverhalen naar het onbevlekte Lam: Jezus, die stierf aan het kruis. Ook andere beloften en profetieën wijzen naar Hem: de belofte van een man die de kop van de slang zal vermoorden (Genesis), het woord en wijsheid die vanaf het begin erbij waren (Spreuken, Johannes), de profetie over de afstammeling van David (Samuel). Al deze beloften en profetieën verwijzen naar Jezus, God die mens werd. Al die Bijbelverhalen helpen om iets meer de diepte, het mysterie en de rijkdom van Kerst en Pasen te begrijpen en doorgronden.
Ten tweede: Pasen en Kerst blijven ook tot de verbeelding spreken door levenservaringen. Wanneer een familielid of een vriend overlijdt in je omgeving, komt het verhaal van de opstanding van Jezus ineens dichterbij. Wanneer je als ouders uitkijkt naar de geboorte van een baby, komt het verhaal van Kerst ineens dichtbij.
Dat tweede is nu voor ons het geval, want Lies en ik hebben namelijk leuk nieuws. Lies is zwanger! Lies is nu op week 12 en volgende week is de 13-wekenecho. Lies en ik hebben het vaak over de baby die zal komen. We spreken veel met elkaar over de bevalling, alle spullen die we nodig hebben, wat voor ouders we willen worden, ga zo maar door. Er is geen dag die voorbijgaat zonder dat we denken aan de baby.
Lies heeft een app die laat zien hoe groot de baby nu is. Voor de geïnteresseerde: de baby is deze week zo groot als een pruim. Dit moet ook het geval zijn geweest voor Maria. Zij was ook eens twaalf weken zwanger, met Jezus in haar buik. Die toen ook zo groot was als een pruim. De Maker van hemel en aarde, die zo groot als een pruim was in de buik van een jonge vrouw uit Nazareth. Dan komt het kerstverhaal ineens dichterbij.
Wij zijn nu druk bezig met nadenken over een naam voor de baby. Dat was voor Maria en Jozef wel een stuk makkelijker. Zij kregen van een engel te horen hoe het kind zal heten. Maria keek ook uit naar de komst van Jezus. Zij moet ook met Jozef waarschijnlijk van alles hebben besproken, en ook met God, de Vader van het kind. Niet alleen Maria, maar ook de baby in de buik van Elisabeth keek uit naar de bevalling. Wanneer Maria op bezoek is, springt de baby in de buik van Elizabeth.
Het kerstverhaal komt dit jaar extra binnen bij ons thuis. Ik zal de komende tijd bij het lezen ervan extra opletten wat ik kan leren van het handelen van Jozef in de eerste maanden van het leven van Jezus. Jozef moest samen met Maria als hoogzwangere vrouw de lange reis maken naar Bethlehem. Over een paar maanden kan ik me waarschijnlijk nog iets beter inleven wat voor pittige tocht dit moet zijn geweest.
Soli Deo Gloria











