Mij ontbreekt niets
Door
Matthias Kuiterman
Vorige week vrijdag was de verjaardag van mijn oom. Hij zal echter nooit ouder worden dan 56 jaar. Volgend jaar op 25 februari is het precies vijf jaar geleden dat hij overleed. Mijn oom en tante voelen als tweede ouders voor mij. Het was daarom voor mij niet meer dan vanzelfsprekend dat ik in de week tussen het overlijden van mijn oom en zijn uitvaart bij mijn tante introk om haar te ondersteunen. Wat volgde was een week vol emoties, met als slotstuk de uitvaart. Maar voordat wij mijn oom naar de begraafplaats brachten, vond de dankdienst voor zijn leven plaats. Vanuit die dienst wil ik graag het een en ander met jullie delen.
Tijdens de dankdienst werd gepreekt over Psalm 23 (de trouw tekst van mijn oom en tante), een van de bekendste teksten uit de Bijbel. Met grote regelmaat wordt deze Psalm gelezen en gezongen. Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik betrap mij er weleens op dat ik een Bijbelgedeelte soms al zó vaak heb gelezen, dat ik niet meer echt stilsta bij wat ik lees en dat de inhoud ervan langs mij heen gaat.
Door de preek tijdens de uitvaart werd ik weer heel bewust bij deze tekst stilgezet. Toen mijn oom overleed, was ik zelf nog niet een bekeerd christen, en mijn oom en ik hadden nooit gesprekken over het geloof. Maar tijdens deze dienst werd stilgestaan bij het geloof van mijn oom. Het leven van mijn oom en tante was niet makkelijk. Het werd getekend door ziekte, een lichamelijke beperking en een onvervulde kinderwens. En toch, zo bleek tijdens de preek, zei mijn oom tegen mijn tante wanneer ze het moeilijk hadden: ‘De Heer is onze Herder, en ons ontbreekt niets’.
Ik werd geraakt door de preek. Vanuit menselijk perspectief ontbrak het mijn oom aan van alles, maar toch kon hij het opbrengen om te zeggen dat het hun aan niets ontbrak. Zo mocht mijn oom na zijn dood nog getuigen van Gods liefde en trouw voor ons. Ik denk dat het een voorbeeld voor ons allen mag zijn.
Sommigen van u weten dit, sommigen niet: sinds mijn elfde loop ik rond met chronische nek- en rugpijn na een hersenvliesontsteking. Ik heb mij vaak afgevraagd waar God in deze situatie was. Het maakte dat ik weerstand voelde tegen het geloof. Deze preek veranderde iets in mij: langzaam kon ik de weerstand laten varen. Achteraf gezien is het een van de belangrijke sleutelmomenten geweest die mij ertoe hebben gebracht om mijn leven aan Jezus te geven.
Wat is het troostrijk om te lezen dat, als wij door een donker dal gaan, onze hemelse Herder bij ons is. Zijn stok behoedt ons voor gevaar en zijn staf houdt ons op het juiste pad, brengt ons weer terug naar de veilige paden en het vredige water, waar eerder in de Psalm over gesproken wordt.
Het geeft ons alle reden om, hoe moeilijk dat ook kan zijn, God te loven en prijzen op de momenten dat het tegenzit. Of zoals Matthias Deleu het eens tijdens een preek zei: ‘Lofprijzen is een keuze’.
Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Maar daarin mogen we onszelf oefenen. En zoals ik
al schreef: er is alle reden toe. Want Psalm 23 sluit af met een prachtige belofte:
‘Geluk en genade volgen mij alle dagen van mijn leven, ik verblijf in het huis van de HEER tot in lengte van dagen.’
Wat een rijkdom dat we daaraan mogen vasthouden, of we ons nu in een donker dal bevinden, of bij het vredige water.
Soli Deo Gloria!











